Clutch: Psychic Warfare (Weathermaker Music 2015) PDF Εκτύπωση E-mail

Δεν έχω βρει ακόμα τον λόγο για τον οποίο οι Clutch έχουν κάνει τέτοια επιτυχία στην χώρα μας. Ούτε μας είχαν καλοπιάσει όπως οι Iced Earth με το “Alive in Athens”, ούτε είχαν ιδέα τι τους περίμενε στο πρώτο live επί ελληνικού εδάφους. Σαφώς και το αξίζουν και χαίρομαι που εδώ έπιασαν κορυφή, αλλά πώς είναι δυνατόν η μεγαλύτερη σε κοινό συναυλία για την Earth Rocker περιοδεία να έγινε στην Αθήνα και όχι κάπου αλλού; Αυτή θα ήταν μια καλή ερώτηση για να κάνει το ίδιο το συγκρότημα στους Έλληνες οπαδούς. Σε μένα για παράδειγμα. Γιατί και εγώ ενθουσιάστηκα μόνο και μόνο με την ανακοίνωση της ημερομηνίας κυκλοφορίας του νέου τους δίσκου. «Την Παρασκευή να πάμε για κάνα φαΐ» έλεγε ένας φίλος κι εγώ σκεφτόμουν «δύο Οκτώβρη έχει την Παρασκευή, βγαίνει το καινούριο Clutch». Ποιος να το έλεγε ότι θα μου έλεγαν για φαγητό και θα σκεφτόμουν ένα cd. Εγώ που είμαι της άποψης Γκιωνάκη στον «Αχόρταγο», δηλαδή «δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από το φαΐ, δώστε μου φαΐ και σας πουλώ και την ψυχή μου». Και φυσικά θα τα σκάσω για να το αγοράσω σε φυσική μορφή, όταν επιτέλους καταφέρω να φτάσω Αθήνα από την επαρχία που με στείλανε να κάνω τον χαμάλη εδώ στη μαυρίλα που δεν έχει τίποτα και είναι σαν… (συμπληρώστε μουρμούρα, γκρίνια, βρισιές κτλ κτλ). Προς το παρόν συμβιβάζομαι με ηλεκτρονική μορφή. Πού έπεσα…

Δεν έχω καταλάβει ακόμα τον τίτλο. Εχθροπραξίες μεταξύ μέντιουμ; Ο Γιούρι Γκέλερ (πού τον θυμήθηκα;) από την μία να λυγίζει τα κουτάλια μας για να πεθάνουμε από την πείνα και ο Χορταρέας (ειδικά αυτόν πού τον θυμήθηκα!) από την άλλη να πετάει κάρτες ταρώ σαν αστεράκια νίντζα; Μόνο ο Neil Fallon ξέρει και κάποια στιγμή θα μας εξηγήσει, όπως έχει κάνει αρκετές φορές στην σελίδα του συγκροτήματος στο facebook για πολλά τραγούδια. Αν δεν θέλετε να εντρυφήσετε τόσο δεν τρέχει τίποτα, απλά ακούστε το Psychic Warfare και τραγουδήστε μαζί του. Γιατί θέλετε δεν θέλετε αυτό είναι το (κληρονομικό) χάρισμα του Fallon. Να παροτρύνει με την φωνή του να συμμετέχεις.

Μικρός σχετικά δίσκος, τριάντα οκτώ λεπτά. Σημασία δεν έχει το μέγεθος, το ξέρουμε όλοι, εκτός κι αν μιλάμε για τον Γκοτζίλα. Το “X-ray Vision” που ανοίγει μετά το εισαγωγικό “The Affidavit” είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε νωρίτερα μέσα από το πρώτο video για το άλμπουμ. Σε δυναμική μου έφερε στο μυαλό κάτι από “Burning Beard” αν και μουσικά είναι μακριά το ένα από το άλλο. Ίσως να μην ενθουσιάστηκα όσο περίμενα, ωστόσο βρήκα το ρεφραίν του  άρρωστα κολλητικό.  Ο τρόπος που ο Fallon δίνει έμφαση στον στίχο “Telekinetic prophetic dynamite” κολλάει τρομακτικά στο μυαλό.

Όλοι ξέρουμε ότι οι Clutch δεν θα πειραματιστούν, ούτε θα αλλάξουν ριζικά τον τρόπο σύνθεσής τους.  Ακόμα κι έτσι οι επιρροές τους προέρχονται από ένα ευρύ φάσμα. Από τους Black Flag μέχρι τον John Coltrane η λίστα είναι μεγάλη. Αυτή την φορά νομίζω πως έκαναν λίγο πιο εμφανές το funky στοιχείο. Πάρτε για παράδειγμα το “Quick Death in Texas” με εκπληκτική ισορροπία μεταξύ bluegrass, heavy rock και υποψίες funk. Ή το “Your Love Is Incarceration” που ανάλογα με τα γούστα σας μπορεί να φτάσει έως και τραγούδι της χρονιάς. Funky riff, απλό αλλά μεστό funky drumming και καθόλου headbanging. Εξηγούμαι: το κεφάλι εκτελεί (υποθέτω μόνο του γιατί εγώ δεν ήθελα) παλινδρομική κίνηση μπροστά και πίσω και όχι πάνω κάτω. Σε μια πιο ήρεμη εκτέλεση ο Fallon θα φορούσε καμπάνα και αφάνα περούκα. Είμαι περίεργος για τις αντιδράσεις του κοινού στις επερχόμενες συναυλίες.

Η γενική εικόνα μένει σε περισσότερο rock’n’roll δομές, με κομμάτια όπως τα “Firebirds”, “Sucker For The Witch” και το “Behold The Colossus” σε κλασικές Clutch γραμμές. Το “Noble Savage” έκανε μια μικρή διαφορά, φέρνοντας punk αύρα καθώς οι ταχύτητες ανέβηκαν αισθητά, κάτι που δεν συνηθίζουν οι Αμερικανοί.

Για τους πιο σκληροπυρηνικούς οπαδούς, αυτούς που ηδονίζονται στο άκουσμα των λέξεων “Blast Tyrant”, το “Son of Virginia” θα γίνει νέος ύμνος. Χτισμένο στην νοοτροπία του “Regulator”, χρησιμοποιεί ίδιο ήχο με καθηλωτικό riff στο ρεφραίν και εγγυημένο ρίγος στα χέρια.

Οι οπαδοί θα λιώσουν το άλμπουμ (αν ήταν βινύλιο) και πολλοί ίσως βρουν κάποια από τα τραγούδια της χρονιάς στο Psychic Warfare. Όσοι δεν είχαν πλησιάσει παλιότερα δεν θα το κάνουν ούτε τώρα. Οι Clutch είναι οι καλύτεροι στο είδος χωρίς να θέλουν να διευρύνουν μουσικούς ορίζοντες, να δημιουργήσουν νέες τάσεις ή μόδες. Αυθεντικοί ροκάδες.

Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας