Saturday Night Satan: All Things Black (3P Lab Records 2024)

Saturday Night Satan - All Things Black

Σε μια πολύ πρόσφατη ραδιοφωνική εκπομπή της Θέκλας Τσελέπη στο Κόκκινο FM, συζητιόταν πρόσφατα το τι προσφέρει η μουσική στον άνθρωπο. Ειδικότερα δε, σε μια εποχή αυτοματοποίησης, αδίστακτου κυνισμού και ενός κυκεώνα θλιβερής διαχείρισης και γεγονότων. Σε μια εποχή, όπου η ταχύτητα διάδοσης της πληροφορίας ξεπερνά το χρόνο που χρειάζεται κάποιος να επεξεργαστεί την ίδια τη πληροφορία. Πως μπορεί κάποιος να μη κολλήσει, να μη φρικάρει, να μη νιώθει μόνο τα συναισθήματα δυσωδίας και νεύρων; Και ακόμα χειρότερα, πως μπορεί να μην έχει μια στάση απάθειας, «ωχαδερφισμού» και απονεύρωσης, που οι συνθήκες προωθούν;

Την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα μου την έδωσε η ακρόαση του παρόντος πρώτου δίσκου από τους Saturday Night Satan που με εξέπληξαν με πολύ θετικό τρόπο με τη μουσική τους.

Συγκεκριμένα μας αποδεικνύουν ότι υπάρχουμε και εμείς που τη βλέπουμε αλλιώς. Δηλαδή για εμάς, που αγαπάμε τη μελωδία και τη μουσική γενικότερα και αισθανόμαστε μέσα από αυτήν. Αναρωτήθηκα μετά την ακρόαση του δίσκου και όντας χαρούμενος για την νέα ανακάλυψη μου, πόσο σημαντικό είναι το εύρος των συναισθημάτων που η μουσική αγκαλιάζει. Στη κυριολεξία η δύναμη της μουσικής πηγάζει από ένα σημαντικό γεγονός. Αυτό το γεγονός, είναι ότι μπορεί να ντύσει ακόμα και τα πιο κρυφά συναισθήματα. Η μουσική δύναται να είναι αυτή η αχτίδα φωτός που ξεπηδά μέσα από ένα γκριζαρισμένο και συννεφιασμένο ουρανό. Ειδάλλως να είναι ο κεραυνός, όχι του Δία, αλλά της φύσης. Έτσι, χτυπώντας το έδαφος ή ένα δέντρο, δημιουργεί σαν ένας οργισμένος καλλιτέχνης.

Η μουσική των Saturday Night Satan είναι οι κραυγές περηφάνιας, μα συνάμα λύσσας που οι μάγισσες στο μεσαίωνα εξαπέλυαν έναντι σε κάθε σκοταδιστή θρησκευτικό ιεροεξεταστή και υποψήφιο κυνηγό τους.

Ένα καταπληκτικό μείγμα αισθητικής από μια doom-occult-heavy metal μπάντα γεμάτο από σόλο μελωδίες. Επίσης περιλαμβάνει ακόρντα και riff που στα αυτιά μου θύμισαν ένα κράμα Type-O-Negative, ΗΙΜ, Black Sabbath. Όλα τα προηγούμενα, έρχονται σε συνδυασμό μετά εξαιρετικά φωνητικά που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τη μεγάλη πρωτοπόρο Doro Pesch. Θα έλεγα μάλιστα ότι σε σημεία τα φωνητικά είχαν αιθέρια αισθητική και pop αρτιότητα. Κάτι δηλαδή που έχω ακούσει σε φωνές όπως της Hope Sandoval, των κάποτε αλησμόνητων εναλλακτικών dreampop Mazzy Star.

Oι Saturday Night Satan έχουν τεράστια ποιότητα στη μουσική τους που κάνει εμφανή τα σημάδια της σε ολόκληρο το ντεμπούτο άλμπουμ.

Καταρχάς ο κιθαριστικός τους ήχος είναι πολύ άρτιος φανερώνοντας μεγάλη δεξιοτεχνία στο παίξιμο τους. Δεν ξέρω αν ο κιθαρίστας χρησιμοποίησε το Jam Red Muckpedal (το παλιό το κόκκινο). Ωστόσο, ο ήχος του συνδύαζε παιξίματα με επιρροές του μεγάλου Tony Iommi σε συνδυασμό με την a lá David Gilmour μελωδική καθαρότητα και αισθητική του ήχου. Ανεξαρτήτως του ρόλου του/των overdrive στη μουσική των Saturday Night Satan ο κιθαριστικός ήχος ήταν αψεγάδιαστος και καθαρός. Με τον τρόπο αυτό φανέρωσε ένα τεράστιο εύρος τεχνικής, που όμως υποτασσόταν στην αισθητική του ήχου. Occult μαγεία!

Η παραγωγή του ήχου σίγουρα συνετέλεσε σε αυτή την αρτιότητα και ανέδειξε τη ποιότητα αυτής της νέας μπάντας αποκάλυψη!

Για το ρυθμικό μέρος τι να πρωτοπώ! Το μπάσο θέτει τη βάση σε κάθε ακόρντο και κομμάτι του δίσκου. Ομοίως με τη σειρά τους, συνδιαλέγονται και με τα υπόλοιπα όργανα της μπάντας με έντονα hard rockheavy metal στοιχεία. Όσο αφορά συγκεκριμένα το μπάσο, θα το ήθελα με ακόμα πιο αναβαθμισμένο ρόλο στο μέλλον. Συγκεκριμένα, το παράδειγμα των TypeONegative είναι άστρο «σκοτεινό». Επιπλέον, αποτελεί και οδηγό για τη περαιτέρω εξέλιξη των συνθέσεων αυτής της μπάντας. In lowend we trust!

Τα ντραμς δίνουν εύρος και ποιότητα στη μουσική τους. Συγκεκριμένα, παρέχουν καταπληκτικές εναλλαγές στο ρυθμό που κάνει τις νότες των υπολοίπων να πάλλονται. Δηλαδή, σαν σε συναυλία των Motörhead. Το αυτί μου πείστηκε ήδη από το δυνατό intro του τραγουδιού “5AM”. Ο ρυθμός με αγκάλιασε με το επιθετικό του έντονο ύφος. Κοπάνημα από τα λίγα και φλέβα να εξέχει στο λαιμό. Όμως εν τέλει, μαγεύτηκα ακούγοντας όλη την εναλλαγή του δίσκου, βλέποντας πως ο drummer αγκάλιασε όλο το πλάτος της μουσικής της μπάντας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το παίξιμο του στο πιο μπαλαντοειδές “By The River“, όπου ντύνει πανέμορφα το κιθαριστικό σόλο σε μια διαφορετική όψη έναντι του επιθετικού και heavy metal ρυθμού των προγενέστερων κομματιών.

Μου θύμισε σε κάποια σημεία drums από Running Wild σε συνδυασμό με φρέσκο παίξιμο με επιρροή Them Crooked Vultures ή Queens of the Stone Age. Τελευταίο στοιχείο dark-goth doom αισθητικής της μπάντας, τα καταπληκτικά πλήκτρα και σύνθια στη κατ’εμέ κομματάρα του δίσκου “Devil In Disguise“. Ειδικότερα εκεί, κάπου το αυτί μου έπιασε και ένα σοβιετικής εφεύρεσης theremin. Συγκεκριμένα με τον ήχο του, με γέμισε ανατριχίλες και horror αισθητική σαν να άκουγα The Cramps.

Όλα αυτά με την πρώτη ακρόαση του δίσκου που το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Ο δίσκος ακούγεται μονορούφι ολόκληρος με ευχαρίστηση. Αν θα ξεχώριζα ένα κομμάτι αυτό θα ήταν το “Lurking In The Shadows! Ελπίζω το παρόν review να σας φέρει κοντά με τη μουσική της μπάντας. Επίσης ελπίζω να αποτελέσει δημιουργικό ερέθισμα για να την εξερευνήσετε και εσείς. Δεν αναλώθηκα να γράφω για τον occult χαρακτήρα των φωνητικών. Προσωπικά δεν έχω καμία ιδεαλιστική μεταφυσική διάθεση. Απολαμβάνω το απόκρυφο της μουσικής των παιδιών και τα οργισμένα ακόρντα τους. Αυτά δημιουργούν μια ενδιαφέρουσα σκοτεινή αισθητική.

Όποιος επιθυμεί, μπορεί να τους ψάξει περισσότερο και να τους συνδέσει και με το ύφος της μουσικής τους που είναι πλουσιότατο! Μελλοντικά θα ήθελα να εξερευνήσουν και πιο φυσικές αναζητήσεις, σε συνδυασμό με την καταπληκτική μουσική τους. Καλή ακρόαση!

Βαθμολογία: 8,5/10

Κείμενο: Σπύρος Θηβαίος

Κατηγορία
TAGS
Κοινοποίηση
X