Supersuckers: Holdin' The Bag (Acetate Records 2015) Εκτύπωση

Κάτι μου λέει (και μακάρι να κάνω λάθος) πως αυτό είναι το τελευταίο άλμπουμ αυτού του σπουδαίου συγκροτήματος... Αυτού του συγκροτήματος που είναι πολύ λιγότερο γνωστό απ' ό,τι του αξίζει να είναι, αλλά ίσως τελικά να 'ναι θετικό που παρέμεινε σε αυτά τα σχετικά χαμηλά επίπεδα διασημότητας... Οι Supersuckers ήξεραν πάντα να αναμειγνύουν το σοβαρό με το αστείο, το σκληρό με το μαλακό, το χαρούμενο με το μελαγχολικό, το βαρύ με το ελαφρύ, το συγκρατημένο με το ξέφρενο και πάει λέγοντας. Ακόμα μπορούν να το κάνουν. Έστω και αν η τωρινή σύνθεση του group δεν έχει καμία σχέση με τη σύνθεση που συνηθίσαμε στο παρελθόν. Έστω κι αν ο ηγέτης και frontman του group, Eddie Spaghetti, καρδιοχτύπησε εξαιτίας του καρκίνου στο φάρυγγα, που αντιμετώπισε. Η αλήθεια είναι πως ζορίζεται να αποφασίσει κανείς αν το 'Holdin' The Bag' είναι άλμπουμ των Supersuckers ή προσωπικό άλμπουμ του Spaghetti. Ας το αντιμετωπίσουμε, όμως, ως άλμπουμ του συγκροτήματος, όπως αναφέρει και το εξώφυλλο. Μοιάζει πολύ περισσότερο με το 'Must've Been High' του 1997, παρά με δουλειές όπως τo 'Motherfuckers Be Trippin'', το οποίο μας ξεσήκωνε περίπου 10 χρόνια παλιότερα, ή το 'La Mano Cornuda', το οποίο μας έκανε να χτυπάμε μεθυσμένοι το κεφάλι μας στον τοίχο περίπου 20 χρόνια παλιότερα. Έχει έντονες διαφορές ακόμα και με το προηγούμενο, 'Get The Hell', των αρχών του 2014. Η ομοιότητά του με το εκπληκτικό 'Must've Been High' φαίνεται ήδη από τα αρχικά τραγούδια, όπου το πρώτο μελαγχολικό και αυτοκριτικό τραγούδι δίνει τη θέση του στο πιο ενεργητικό και αισιόδοξο δεύτερο. Στην ολότητά του όμως, το 'Holdin' The Bag' κάθε άλλο παρά αισιόδοξο είναι... Παραπάνω από κραυγαλέα είναι η αίσθηση παραδοχής ότι οι μεγάλες και ηρωικές στιγμές του παρελθόντος έχουν περάσει ολοκληρωτικά, τόσο για τον ίδιο το Spaghetti, όσο και για εμάς που ακολουθούσαμε τις νότες του. Αν έχει τύχει να έχεις ζήσει την έως πρόσφατα ζωή σου βουτηγμένος σε μια πισίνα γεμάτη με αλκοόλ, χοροπηδώντας υπό τους ήχους των Supersuckers, τότε το συγκεκριμένο άλμπουμ θα σε κάνει να χαμογελάσεις νοσταλγικά και να δακρύσεις, επίσης νοσταλγικά. Τα country στοιχεία είναι κάτι παραπάνω από εμφανή, ιδιαίτερα σε τραγούδια όπως τα 'This Life With You' και 'I Can't Cry'. Τα western στοιχεία υπάρχουν επίσης, ειδικά σε τραγούδια όπως τα 'Man On A Mission' και 'That's How It Gets Done'. Το road movie κλίμα είναι κι αυτό παρόν. Απλά ακούστε το εξαιρετικό 'High & Outside' ή το 'All My Rowdy Friends'. Αλλά και οι party animal καταβολές του συγκροτήματος ξεπετάγονται σε τραγούδια όπως το 'Jibber Jabber' και το αξεπέραστο 'Let's Bounce', το οποίο αποδεικνύει, όχι μόνο με το ρυθμό του, αλλά και με την αγενή γλώσσα του, ότι ακούμε Supersuckers, δηλαδή το συγκρότημα που αν δε σου αρέσει, σημαίνει πως δε γουστάρεις το rock 'n' roll. Δεν το λέω εγώ· το έχει πει ο ίδιος ο Lemmy στο παρελθόν!

Κείμενο: Φαίδων Κυτρίδης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας