Judas Priest: Invincible Shield (Columbia Records 2024)

Judas Priest - Invincible Shieldv

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι για αρκετό καιρό οι Judas Priest είχαν μπει σε μια παρατεταμένη περίοδο δοκιμασίας των αντοχών τους. Κάτι η εξέλιξη της νόσου του Parkinson για τον Glenn Tipton, κάτι ο καρκίνος του για τον Rob Halford και τα ξαφνικά προβλήματα καρδιάς του Richie Faulkner. Όλα αυτά, έκαναν ακόμη και τους πιο σκληροπυρηνικούς οπαδούς τους να πιστέψουν ότι κάπου εκεί θα έμπαιναν οι τίτλοι του τέλους για τους Βρετανούς θρύλους. Ωστόσο, φτιαγμένοι όμως από πραγματικό Βρετανικό Ατσάλι, οι Judas Priest δεν ήταν διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν. Το “Firepower” του 2018 άφησε πολλούς με το στόμα ανοικτό, και το φετινό “Invincible Shield” έρχεται να επιβεβαιώσει πως οι Judas Priest δεν έχουν ακόμη αποφασίσει το τέλος τους.

Επιστροφή στη συνεργασία με τον μεγάλο Andy Sneap στην παραγωγή, που κυριολεκτικά είναι ΥΠΕΡΟΧΗ.

Kλασσικός Priest ήχος και μια φοβερή μίξη των κλασσικών τους μοτίβων με νέες ιδέες. Όλα αυτά, δίνουν ένα αποτέλεσμα που ειλικρινά απαγορεύει στον ακροατή να έχει κάποιο αρνητικό σχόλιο για αυτή τη δουλειά.

Χωρίς πολλούς προλόγους (άντε με ένα μικρό keyboard intro), το άλμπουμ ξεκινά με το απόλυτα in your face “Panic Attack”. Το τραγούδι αυτό άνετα φέρνει μνήμες “Painkiller”, μιξαρισμένο με μπόλικες Rush πινελιές. Η συνέχεια γίνεται με τα “The Serpent Αnd Τhe King” και το ομώνυμο “Invincible Shield”, που διατηρούν το δυναμισμό στα ύψη. Το δε “Devil In Disguise”, δεν ξέρω γιατί, αλλά μου έφερε στο μυαλό λίγο από τον ήχο του “Sad Wings of Destiny” (που είναι και από τα αγαπημένα μου άλμπουμ). Με τη διαφορά όμως, πως εδώ ακούγεται όπως θα έπρεπε εν έτη 2024, κάτι που αυτόματα μου έφτιαξε ακόμα περισσότερο τη διάθεση.

Φτάνοντας περίπου στο ⅓ της ακρόασης, έρχονται τα λίγο πιο low tempo μα καθόλου αδιάφορα “Gates Of Hell” και “Crown Of Thorns”.

Αυτά τα δύο, προσωπικά μου θύμισαν λίγο από τη σόλο καριέρα του Halford, ειδικά στα πιο μελωδικά τους περάσματα. Τα δε “As God Is My Witness” και “Trial by Fire” που ακολουθούν είναι αυτό που μπορούμε να πούμε «100% Priest από την πρώτη νότα», με το δεύτερο να μας εισαγάγει σε έναν πιο μοντέρνο ήχο από αυτούς. Ακολουθούν περίπου τεσσεράμισι λεπτά σχετικής ηρεμίας με το σχετικά αδιάφορο (για τα δικά μου τουλάχιστον γούστα) “Escape From Reality”. Αμέσως μετά έρχεται η σειρά για ένα από τα καλύτερα τραγούδια αυτής της δουλειάς, το “Sons Of Thunder”. Το κιθαριστικό δίδυμο των Glenn Tipton και Richie Faulkner μας χαρίζει μερικές πραγματικά ΜΕΓΑΛΕΣ στιγμές. Eκεί που ο κλασσικός ήχος των Judas Priest συναντά τους Hammerfall (έτσι μου φάνηκε, μη με κρεμάσετε).

Από εκεί και πέρα έχω την αίσθηση ότι το άλμπουμ κάνει μια μικρή κοιλιά. Τα “Giants In The Sky” και “Fight For Your Life” ενώ δε με χάλασαν ηχητικά, παρόλα αυτά δεν μου έκαναν το κλικ σε καμιά από τις συνεχόμενες ακροάσεις του άλμπουμ. Ευτυχώς το “Vicious Circle” με αποζημιώνει. Mέχρι να φτάσω στο κλείσιμο και το “Τhe Lodger”. Μα το Θεό με άφησε με το στόμα ανοικτό και όχι για καλό λόγο. Σε ελαφρά αφηγηματικό στυλ και πάρα, μα πάρα πολύ νερόβραστο. Γεγονός που δε μου έδωσε το κλείσιμο που θα περίμενα σε αυτό το άλμπουμ. Αν κάποιος μπορεί να μου εξηγήσει γιατί έκαναν τέτοια επιλογή θα του ήμουν ευγνώμων.

Η γενική εικόνα είναι ότι πρόκειται για ένα καλό άλμπουμ που θα φτιάξει τον ακροατή τόσο-όσο.

Δεν είναι σίγουρα “Firepower”, αλλά δεν είναι και «για τα σκυλιά». Θα ικανοποιήσει τους οπαδούς και στους πιο νεαρούς ακροατές θα ακουστεί προσιτό. Όπως φαίνεται, οι Judas Priest μπορούν ακόμη. Και για όσο το καταφέρνουν θα πρέπει κάποιος να είναι χαζός για να μην απολαμβάνει τα πονήματά τους. Καλή σας ακρόαση!

Βαθμολογία: 7/10

Κείμενο: Γιώργος Παρδάλης

Κατηγορία
TAGS
Κοινοποίηση
X