Deconstructing Sequence: Access Code EP (Self Released 2014) PDF Εκτύπωση E-mail

Deconstructing_Sequence__Access_Code_EPΕπιστημονική φαντασία και νέοι πλανήτες. Το Interstellar θα μου πείτε. Μέσα πέσατε, δε λέω. Αυτή είναι όμως και η θεματολογία του υπό εξέταση δίσκου των Βρετανών Deconstructing Sequence. Από το όνομα και μόνο καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για κάτι σε progressive και επειδή είναι κάπως μεγαλεπήβολο και προκαλεί δέος, συμπεραίνουμε πως έχει μπόλικα στοιχεία από death metal μεριά. Ώρες, ώρες το έχουν αυτό το κακό. Τα παραπάνω βέβαια τα παρουσιάζω σαν δικά μου συμπεράσματα και εκ του ασφαλούς φυσικά, μιας και τα λέω αφού άκουσα. Θα μπορούσα να το αποκρύψω και να το παίξω έξυπνος αλλά είχα μια κρίση αυτογνωσίας.

Το Access Code διαρκεί δεκαέξι λεπτά, αρκετά ώστε να καταλάβω τι στο καλό ήθελαν να καταφέρουν. Το εναρκτήριο “A Habitable World Is Found” ξεκίνησε με μια ομοβροντία που μου έφερε στο μυαλό σχεδόν αμέσως πως αυτό θα μπορούσε να είναι ο απόγονος των Dysrhythmia και κάποιου μακρυμάλλη μεταλλά που γουστάρει λιγότερο πολύπλοκα πράγματα και χωρίς τα τζαζ μέτρα. Δεν μένουν βέβαια σταθεροί σε ένα μόνο ύφος, καθώς αποσυμφορίζουν την τεταμένη ατμόσφαιρα με ήρεμες γέφυρες, μελωδικές και ιδιαίτερα ευχάριστες μιας και έχουν κάνει σωστή επιλογή στην σύνθεση των «καθαρών» riff. Όσο περνούν τα λεπτά τα πλήκτρα αναλαμβάνουν περισσότερες πρωτοβουλίες και αναδεικνύουν μια κλασική progressive άποψη, στα πλαίσια των Symphony X ας πούμε κι ας φαντάζει κάπως ξεκάρφωτο.

Το δεύτερο κομμάτι “We Have The Access Code” τείνει σε περισσότερο παράξενα μονοπάτια, ενισχύοντας την «εξωγήινη» ατμόσφαιρα και βάζοντας λίγο από black metal στην μουσική υπόθεση. Στην άλλη υπόθεση, αυτή των στίχων δεν ξέρω τι γίνεται. Αν με τους νέους πλανήτες έβαλαν και τίποτα σατανάδες θα έχει πολύ γέλιο. Το παιχνίδι Doom θα βγει.

Για λίγο μπορώ να πω πως μου ήρθαν ήχοι από τους Αυστραλούς Alchemist και τα μυστηριώδη τραγούδια τους, κάτι που προσωπικά περίμενα να ακούσω περισσότερο. Τα ήρεμα σημεία υπάρχουν και εδώ με το πιο ενδιαφέρον να έρχεται στο τέλος, όπου χωρίς κάποιο βασικό riff τα drums δίνουν το στίγμα και ένας αινιγματικός ήχος σαν σόναρ φέρνουν στο νου αυτό για το οποίο μιλά το άλμπουμ. Το μυστήριο για εκεί έξω στο αχανές διάστημα.

Ίσως αν είχαν δώσει περισσότερη βαρύτητα σε αυτά τα στοιχεία και όχι στην υπερβολική ανάπτυξη της τεχνικής τους, τότε πιστεύω θα είχε απογειωθεί το αποτέλεσμα. Είναι δύσκολο άκουσμα και κουραστικό για όσους δεν έχουν δώσει ευκαιρίες σε αυτό το είδος, αλλά αξίζει να δοκιμαστεί από τους οπαδούς.

Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας