Poem, Verbal Delirium, Mother Turtle @ Κύτταρο Live, Αθήνα 29/03/15 PDF Εκτύπωση E-mail
Κυριακή, 05 Απρίλιος 2015 14:47

Πηγαίνοντας σε μια συναυλία progressive μουσικής, δεν ξέρω τι θα αντικρύσω. Διότι, κακά τα ψέματα, αυτός ο τύπος μουσικής δεν αποτελεί ειδικότητά μου. Μα κανένας τύπος μουσικής δεν αποτελεί ειδικότητά μου! Απλά, ξέρω κάτι παραπάνω, όταν η κουβέντα κατευθύνεται σε άλλα παρακλάδια της ροκ μουσικής. Μπορεί να μεγάλωσα βουτηγμένος στους ήχους των Porcupine Tree, αλλά δεν παύουν οι γνώσεις μου γύρω από την prog να είναι περιορισμένες. Επομένως, μη βιαστείτε να κράξετε αν εκφράσω καμιά μπαρούφα.

Λόγω της εντοπιότητας των τριών group, αλλά και λόγω Κυριακής, το Κύτταρο δεν είναι γεμάτο. Κινείσαι άνετα στο χώρο του, μπορώντας να σταθείς σε οποιοδήποτε σημείο πιστεύεις ότι θα ευνοούσε την καλή ακρόαση της μουσικής. Λίγο μετά τις 20:30, οι Mother Turtle, ανεβαίνουν επί σκηνής. Το σχήμα τους είναι κλασικό. Drums, keyboards, μπάσο και κιθάρα με φωνή. Το στυλ τους είναι επίσης κλασικό. Φανερά επηρεασμένοι από την prog των 70s, μας χαρίζουν ένα set που μας ταξιδεύει εκεί πίσω. Είναι λογικό, λοιπόν, τα τραγούδια τους να είναι μεγάλα σε διάρκεια, με ουκ ολίγες εναλλαγές ρυθμών. Αλλά, παρά τη δυσκολία των τραγουδιών τους, οι φίλοι μας από το βορρά τα καταφέρνουν περίφημα. Για την ακρίβεια, είναι εντυπωσιακοί! Αποδεικνύουν πόσο πολύ έχουν δουλέψει τα τραγούδια τους. Κι όταν έχεις μπροστά σου ένα τόσο προβαρισμένο συγκρότημα, δε μπορείς παρά να υποκλιθείς. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο μπασίστας αποτελεί νεαρό μέλος του group, πράγμα που τον κάνει ακόμα πιο αξιέπαινο. Το παλικάρι δεν έχασε νότα! Παίζουν ακούραστα μπροστά μας για μία περίπου ώρα, καλύπτοντας έξι τραγούδια. Τα πέντε πρώτα είναι δικά τους (κατά σειρά τα “707 (a November less)”, “The elf”, “Mother Turtle”, “God games”, “Rhinocerotic”), ενώ το τελευταίο, το οποίο ο κόσμος υποδέχεται ένθερμα, είναι των Camel (“Lady fantasy”). Αντιλαμβάνομαι πως δεν είναι και ό,τι πιο εύκολο για ένα συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη να επισκέπτεται συχνά την Αθήνα, αλλά θα ήταν ευχής έργο να τους ξαναδούμε σύντομα.

Με την αποχώρηση των Mother Turtle, αρχίζει ο γνώριμος χαμός των αλλαγών πάνω στη σκηνή. Έπονται οι Verbal Delirium, που όπως φαίνεται, είναι συγκρότημα ιδιαίτερα αγαπητό στον κόσμο. Πρόκειται για ένα εξαμελές σχήμα, που έχει υποστεί πολλές αλλαγές στο line-up, αν και τα τελευταία δύο περίπου χρόνια έχει καταφέρει να σταθεροποιηθεί σε μια συγκεκριμένη σύσταση. Την πληροφορία αυτή μας δίνει αργότερα ο ίδιος ο frontman, καθώς συστήνει τα μέλη του group. Εδώ, λοιπόν, ξεφεύγουμε από το κλασικό ροκ σχήμα. Πρωταγωνιστούν τα πλήκτρα. Τρία ολόκληρα keyboards βρίσκονται έτοιμα για χρήση, εκ των οποίων το ένα έχει ρόλο πιάνου. Κατά τ' άλλα, τα drums, η κιθάρα και το μπάσο είναι παρόντα. Μετά το 70s τριπάκι των Mother Turtle, οι Verbal Delirium μας προσγειώνουν στο σήμερα. Η μουσική τους είναι σύγχρονη και όχι τόσο instrumental, όσο των συμπρωτευουσιάνων φίλων μας. Όλα τους τα τραγούδια είναι ατμοσφαιρικά, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο. Για παράδειγμα, το “10.000 roses”, με το οποίο ξεκινούν την εμφάνισή τους, είναι από τα λιγότερο ατμοσφαιρικά (και από τα πιο μικρά σε διάρκεια), αποτελεί όμως ιδανικό ξεκίνημα για την ενεργοποίηση του κόσμου. Από εδώ κι έπειτα, ο λυρισμός αρχίζει να γίνεται ολοένα και πιο έκδηλος. Εντύπωση προκαλεί η φωνή του frontman, η οποία έχει φοβερές δυνατότητες. Σε κάποιες στιγμές, μου θυμίζει τη φωνή του τραγουδιστή των Puressence, αν και εύχομαι να μη λιθοβοληθώ γι' αυτό. Το set συνεχίζεται με τα “Scene remains”, “Dancing generation”, “Disintegration, “Erased”, “The decayed reflection”, “Imprisoned words of fear”, “Sudden winter” και τελειώνει με το “Aeons”, που συνήθως επιλέγουν οι Verbal για το κλείσιμο των συναυλιών τους. Οφείλω να ομολογήσω πως η χρήση φλάουτου σε ορισμένα τραγούδια είναι πολύ πετυχημένη, σε αντίθεση με τη χρήση σαξοφώνου, η οποία μάλλον με χαλάει. Θετικές εντυπώσεις προκαλεί επίσης η χρήση στοιχείων από διάφορους τύπους μουσικής. Σκεφτείτε ότι ακόμα και πινελιές bossa nova γίνονται ενίοτε φανερές στη μουσική των Verbal Delirium. Δεν είναι, λοιπόν, παράξενο το θερμό χειροκρότημα που λαμβάνουν μετά το τέλος της εμφάνισής τους.

Σειρά έχουν οι Poem. Δυστυχώς, η ώρα πλησιάζει μεσάνυχτα και το Κύτταρο έχει αρχίσει να αδειάζει. Κρίμα, γιατί οι Poem είναι ένα συγκρότημα που κάθε οπαδός του prog (και όχι μόνο) οφείλει να ακούσει. Από την ονομασία τους, ενδέχεται να πιστέψει κανείς πως πρόκειται για ένα αιθέριο group. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν ισχύει καθόλου, γεγονός που δεν αργεί να φανεί. Και είναι ευτύχημα που οι Poem δεν πτοούνται από την έλλειψη θεατών και αποφασίζουν να τα δώσουν όλα επί σκηνής. Αφού συστήνονται, προειδοποιώντας ότι στο τέλος θα παίξουν (και καλά) μερικά τραγούδια Χριστοδουλόπουλου, ξεκινάει το κοπάνημα. Αλλαγή μουσικού σκηνικού από 'δω και στο εξής. Τη σκυτάλη παίρνει το metal. Σαν κελάηδισμα στα αυτιά μου φτάνουν οι ήχοι της παραμορφωμένης κιθάρας. Προφανώς, έχω ανάγκη να ακούσω κάτι σκληρότερο και οι Poem μου το προσφέρουν με τον καλύτερο τρόπο. Ο live ήχος τους είναι σαφώς τραχύτερος από τον studio ήχο τους, τόσο σε επίπεδο κιθάρας, όσο και σε επίπεδο φωνής. Αυτό κάνει τα πράγματα ακόμα καλύτερα. Μέσα στους λίγους πιστούς που έχουν απομείνει στο χώρο, εντοπίζω κάποιους που δικαιολογημένα κινούνται στους ρυθμούς των τραγουδιών. Στο πολύ ωραίο κλίμα που αρχίζει να επικρατεί στο Κύτταρο, συμβάλλει και η προβολή εικόνων στην πλάτη του group. Πραγματικά, οι Poem αξίζει να βγουν και εκτός Ελλάδας. Το συντομότερο δυνατό! Μας συντροφεύουν με δύο μόνο τραγούδια από το album “The great secret show”. Πρόκειται για τα “Giant” και “I will put chaos into 14 lines”. Όλα τα υπόλοιπα πηγάζουν από το album “Skein Syndrome” και είναι κατά σειρά τα “Passive observer”, “Fragments”, “The end justifies the means”, “Inordinate desire”, “Bound insanity”, “Weakness” και “Remission of breath”. Όλα τα προαναφερθέντα τραγούδια διαθέτουν στις κατάλληλες δόσεις τα στοιχεία που συνιστούν ένα σωστό metal αποτέλεσμα. Επιθετικότητα, πόνο, άρνηση και οργή.

Φεύγω από το Κύτταρο έχοντας λάβει μια γερή δόση από όλα. Εκτελεστική δεινότητα και καθαρότητα από τους Mother Turtle, ατμόσφαιρα και πληθωρικότητα από τους Verbal Delirium και σύγχρονη μεταλλική φύση από τους Poem. Αυτή μου την επαφή με την progressive μουσική θα την κουβεντιάσω με αρκετό κόσμο...

Setlists:

Mother Turtle:

1.707 (A November Less)

2.The Elf

3.Mother Turtle And The Evil Mushroom Part1 (The Turtle Conjuration)

4.God Games

5.Rhinocerotc

6.Lady Fantasy

Verbal Delirium:

10.000 Roses

The Scene Remains The Same

Dancing Generation

Disintegration

Erased

Decayed Reflaxion

Imprission Words Of Fear

Sudden Winter

Aeons

Poem:

Passive Observer

Fragments

The End Justifies The Means

Inordinate Desire

Bound Insanity

Weakness

Giant

Chaos

Remission Of Breath

Ανταπόκριση: Φαίδων Κυτρίδης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας