Beggars: Devil's Highway (Records On Top 2015) PDF Εκτύπωση E-mail

Ένα από τα πολύ σημαντικά θετικά της τελευταίας δουλειάς των Beggars είναι η διάρκειά του. Με μόλις 8 τραγούδια που καταλαμβάνουν 32 σχεδόν λεπτά, καταφέρνει να χορταίνει χωρίς να κουράζει. Σαν τότε, που το βινύλιο επέτρεπε μονάχα μικρές διάρκειες, πριν έρθει το CD να επιβάλλει τα 50 ή 60 ή παραπάνω λεπτά ενός album. Αυτό δεν είναι το μοναδικό “παλιομοδίτικο” στοιχείο του “Devil's Highway”. Έχει μπόλικα old-school rock στοιχεία, κατάλληλα συνδυασμένα με τις μουσικές τάσεις του σήμερα.

Θα μπορούσα να πω πως το ριφάκι του “I don't know”, του εισαγωγικού τραγουδιού του album, είναι ένα από τα δυναμικότερα που έχω ακούσει πρόσφατα. Αυτό σημαίνει πως το “Devil's Highway” ξεκινάει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Σε κάνει να σκέφτεσαι πως αν ένα album ξεκινάει έτσι, δε μπορεί παρά να είναι πολύ καλό! Η ταχύτητά του και η Motörhead αισθητική του φανερώνουν τις επιρροές των Beggars. Αμέσως μετά, το ομώνυμο τραγούδι αλλάζει τελείως το σκηνικό. Τα keyboards στα πρώτα του δευτερόλεπτα θυμίζουν παλιούς καλούς Deep Purple. Ύστερα όμως, η κιθάρα έρχεται να γκρεμίσει τα πάντα, εισάγοντας τον ακροατή σε ένα rock trip που παραπέμπει στις αργές, ψυχεδελικές συνθέσεις των Monster Magnet. Τα τεσσεράμισι λεπτά του τραγουδιού αυτού, σε συνδυασμό με τον προηγούμενο δυναμίτη του ξεκινήματος, κάνουν απόλυτα ξεκάθαρο στο αυτί του ακροατή πως οι Beggars είναι ένα συγκρότημα στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η κιθάρα. Η 70s αισθητική συνεχίζει ακάθεκτη με το τρίτο τραγούδι, με όνομα “At the disco”. Όταν ένα τραγούδι αποτελεί μια από τις αδύναμες στιγμές του album, αλλά καταφέρνει να στέκεται τόσο επάξια, το μήνυμα έχει εμπεδωθεί: ακόμα κι όταν Beggars σκοντάφτουν στο θέμα της μουσικής και στιχουργικής έμπνευσης, το αποτέλεσμα είναι και πάλι καλό. Έτσι, το τραγούδι αυτό λειτουργεί και πάλι προς όφελος του συγκροτήματος. Για να έρθει, αμέσως μετά, η παντόφλα που κραδαίνει η “Rita”, βάζοντας και πάλι το τρένο των Beggars στις σωστές ράγες. Μας κάνει μέρος ενός σχεδόν πεντάλεπτου desert-blues ταξιδιού, στο οποίο το επαναλαμβανόμενο κιθαριστικό μοτίβο δημιουργεί μια μεθυστική ατμόσφαιρα, που συνοδεύεται από το, εκ πρώτης όψης (ή καλύτερα, εκ πρώτης ακοής), άσχετο σαξόφωνο. Κι όμως, οι μελετημένες νότες του ντύνουν το background και το solo του τραγουδιού με ένα πολύ πρωτότυπο τρόπο. Σε ανάλογες blues ρίζες κινείται και το επόμενο “Bring me down”. Η αύρα του Lemmy ξαναχτυπάει με τα ”Modern baby” και “Lightning”. Το πανέξυπνο ριφάκι του πρώτου αποτελεί μια από τις σπουδαίες στιγμές του “Highway”, ενώ ο stoner χαρακτήρας του δεύτερου είναι το συστατικό που θα ήταν κρίμα να λείπει από ένα album σαν κι αυτό. Γνώρισμα των δύο αυτών τραγουδιών είναι οι εναλλαγές ταχύτητας, που σε κάνουν να πλέεις απ' τη μια και να κοπανιέσαι απ' την άλλη. Για το τέλος, οι Beggars μας χαρίζουν ένα ακουστικό “Mother Earth”, το οποίο μας αποχαιρετάει με την ηρεμία του, αλλά και με τους στιχουργικούς του προβληματισμούς. Προβληματισμοί, ωστόσο, δεν υπάρχουν σχετικά με την αξία του “Devil's Highway”. Στέκεται στα ίσα απέναντι σε πολλές εισαγόμενες δουλειές, αποτελώντας μία από τις καλύτερες προτάσεις για αυτούς που επιθυμούν να γνωρίσουν την ελληνική μουσική σκηνή του είδους.

Κείμενο: Φαίδων Κυτρίδης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας