Beautality: Einfallen - A Tale Ov Torment And Triumph (Nordavind Records 2015) PDF Εκτύπωση E-mail

Δυστυχώς είμαι άρρωστος με τα video games. Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι πρέπει να σταματήσω να παίζω πάνω από τέσσερεις ώρες την ημέρα. Ειδικά όταν τόσες είναι οι ελεύθερες μετά την δουλειά. Έχω φτάσει σε σημείο να συνδυάζω τα πάντα με παιχνίδια και ακούω εκρήξεις και λέιζερ γύρω μου. Καταλαβαίνετε λοιπόν τι σκέφτηκα όταν είδα το όνομα του συγκροτήματος Beautality.

Mortal Kombat. Η όμορφη Sonya έχει νικήσει και ο announcer λέει το περίφημο “finish him”, πλησιάζει, κάνει μουτράκια, ανοιγοκλείνει χαριτωμένα τα ματάκια της, του κάνει duckface και λοιπές βλακείες βγαλμένες από facebook selfies και γενικά ομορφιά παραγεμίζει την οθόνη. Τόση που ο αντίπαλος πεθαίνει από υπερβολική δόση. “Beautality” φωνάζει ο άλλος. Τόσο κάψιμο ούτε από ναρκωτικά.

Πάντως πιστεύω πως πρόκειται για ένα από τα πλέον αποτυχημένα ονόματα συγκροτημάτων, αν φυσικά κάνεις τις παραπάνω συνδέσεις με το Mortal Kombat. Η αλήθεια βέβαια είναι πως πρόκειται για καλό όνομα. Άγρια ομορφιά. Ένα ατόπημα όμως είναι μέσα στον δίσκο. Ποιος φτιάχνει άλμπουμ 105 λεπτών; Εκατόν πέντε λεπτά! Σας το παραθέτω ολογράφως, μην νομίζετε ότι έκανα τυπογραφικό με τα νούμερα. Έξι κομμάτια μεταξύ δώδεκα και δεκαεννέα λεπτών. Έλεος ρε παιδιά. Δυο δίσκους θα έφτιαχναν με τόση διάρκεια. Άλλοι τρεις. Τέλος πάντων, πάμε να δούμε τι έχουν κάνει.

Το Einfallen μας ήρθε με μια μικρή περιγραφή ως avant garde post black metal, ισχυρισμός με τον οποίο θα διαφωνήσω, αν και διαθέτει μια δόση αλήθειας. Είναι παράξενη μουσική, κυρίως ως προς την παραγωγή που έχουν πετύχει αλλόκοτο ήχο για να πιάσουν την αισθητική τους. Μουντός σαν θολός και σκοτεινός γκρίζος πίνακας. Η διάθεση που βγάζει εμπεριέχει κάτι από Opeth των τριών πρώτων άλμπουμ, αλλά ελάχιστα ως προς την νοοτροπία σύνθεσης. Το ανάπτυγμα κάθε τραγουδιού εκτυλίσσεται αρκετά αργά και με χαμηλές έως μέτριες ταχύτητες, ενώ υπάρχουν και γρήγορα ξεσπάσματα ανά διαστήματα. Η κάθε μελωδία κρατά λεπτά, σε σημεία που φέρνει σε post νοοτροπία, χωρίς να το θεωρώ πετυχημένο το πείραμα. Από black metal αναφορές σε έντονα gothic περάσματα καθαρών φωνητικών και ακουστικής κιθάρας με μια συγκεκριμένη και παράξενα ίδια ατμόσφαιρα που δημιουργεί μια παράνοια βασισμένη στο ηχόχρωμα και όχι στην σύνθεση. Προσωπικά δεν μπορώ να πω πως την βρήκα διασκεδαστική. Σαν η διάρκεια να είχε γίνει αυτοσκοπός και η έμπνευση να αφέθηκε παράμερα. Ή σαν να αργούσε τόσο πολύ να εκτυλιχθεί που αυτό που περίμενα να έρθει δεν κατέληγε ποτέ στα αυτιά μου. Ίσως είναι που ποτέ δεν υπήρξα οπαδός gothic αισθητικής. Όμως υπάρχει και αντίλογος.

Ψάχνοντας για το συγκρότημα έπεσα πάνω σε αρκετές κριτικές που εκθείαζαν την προσπάθεια του ντουέτου από την Μ. Βρετανία, ως κάτι το πρωτοπόρο και έξυπνα δομημένο που συνδυάζει πολλές επιρροές σε μια πλούσια μουσική προσπάθεια. Αν και είμαι μεγάλος οπαδός νεωτερισμών και πειραματισμών δεν βρήκα αυτό που περιέγραφαν εκείνοι οι κριτικοί. Κάτι υπάρχει εκεί μέσα που δεν βλέπω. Η αλήθεια είναι πως όλες οι μουσικές δεν προορίζονται για τους πάντες. Κάποια άλμπουμ μιλάνε σε χίλιους ακροατές, άλλα μιλούν σε εκατό κι άλλα σε εκατομμύρια. Αυτή την φορά δεν μίλησε σε μένα. Πιστεύω θα υπάρχει κόσμος, κυρίως οπαδοί της gothic αισθητικής (είτε σε black metal είτε σε rock), που θα βρουν τι έχει να πει το Einfallen: A Tale Ov Torment And Triumph.

Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας