Deaf Radio: Shelter (Self Released 2026)

Οι Deaf Radio είναι από τις ελληνικές μπάντες που έχουν καταφέρει να εξελίξουν τον ήχο τους χωρίς να χάσουν αυτό που τους έκανε ενδιαφέροντες εξαρχής. Από το “Alarm” του 2017 μέχρι το “Arsenal Of Hope” του 2022, έχουν αλλάξει αρκετά πράγματα στη μουσική τους. Οι κιθάρες παραμένουν στο επίκεντρο. Aλλά σταδιακά, άρχισαν να δίνουν περισσότερο χώρο στις μελωδίες, στην ατμόσφαιρα και σε επιρροές πέρα από το καθαρόαιμο rock. Κάποιες από αυτές τις αλλαγές λειτούργησαν καλύτερα από άλλες. Ωστόσο, πάντα υπήρχε και η αίσθηση ότι η μπάντα προσπαθούσε να προχωρήσει. Το “Shelter”, ο τέταρτος δίσκος τους, συνεχίζει αυτή την πορεία και θεωρώ ότι είναι από τις πιο ολοκληρωμένες δουλειές τους μέχρι σήμερα.

Αυτό που ξεχώρισα είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζονται δύο πλευρές των Deaf Radio.

Από τη μία έχουμε την ενέργεια, το groove και τις κιθάρες των πρώτων κυκλοφοριών τους. Από την άλλη, μια πιο σκοτεινή και εσωστρεφή διάθεση, με μεγαλύτερη έμφαση στη μελωδία και στις λεπτομέρειες των συνθέσεων. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτές οι δύο πλευρές συνυπάρχουν χωρίς να ακούγονται παράταιρες. Οι Deaf Radio δεν χρειάζεται πλέον να επιλέξουν ανάμεσα σε έναν δυναμικό κιθαριστικό ήχο και σε μια πιο ατμοσφαιρική alternative rock προσέγγιση.

Ο τίτλος του δίσκου έχει επίσης ενδιαφέρον.

Το καταφύγιο είναι ένας χώρος όπου περιμένεις να αισθανθείς ασφαλής, όμως τα τραγούδια του “Shelter” περιγράφουν μάλλον το αντίθετο. Προσωπική αβεβαιότητα, φόβος, απογοήτευση, αποξένωση και η προσπάθεια να βρεθεί κάτι σταθερό μέσα σε όλα αυτά. Δεν πρόκειται απαραίτητα για concept album. Υπάρχει όμως, μια κοινή θεματολογία που συνδέει τα οκτώ κομμάτια και κάνει τον δίσκο να λειτουργεί καλύτερα ως σύνολο.

Το “Transmitter” ανοίγει το allbum με έναν τρόπο που αρχικά μπορεί να σε ξεγελάσει. Αντί για κάποιο δυνατό riff, οι Deaf Radio επιλέγουν μια ατμοσφαιρική εισαγωγή με synthesizers, πιάνο και φωνητικά που δημιουργούν μια σχεδόν ονειρική αίσθηση. Είναι σύντομο, αλλά προετοιμάζει πολύ καλά το έδαφος για το “Idling”, που ανεβάζει αμέσως την ένταση. Εδώ έχουμε πιο γνώριμους Deaf Radio, με δυνατά τύμπανα, γεμάτο μπάσο, κιθάρες και ένα ρεφρέν που μένει εύκολα στο μυαλό. Είναι από εκείνα τα κομμάτια που μπορώ να φανταστώ να λειτουργούν εξαιρετικά ζωντανά, ιδιαίτερα όταν το groove αρχίζει να κυριαρχεί.

Το ομώνυμο “Shelter” είναι από τα τραγούδια που θεωρώ πιο χαρακτηριστικά για τον δίσκο.

Συνδυάζει τη δυναμική πλευρά της μπάντας με μια πιο μελαγχολική διάθεση. Οι στίχοι μεταφέρουν το θέμα της ανασφάλειας από το προσωπικό στο συλλογικό επίπεδο, με αναφορές στον πόλεμο, στον φόβο και στην καταστροφή. Αυτό που μου αρέσει είναι ότι το τραγούδι δεν προσπαθεί να γίνει υπερβολικά δραματικό. Αφήνει τη μουσική και τους στίχους να κάνουν τη δουλειά τους, χωρίς να χρειάζεται να τονίζει συνεχώς την ένταση.

Στο “Levitate” φαίνεται ακόμη περισσότερο η εξέλιξη του συγκροτήματος.

Οι κιθάρες εξακολουθούν να έχουν σημαντικό ρόλο, αλλά εξίσου σημαντικά είναι όσα συμβαίνουν γύρω τους. Οι μικρές αλλαγές στον ρυθμό, οι ήχοι στο υπόβαθρο και ο τρόπος που τα φωνητικά δένουν με τα υπόλοιπα όργανα δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που δεν βασίζεται αποκλειστικά στην ένταση. Και αυτό είναι κάτι που εκτιμώ ιδιαίτερα στο “Shelter”. Οι Deaf Radio ξέρουν πλέον πότε να αφήσουν ένα τραγούδι να αναπνεύσει και πότε να επιστρέψουν στις δυνατές κιθάρες.

Το “All My Friends” είναι ένα από τα κομμάτια που ξεχώρισα περισσότερο.

Έχει μια απλότητα που του ταιριάζει, με πολύ ωραία μελωδία και τις ακουστικές και ηλεκτρικές κιθάρες να συνεργάζονται όμορφα. Οι στίχοι, με την αίσθηση ότι οι άνθρωποι γύρω σου προχωρούν στη ζωή τους ενώ εσύ παραμένεις κάπως αποκομμένος, αγγίζουν κάτι αρκετά καθημερινό. Δεν χρειάζεται κάποιο μεγάλο γεγονός για να αισθανθείς αποξένωση. Μερικές φορές αρκεί να κοιτάζεις τις ζωές των άλλων και να αναρωτιέσαι πού ακριβώς βρίσκεσαι εσύ. Εδώ θεωρώ ότι η πιο pop πλευρά των Deaf Radio λειτουργεί πολύ καλά, χωρίς να αφαιρεί κάτι από τον χαρακτήρα τους.

Το “Big Mistakes” επιστρέφει σε μια πιο ανήσυχη διάθεση, με ένταση που δεν βασίζεται αποκλειστικά στις κιθάρες. Το “Tides”, από την άλλη, είναι από τις στιγμές που μου έμειναν περισσότερο, κυρίως επειδή συνδυάζει τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του νέου δίσκου με την ενέργεια που χαρακτήριζε τις πρώτες δουλειές τους. Και τα δύο δείχνουν πόσο άνετα κινούνται πλέον οι Deaf Radio ανάμεσα στο δυναμικό και στο μελωδικό alternative rock.

Ο δίσκος κλείνει με το “No Place Like Home”, το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του.

Είναι μια πολύ καλή επιλογή για το τέλος, καθώς δίνει στην μπάντα περισσότερο χρόνο να αναπτύξει τις ιδέες της χωρίς να περιορίζεται στην κλασική rock δομή. Ο τίτλος του συνδέεται όμορφα και με το γενικότερο θέμα του album. Η ιδέα του σπιτιού ως χώρου ασφάλειας επιστρέφει, αλλά μετά από όσα έχουν προηγηθεί δεν είναι τόσο αυτονόητο ότι αυτός ο χώρος υπάρχει πάντα ή ότι είναι εύκολο να τον βρούμε.

Σε επίπεδο παραγωγής, το “Shelter” είναι ιδιαίτερα προσεγμένο.

Ο ήχος είναι καθαρός, οι κιθάρες έχουν όγκο και το rhythm section ακούγεται γεμάτο, χωρίς να χάνονται οι λεπτομέρειες. Η δουλειά του Chris Vlachos στην ηχογράφηση και τη μίξη βοηθά σημαντικά, κυρίως επειδή διατηρεί την αίσθηση μιας πραγματικής μπάντας. Ακόμη και όταν υπάρχουν synthesizers και περισσότερα επίπεδα στις ενορχηστρώσεις, η μουσική δεν χάνει την αμεσότητά της.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το “Shelter” είναι αψεγάδιαστο.

Ορισμένες μελωδίες και εναλλαγές είναι αρκετά προβλέψιμες, ιδιαίτερα αν είσαι λάτρης του σύγχρονου alternative rock. Επίσης, παρότι υπάρχουν αρκετά πολύ καλά τραγούδια, δεν είμαι βέβαιος ότι ο δίσκος διαθέτει εκείνο το ΕΝΑ τραγούδι που θα ξεχωρίσει αμέσως από ολόκληρη τη δισκογραφία τους.

Από την άλλη, ίσως αυτό να μην είναι και τόσο σημαντικό. Το “Shelter” στηρίζεται περισσότερο στη συνολική του ποιότητα παρά σε δύο ή τρία τραγούδια που τραβούν όλο το ενδιαφέρον. Τα οκτώ κομμάτια έχουν αρκετά διαφορετικό χαρακτήρα ώστε να μη γίνονται μονότονα, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει μια κοινή αισθητική που τα κρατά ενωμένα. Και σε κάτι περισσότερο από μισή ώρα, οι Deaf Radio καταφέρνουν να πουν όσα θέλουν χωρίς να κουράζουν.

Αυτό που κρατάω περισσότερο είναι ότι η μπάντα έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου δεν χρειάζεται να αποδεικνύει συνεχώς ότι μπορεί να γράψει ένα δυνατό riff ή ένα καλό rock τραγούδι. Το ξέρουμε ήδη. Στο “Shelter” δίνει μεγαλύτερη σημασία στο πώς λειτουργεί μια σύνθεση συνολικά, αφήνοντας περισσότερο χώρο στις μελωδίες, στα φωνητικά και στην ατμόσφαιρα.

Δεν θα έλεγα ότι πρόκειται για έναν δίσκο που αλλάζει τα δεδομένα του alternative rock. Υπάρχουν επιρροές που αναγνωρίζονται εύκολα και επιλογές που έχουμε ξανακούσει. Αλλά αυτό δεν μειώνει ιδιαίτερα την αξία του. Το “Shelter” ακούγεται φυσικό, χωρίς υπερβολές και χωρίς την ανάγκη να εντυπωσιάσει σε κάθε τραγούδι. Έχει την αίσθηση μιας μπάντας που γνωρίζει καλά τις δυνατότητές της και τις αξιοποιεί στο έπακρο.

Δεν ξέρω αν θα καταλήξει να είναι ο καλύτερος δίσκος τους. Ξέρω όμως ότι είναι από εκείνους τους δίσκους στους οποίους άνετα θα ξανακούσω, ακριβώς επειδή έχει αρκετά καλά τραγούδια και δεν προσπαθεί να γίνει κάτι περισσότερο από αυτό που πραγματικά είναι.

Βαθμολογία: 8/10

Κείμενο: Γιώργος Παρδάλης