One Hour Before Τhe Τrip: Departures (Self Released 2025)

Οι One Hour Before Τhe Trip είναι μια μπάντα που 20 χρόνια τώρα έχει γράψει τη δικιά της ανεξίτηλη ιστορία στο post–rock. Ανδρώθηκα ακούγοντας τους μαγικούς ήχους και τα κομμάτια που αυτή η παρέα μουσικών δημιουργούσε. Είχα γράψει εκτενώς για αυτούς ένα αφιέρωμα, συνέντευξη και παρουσίαση του προηγούμενου τους δίσκου στο Sleepwallker #33.

Δεν υπήρχε περίπτωση λοιπόν να μην αναλάβω τη δισκοκριτική και του νέου τους album που τιτλοφορείται “Departures”. Ομολογώ ότι με έπιασε μια ελαφριά μελαγχολία διαβάζοντας την ανακοίνωση της μπάντας που προλόγιζε την κυκλοφορία του.

Αυτή ήταν η ακόλουθη:

Με την κυκλοφορία του νέου μας album, η μπάντα μας σηματοδοτεί το κλείσιμο ενός κεφαλαίου 20 χρόνων – ένα κεφάλαιο γεμάτο με απίστευτες ζωντανές εμφανίσεις, αξέχαστες εμπειρίες και βαθιά συναισθήματα.

Ο πυρήνας της μπάντας παραμένει και ενώ θα συνεχίσουμε να φτιάχνουμε μουσική, τώρα πια κινούμαστε σε μια διαφορετική κατεύθυνση. Όχι πλέον ορχηστρικός, ο ήχος μας θα στραφεί προς ένα πιο garage rock/ψυχεδελικό στυλ, με φωνητικά.

Αυτή τη φορά, δεν υπάρχει στόχος για ζωντανές εμφανίσεις ή κυκλοφορίες album. Είναι μια πιο εσωστρεφής φάση—παίζοντας μουσική απλώς για τη χαρά της, για εμάς και για τους φίλους μας στο στούντιο.

Σας ευχαριστούμε όλους για όλα.

Γρήγορα όμως το συναίσθημα μου μεταβλήθηκε σε χαρά. Διότι η μπάντα συνεχίζει το ταξίδι της σεβόμενη το παρελθόν της.

Μετά από 20 χρόνια μας αποχαιρετούν με ένα δίσκο που ξεχειλίζει από όσα προσέφεραν στη μουσική.

To Departures ξεκινά με το “Exit”. Ήδη από τις πρώτες νότες του καταλαβαίνει κανείς την ομορφιά του. Αιθέρια delay, παραπονιάρικες μα πανέμορφες κιθάρες, αιθέρια ατμόσφαιρα που καταλήγει σε à la ΜΟΝΟ εκστατικά κιθαριστικά κρεσέντο. Το φως που βγαίνει μέσα από τη σκιά. Ο ήλιος που αναδύεται μέσα από τα γκρίζα σύννεφα. Και στο τέλος καταιγίδα εφέ να λυσσομανά μέχρι την παύση. Μαγικό!

Ακολουθεί το “Rosebud Fields” που ξεκινά με πραγματικά υπέροχα πλήκτρα.

Εν συνεχεία ξεδιπλώνονται ο χαρακτηριστικά ταξιδιάρικος κιθαριστικός ήχος της μπάντας. Αυτός που σιγά σιγά δημιουργεί δίνες και ξεσπάσματα. Αυτή τη φορά όμως χωρίς όμως να φθάνει σε ένταση τα κρεσέντο που άκουσα στο Exit. To κομμάτι αυτό μου έβγαλε έντονα ένα καθάριο συναίσθημα αρμονίας αντίστοιχο με αυτό που είχαν όταν πρωτοάκουσα Caspian.

Τρίτο κομμάτι του δίσκου ήταν το “Pazarkule”. Τα sustain από το e–bow στοχάζονταν μέσα σε μια δυστοπική ατμόσφαιρα synth πλήκτρων. Η όλη μουσική μου θύμισε Vangelis αλλά και Godspeed You! Black Emperor σε σταθερό τέμπο. Από τη μέση και μετά distortion–delay–reverb δημιούργησαν αυτό που όλοι λατρέψαμε στο post–rock. Οι One Hour Before Τhe Trip έχουν καταπληκτική μαεστρία και το αποδεικνύουν για άλλη μια φορά.

Το “Broom Οf Τhe System” το λάτρεψα και αυτό στην ολότητα του. Για τα drum–n–beats και τα samples του à la “Amnesiac” των Radiohead. Επίσης, για το ρυθμικό του μέρος που μου θύμισε τους πρωτοπόρους Άγγλους στο “Hail Τo Τhe Thief”. Για το υπέροχα μελωδικό μπάσο του που δημιούργησε μαζί με τα ντραμς τον τέλειο καμβά. Για τις κιθαριστικές μελωδίες που σύνθεσε η μπάντα και για το γρέζι του κομματιού. Θα μπορούσε άνετα λόγω της υπερηχητική αισθητικής του να αποτελούσε μέρος του τελευταίου δίσκου των Mogwai.

Στα ίδια έντονα μοτίβα συνεχίζει και το “Agora Twentysix”.

Το κομμάτι με τις ιδιαίτερες κιθαριστικές μελωδίες και το τέμπο του χαρίζει όψεις μια αλά surf–garage αισθητικής . Αυτή όμως δεν ξεπερνά το post–rock χαρακτήρα του. Στα συν του ότι τελειώνει και ακόμα στα αυτιά μου ψάχνω τη λύτρωση και τη λύση του. Αλλά όχι. Οι One Hour Before Τhe Trip μας αφήνουν στη μέση του ταξιδιού τους να ψαχνόμαστε. Υπό τον ήχο τους, δεν έχω πρόβλημα να παραμείνω κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του τρένου τα τοπία να εναλλάσσονται. Το post–rock των One Hour Before Τhe Trip ανέκαθεν μου δημιουργούσε τις πιο όμορφες εικόνες.

Το “All Τhe Voices” θα μπορούσε άνετα να αποτελεί φόρο τιμής στην παλιότερη δισκογραφία της μπάντας. Έχει το χαρακτήρα, τον ήχο, τη μουσική, την ταξιδιάρικη διάθεση που πρωτοσυνάντησα στους One Hour Before Τhe Trip. Συνειρμικά μου έφερε στο νου την πρώτη φορά που άκουσα παλιότερα κομμάτια τους… Σαν το αξέχαστο fuck IMF, το Vagabond, το Fleur de Lis και το αγαπημένο μου “Albatross”.

To “Moria” έχει μια ξεκάθαρη κοινωνικοπολιτική χροιά στο τίτλο του. Ο ήχος του ξεδιπλώνει όλο τον ψυχισμό των κατατρεγμένων. Αυτών όπου στοιβαγμένοι μέσα σε λίγα τετραγωνικά και συρματοπλέγματα συνεχίζουν να παλεύουν και να ονειρεύονται. Όπου η οργή τους συναντιέται με την ανάγκη για ελευθερία, κοινωνική χειραφέτηση και δημιουργία. Το τραγούδι τους λυπητερό σε όψεις σκοτεινό συνυπάρχει με το φως και την ελπίδα.

Οι One Hour Before Τhe Trip ξεδιπλώνουν στον καμβά τους το όνειρο που χάνεται αλλά και το λουλούδι που ανθίζει στη συνέχεια.

Όλα θέλουν αγώνα, υπομονή και αλληλεγγύη. Το post–rock που αυτή η παρέα μας πρόσφερε ήταν πάντα μια μουσική από και για τον άνθρωπο! Θα μου λείψει το ταλέντο τους και πάνω από όλα οι τεράστιες μελωδίες τους!

Ό,τι καλύτερο και πιο βαθυστόχαστο άκουσα μέσα στο 2025!

Βαθμολογία: 10/10

Κείμενο: Σπύρος Θηβαίος