The Smashing Pumpkins: Aghori Mhori Mei (Martha’s Music 2024)

Ο άνεμος ανανέωσης που πνέει στο στρατόπεδο των Smashing Pumpkins τείνει να γίνει μια μόνιμη κατάσταση. Όλα ξεκίνησαν την άνοιξη του 2016, όταν ο James Iha άρχιζε να προσεγγίζει και πάλι το group. Η επίσημη επιστράτευση του δεν άργησε να συμβεί και το αποτέλεσμα ήρθε ελάχιστα χρόνια μετά, το 2018. Ακούει στο όνομα “Shiny and Oh So Bright” και αποτελεί σέντρα μιας ανοδικής πορείας του συγκροτήματος. Είχε προηγηθεί το ομολογουμένως ωραίο “Monuments To An Elegy“. Αν και περισσότερο θυμίζει προσωπική δουλειά του Billy Corgan, δεν παύει να ενσωματώνει αυθεντικά Smashing Pumpkins στοιχεία, που σφράγισαν τον ήχο των 90s και που έθρεψαν ελπίδες για κάτι καλύτερο. Και το καλύτερο δεν καθυστέρησε ιδιαίτερα…

Πέρασε μια δεκαετία από τότε. Οι Smashing Pumpkins έχουν ήδη στο ενεργητικό τους τέσσερα album, στα οποία συμμετέχουν αδιάκοπα τρία από τα τέσσερα μέλη της χρυσής εποχής. Πιο πρόσφατο είναι το “Aghori Mhori Mei”. Διατηρεί τη συνήθεια των περίεργων τίτλων, που ξεκίνησε τη δεκαετία που διανύουμε.

Την αγάπη τους προς τη «σκληρότερη» rock μουσική οι Corgan, Iha και Chamberlin δεν δίστασαν ποτέ να εκφράσουν, τόσο λεκτικά, όσο και μουσικά.

Ο πρώτος έχει πολλές φορές εκδηλώσει την προτίμησή του προς τους Judas Priest. Ο δεύτερος έχει θητεύσει στους A Perfect Circle. Ο τρίτος έχει βαθιές επιρροές από τους Led Zeppelin και τους Deep Purple. Στο “Aghori Mhori Mei” η αγάπη αυτή είναι κάτι παραπάνω από φανερή. Η τριάδα των μουσικών, δεμένη όσο ποτέ άλλοτε, εξαπολύει μια οργανωμένη επίθεση τριών τετάρτων της ώρας, άλλοτε πιο συγκρατημένη και άλλοτε πιο αχαλίνωτη. Φυσικά, το αποτέλεσμα δεν έχει καμία σχέση με το εξαιρετικό “Machina” ή (πόσο μάλλον) με το μνημειώδες “Siamese Dream”, αλλά τιμάει επάξια το ένδοξο παρελθόν. Αποδεικνύει πως η συνολική σύνθεση μελών ενός group έχει τεράστια σημασία για το τελικό αποτέλεσμα. Δεν τολμάω καν να φανταστώ τι θα είχαμε στα χέρια μας αν παρούσα ήταν και η D’arcy…

Από τα παραπάνω, ίσως δημιουργείται η άποψη πως το “Aghori Mhori Mei” είναι αριστούργημα.

Δεν είναι. Σίγουρα, όμως, είναι άλλη μια ωραιότατη στιγμή των Smashing Pumpkins, που πρέπει να βρίσκεται στη δισκοθήκη κάθε θερμού οπαδού του group. Πιστό στον ήχο που αγαπήσαμε, το album ενσωματώνει μπόλικα progressive στοιχεία, αλλά και εκείνα τα χαρακτηριστικά pop στοιχεία, που ποτέ ο Billy Corgan δεν έκρυψε ότι γουστάρει. Όσοι ονειρεύονται την in-your-face, full-throttle ορμή των παλιών ημερών, ίσως απογοητευτούν.

Η πολυπλοκότητα του album αποκαλύπτεται από το εισαγωγικό “Edin”. Συνεχίζεται ακάθεκτη στο διαμάντι “Pentagrams” και στο πιο σύντομο σε διάρκεια “Sighommi”. Το “Pentecost” ρίχνει αρκετά τους ρυθμούς, αλλά αποτελεί ένα ευχάριστο ατμοσφαιρικό διάλειμμα. Την ακριβώς αντίθετη άποψη έχει το οργανωμένο σφυροκόπημα του “War Dreams of Itself”. Τα ήρεμο “Who Goes There”, το πλουραλιστικό “999” και το συναισθηματικό “Goeth the Fall” είναι απλώς υπέροχα, ενώ το riff του “Sicarus” μας κάνει να κοπανιόμαστε σαν βλαμμένα γυμνασιόπαιδα που ακούνε metal. Η προσγείωση πραγματοποιείται στα πέντε λεπτά του αρκετά ορχηστρικού “Murnau”, που κλείνει το album.

Το ”Aghori Mhori Mei” αξίζει να φέρει το όνομα των Smashing Pumpkins. Ίσως αποτελεί μια σχετικά «δύσκολη» δισκογραφική κίνηση των Αμερικανών, που απαιτεί περισσότερες από δυο ή τρεις ακροάσεις, προκειμένου να πείσει για τις αρετές της. Αλλά στο τέλος θα πείσει.

Βαθμολογία: 8/10

Κείμενο: Φαίδωνας Κυτρίδης