Queens Of The Stone Age: Perfecth (Matador Records 2026)

Τη χρονιά που συμπληρώνουν τα τριάντα χρόνια τους, οι Queens Of The Stone Age φτάνουν στο ένατο album τους. Πρόκειται για το μικρότερο σε διάρκεια του group, που φέρει τον… σχεδόν τέλειο τίτλο “Perfecth”.

Για κάποιο περίεργο λόγο, έχω την αίσθηση ότι ο τίτλος αυτός αποπνέει ταυτόχρονα ευγνωμοσύνη και ειρωνεία.

Ευγνωμοσύνη: Διότι είναι τέλειο κάποιος να ξεπερνάει προβλήματα απειλητικά για τη ζωή του και να καταφέρνει να γνωρίζει κι άλλες πλευρές του κόσμου και του χαρακτήρα του. Ειρωνεία: Διότι μόνο τέλειο δεν είναι να χάνει κάποιος τον εαυτό του, μα και ανθρώπους που αγαπάει. Φυσικά, με τα παραπάνω σκιαγραφείται ο Josh Homme, ηγετική μορφή των Queens Of The Stone Age. Δεν έχει αντιμετωπίσει λίγα, κατά τα τελευταία χρόνια…

Στην ολότητά της, η νέα δουλειά του συγκροτήματος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αρκετά ήρεμη και εξόχως δημιουργική.

Απέχει αρκετά από την ηχητική αγριότητα του παρελθόντος και πλησιάζει αισθητά στη στιχουργική νοοτροπία του προηγούμενου, “In Times New Roman…”. Το “Perfecth” παίζει ρόλο περιήγησης σε χωράφια αυτοκριτικής και απολογισμού. Η υποχθόνια ηπιότητα του εισαγωγικού “It’s Only Love” δίνει τον γενικότερο παλμό. Tο υπέροχο “Insignificant Other”, με ενορχήστρωση που παραπέμπει σε παλιότερες εποχές, καταλαμβάνει έξι από τα 36 λεπτά του album και εξαπολύει στίχους πόνου. Ο Josh μας υπενθυμίζει πως συχνά η ζωή έχει πλάνα διαφορετικά από αυτά που σχεδιάζουμε. Κάτι που νομίζαμε πως θα διαρκέσει για πάντα ανήκει πλέον στο ποτέ. Η καλοτυχία εύκολα μετατρέπεται σε κακοτυχία και με όμοια ευκολία λάθη που στιγμάτισαν το παρελθόν επαναλαμβάνονται.

Οι ταχύτητα αυξάνει στο κοφτερό “Where The Goth Girls At?”, αλλά μειώνεται ξανά στο ψυχεδελικό “Mono”.

Στο ατμοσφαιρικό αυτό τραγούδι, τα πλήκτρα στήνουν μια ωραιότατη συνεργασία με τις απόμακρες κιθάρες. Το ακουστικό “From The Cliff” είναι το πιο σύντομο (και ίσως πιο αδιάφορο) τραγούδι του “Perfecth”. Αυτό όμως, δεν ισχύει και με το “Sunday”. Εδώ, οι Queens Of The Stone Age παθαίνουν KISS, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών. Αξίζει να σημειωθεί πως στους στίχους του “Sunday” ένα χεράκι βοήθειας έχει δώσει ο Iggy Pop. Στο “Easy Street”, ο Josh αποκαλύπτει την τρωτότητά του. Διατυμπανίζει χωρίς ενοχή, ότι προτιμάει πλέον να ακολουθεί τον εύκολο δρόμο, παρά να μπλέκει σε λαβύρινθους. Όλα αυτά παρατίθενται μπροστά σε ένα σκηνικό ακουστικής κιθάρας, που σταδιακά αποκτάει ένα άκρως ταιριαστό φόντο απαλής ηλεκτρικής κιθάρας.

Είναι το πιο ωραίο πέρασμα προς το “Phantom Limb”, που άνετα μπορεί κάποια ή κάποιος να ισχυριστεί πως πρόκειται για την πιο εντυπωσιακή σύνθεση του “Perfecth”. Είναι δύσκολο να βρεθούν λόγια για την περιγραφή του ταξιδιάρικου αυτού τραγουδιού, αλλά το σίγουρο είναι ότι πως πρέπει να ακούγεται σε υψηλές εντάσεις.

Το κλείσιμο του “Run Away From The Mob” επιφυλάσσει το δεύτερο μεγάλο guest όνομα του album, αφού ο Dave Grohl κάθεται στα drums.

Με κάποιο τρόπο, που δε μπορώ να εξηγήσω, το στήσιμο του τραγουδιού με μετέφερε στο προ εικοσαετίας ύφος του group, εγχέοντάς μου ένα γλυκό είδος νοσταλγίας.

Τελικά, το “Perfecth” ανταποκρίνεται πλήρως στον τίτλο του. Είναι τέλειο, με ατέλειες. Καλείται να ανταποκριθεί, όχι στην ατέρμονη ικανότητα των Queens Of The Stone Age να δημιουργούν υπέροχη μουσική, αλλά στο βαρύ παρελθόν του group και τις απίστευτες συγκινήσεις που μας έχει προσφέρει.

Βαθμολογία: 8,5/10

Κείμενο: Φαίδωνας Κυτρίδης