Οι Pissed Jeans είναι μια πενταμελής noise rock/ hardcore punk μπάντα από το Allentown της Pensylvannia και έχουν επηρεαστεί σαν μπάντα από τις hardcore μπάντες της δεκαετίας του 80. Έχουν κυκλοφορήσει διάφορα 7ιντσα (Throbbing Organ , Don’t Need Smoke to Make Myself Disappear) και 3 LPs (Shallow, Hope For Men, King of Jeans- τα δύο τελευταία από τη Sub Pop Records) πριν το Honeys που είναι και η τρίτη κυκλοφορία τους από το συγκεκριμένο label.
To “Honeys” τους βρίσκει κάπως πιο ήρεμους και να εμβαθύνουν ακόμη περισσότερο στο sludgy και κάπως παρανοϊκό punk rock των “Hope for Men” και “King of Jeans”. Είναι πλέον πιο κατασταλαγμένοι μουσικά με τραγούδια που είναι άμεσα χωρίς να είναι ρηχά, αναπολητικά αλλά όχι αόριστα και προσωπικά αλλά όχι συναινετικά. Σε κάποιες στιγμές, ακούγονται σα να ηρεμούν και να ξυπνούν από ένα εφιάλτη που ούτε καν θυμούνται.
Υπάρχουν και τα γνωστά φρενήρη τραγούδια όπως τα “Bathroom Laughter” και “Romanticize” με την ενέργεια του hardcore punk αλλά με πιο εκλεπτυσμένες κιθάρες και πολύπλοκο μπάσο. Εκεί που πραγματικά ξεχωρίζουν, όμως, είναι στη λιτή και επική βρωμιά του “Chain Worker” και στον καλλιτεχνικό υλισμό του “Cafeteria Food” με παραπομπές στους Mudhoney στα drums και τις κιθάρες. Το ‘Male Gaze’ αφήνει μια βρώμικη αίσθηση φιλτράροντας όλες τις επιρροές τους με μία έκρηξη αλά Black Flag.
Το “Honeys” είναι ένα απρόσμενα θετικό μουσικό ταξίδι αλλά και ταυτόχρονα απολαυστικό να βλέπεις τους Jeans να διαφοροποιούνται σε σχέση με τα προηγούμενα τους άλμπουμ. Τελικά, αυτό που μένει σαν απορία είναι αν οι ίδιοι είναι αδιάλλακτοι λάτρεις του punk ή αναβιωτές του grunge…
Κείμενο: Θωμάς Παπάς
