Furor: Blind Faith Revolver (Trailblazer Records 2014) PDF Εκτύπωση E-mail

Δεν ξέρω πώς βρίσκετε εσείς το μουσικό παρακλάδι του metalcore αλλά εγώ ώρες, ώρες το βαριέμαι. Είναι ελάχιστα τα συγκροτήματα και προφανώς οι δίσκοι που μπορούν να κρατήσουν τον ακροατή αρκετά. Ο λόγος είναι η ίδια του η φύση. Ξερός ήχος χωρίς ιδιαίτερες εναλλαγές σε riff και ύφος, τόσο που ένα ολόκληρο άλμπουμ σπάνια έχει βγάλει τρίτη συνεχή ακρόαση στα ηχεία μου. Το αν θα ξεχωρίσει ο ένας από τον άλλο εξαρτάται μόνο και μόνο από την έμπνευση. Στο Blind Faith Revolver των συμπατριωτών Furor δεν λείπει πάντως.

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να πω πως η παραγωγή έχει διαμορφώσει έναν εκπληκτικό ήχο στις κιθάρες που συνάδουν με το ηχόχρωμα της συγκεκριμένης σκηνής. Βαρύς, οξύς και ενίοτε «πυροβολικός», είναι το στοιχείο που δίνει την ένταση και την δυναμική για να κουνήσεις το κεφάλι. Μια ένσταση έχω για την αντίστοιχη δουλειά στα τύμπανα, καθώς μου φαίνεται υπερβολική η ένταση στην μπότα σε σημείο που αν βάλω ακουστικά φοβάμαι μην καταπιώ το μυαλό μου από το τράνταγμα. Αν όμως θεωρείτε τον όγκο σε κάθε χτύπημα προτέρημα για το ύφος, τότε θα το ευχαριστηθείτε. Το μπάσο ακολουθεί κατά πόδας την μπότα – δεν μπορεί κι αλλιώς με τόσο όγκο – και κυρίως στα κοφτά μέρη είναι αυτό που δίνει μπόλικο από το τελικό αποτέλεσμα στα έγχορδα.

Οι συνθέσεις κυμαίνονται, όπως υπονοεί και το όνομα του συγκροτήματος σε έναν παροξυσμό για τις αγαπημένες μας κλοτσοπατινάδες στα live με αρκετά riff να τραβούν το αυτί με την επιθετική τάση τους. Η οργή είναι το πλέον κλασικό συναίσθημα που εκδηλώνεται σε τέτοιες δουλειές και το BFR δεν αποτελεί εξαίρεση. Δεν νομίζω πως θα το ήθελαν μάλιστα. Ο δίσκος έχει φτιαχτεί για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Δεν στοχεύει στην ποιότητα του progressive, ούτε στην τεχνική ανάδειξη των κομματιών, αλλά στην έκφραση μιας οργής που σκάει. Κάτι σαν τον Bruce Banner λίγο πριν μεταμορφωθεί και αρκετά μετά που τα έχει κάνει ρημαδιό ως Hulk. Αυτό άλλωστε υποδηλώνεται και από τα φωνητικά που κατά 90% σκούζουν θυμωμένα φέρνοντας στην αμερικάνικη σκηνή, μαζί με το όλο πακέτο φυσικά.

Υποδειγματικό το ομώνυμο κομμάτι που ως πρώτο στον δίσκο προετοιμάζει το έδαφος για την οργισμένη διάθεσή του. Την ήρεμη γέφυρα στην μέση προσωπικά την βρήκα ιδιαίτερα ευχάριστη μιας και οι μελωδίες που χρησιμοποιήθηκαν ήταν απολύτως ταιριαστές – για τα γούστα μου πάντα – και έδωσαν μια διαφορετική νότα στο αποτέλεσμα. Το θέμα που έχω με το είδος βέβαια έχει να κάνει με το μικρό βάθος που συναντά κανείς σε τέτοιες συνθέσεις. Για παράδειγμα στο “Nothing For You” έχουμε δυο τρία όμορφα riff αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο πέρα από αυτό. Έρχεται το τέλος του κομματιού όπου πετάνε μια μελωδική γραμμή στην κιθάρα την οποία όμως χρησιμοποιούν απλά ως fade out. Αυτός είναι ο στόχος τους όπως είπαμε και πιο πάνω, αλλά αν έδιναν τόπο στην οργή και άφηναν τις μελωδίες να αναδειχθούν, ίσως είχαμε έναν διαφορετικό δίσκο, πιο ποιοτικό, λιγότερο metalcore αλλά πιο ανθεκτικό στον χρόνο. Μου άρεσαν τα thrash στοιχεία του “Unconditional” και τα χοροπηδητά της σχολής Slipknot στο “Black To Gray”, η πυροβολαρχία του “Eye Sea” και η ελαφριά math αισθητική στο “T.R.A.S.S.”, αλλά κανένα δεν ξέφυγε από τα στεγανά του μονόπλευρου metalcore.

Την διαφορά πιστεύω έκανε το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, “Undress Your Face” που χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο κινείται στο ίδιο ύφος με των υπολοίπων αλλά με ένα εκπληκτικό αργό riff να ξεδιπλώνει μια άλλη συνθετική νοοτροπία των Furor. Το δεύτερο έρχεται ως συνέχεια του πρώτου αλλά με διαφορετικό, ήρεμο ύφος που σταθερά δυναμώνει και σε συνδυασμό με τα πλήκτρα δίνει έναν επικό αέρα ανανέωσης σε ό,τι άκουγα μέχρι εκείνη την ώρα. Το τρίτο μέρος αποτελεί ουσιαστικά μια εντελώς αποκομμένη σύνθεση, σαν άλλο κομμάτι, που κινείται σε ακόμη πιο ξεχωριστά μοτίβα. Ο ήχος και οι ταχύτητες πέφτουν και σχηματίζουν ένα βαρύ συνονθύλευμα που δεν θα με εξέπληττε αν αποτελούσε κομμάτι των θεών Pelican.

Κλείνοντας λοιπόν θα πω πως το Blind Faith Revolver ίσως είναι ένα από τα καλύτερα στο είδος του άλμπουμ για την μέχρι τώρα χρονιά. Είναι δηλαδή ένας εξαιρετικός metalcore δίσκος… αλλά metalcore. Το θέμα είναι πως δείχνουν να έχουν τα φόντα να βάλουν πολλά νέα στοιχεία στην μουσική τους, αλλά δεν φαίνεται ακόμα μια τέτοια διάθεση από τους ίδιους.

Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας