Phase Reverse: Phase III: Youniverse (Rock Of Angels Records 2015) PDF Εκτύπωση E-mail

Ευτυχώς έχει κοπάσει το κύμα των ελληνικών southern metal συγκροτημάτων. Θα θυμάστε ότι φύτρωναν σαν τα μανιτάρια πριν λίγα χρόνια. Ήρθε πια η ώρα να ξεχωρίσει η ήρα απ’ το στάρι και να προσέξουμε λίγο παραπάνω τους καλύτερους. Όλοι αξίζουν βέβαια να συνεχίσουν, άσχετα από δημοτικότητα ή πόσο μας αγγίζουν οι δουλειές τους. Στο κάτω, κάτω μουσική είναι. Δεν κάνει κακό σε κανέναν.

Οι Phase Reverse δούλεψαν το δικό τους “Southern European pentatonic heavy metal” και πιστεύω τα κατάφεραν. Δεν έκαναν και καμιά σπουδαία ανακάλυψη με τις συνθέσεις του τρίτου τους δίσκου, αλλά πάει καιρός που ψάχνουμε για παρθενογενέσεις. Η ταμπέλα που μόνοι τους εφηύραν για να αυτοπροσδιοριστούν νομίζω πως έπιασε τόπο και χαρακτηρίζει αρκετά την μουσική τους. Κιθάρα δεν ξέρω, οπότε δεν κατέχω από πεντατονικές κλίμακες ώστε να τις εντοπίσω, αλλά κάτι έχω ακούσει ότι φέρνουν προς blues μεριά. Όπως έχουν κάνει οι Clutch ας πούμε. Περισσότερο βέβαια θα έλεγα πως ο ήχος κυμαίνεται μεταξύ Down και Black Label Society, δηλαδή κάτι μεταξύ κλασικού ήχου, stoner με δυναμισμό, κάπνα και Harley Davidson. Ναι, αμερικανιά, αλλά καλή αμερικανιά.

Στα θετικά θα συμπεριλάβω δυο χαρακτηριστικά. Την φωνή και τα riff. Η εκτελεστική ικανότητα επίσης δεν πάει πίσω, αλλά επειδή δεν παίζουν και Satriani δεν θα πω ότι εξεπλάγην. Υπήρξαν βέβαια κάποια σόλο που έχασα λίγα αυγά με πασχάλια (Theory of Strain) αλλά σε γενικές γραμμές διατηρούν απλή ή/και κλασική προσέγγιση στην δομή των συνθέσεών τους. Η φωνή δυναμική, αντρίκια και σοβαρή. Θα εξηγηθώ για το ‘σοβαρή’. Έχω ακούσει πάρα πολλούς να προσπαθούν να κάνουν σαν τον Anselmo, γκαρίζοντας σε σημεία, ουσιαστικά αντιγράφοντας το στυλ του, χωρίς να δίνουν προσωπικό στίγμα. Εδώ έχουμε ωραία χροιά και μελωδική προσέγγιση. Όταν χρειάζεται ανεβαίνουν οι στροφές κι άλλοτε ζεσταίνει την ατμόσφαιρα. Ελαφρώς νοτιοαμερικανική η προφορά, αν και πιστεύω θα ήθελαν να είναι περισσότερο εμφανής. Mου ξένισε βέβαια στο “Acheron’s Deep” που πάντρεψε ηπειρώτικα (νομίζω) με southern rock, με αρκετά καλό αποτέλεσμα. Η επηρεασμένη από Αμερική φωνή όμως με το παραδοσιακό (που δεν φαίνεται ξεκάθαρα όπως π.χ. στους VIC) μου ήρθε κάπως παράταιρα. Γούστα είναι αυτά.

Τώρα επειδή βαριέμαι να αναλύσω πολλά τραγούδια γιατί έχουμε και δουλειές να κάνουμε (αν δεν ανακατέψω τις φακές θα μου κολλήσουν και μετά θα φάμε τα πόδια μας) θα σταθώ σε δυο συγκεκριμένα. Οι υποψιασμένοι με το συγκρότημα έχουν ήδη ξεχωρίσει το “Whistle Pig”, εγώ θα πω και για το “Keep my Motor Running”. Για το πρώτο νομίζω πως οι Phase Reverse έκαναν το πρώτο τους χιτάκι με το groove-αριστό κομμάτι. Η απαραίτητη ποσότητα countr-ίλας (έχει country δηλαδή) του δίνει χαρακτήρα και σε συνδυασμό με το κύριο χοροπηδητό riff μετατρέπουν νοερά το σπίτι σε συναυλιακό χώρο. Θα αρέσει σχεδόν σε όλους τους ροκάδες και μεταλλάδες. Είτε ακούνε Stryper είτε EyeHateGod ξέρω ‘γω. Βάζω το χέρι μου στη φωτιά. Εντάξει, όχι όλο. Ένα δάχτυλο. Το μικρό. Του ποδιού. Εντάξει μπορεί να κάνουμε πλάκα, αλλά με τέτοια κομμάτια ανεβαίνει η διάθεση. Για το δεύτερο έχω να πω πως πρόκειται για μια πολύ Clutch εκτέλεση που φέρνει στο νου την ανάπτυξη του πασίγνωστου πλέον “Electric Worry”. Blues rock εισαγωγή και γκάζια στην συνέχεια. Ακόμα και ο ρυθμός θυμίζει το συγκεκριμένο των Αμερικανών, χωρίς να έχουν αντιγράψει το παραμικρό.

Ας μην επεκταθούμε παραπέρα και ας κλείσουμε για άλλη μια φορά την σοβαροφανή δουλειά της κριτικής. Ο τρίτος δίσκος των Phase Reverse είναι κατ’ εμέ ο καλύτερός τους και ωθεί την πορεία τους λίγο παραπέρα. Αν υπήρχαν περισσότερα κομμάτια σαν το “Whistle Pig” και το “Keep my Motor Running” θα κατακτούσαν κι άλλους ακροατές σαν εμένα, αυτούς δηλαδή που ποτέ δεν ήταν οπαδοί των Down και Black Label Society, αλλά γούσταραν Clutch και έντιμες προσπάθειες. Σε ποιο μονοπάτι θα συνεχίσουν στον τέταρτο δίσκο είναι δική τους δουλειά και ελπίζω να την χαρούμε όπως και την φετινή.

Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας