Βάλαμε βενζίνη και ξεκινήσαμε για Seattle μεριά, μόνο που δε χρειάστηκε γιατί ο δρόμος μας έβγαλε στην κοντινή Καρδίτσα όπου παράγεται από μια τοπική μπάντα από φίλους αυθεντικά grunge και μη τραγούδια. Η πρώτη δισκογραφική δουλειά των Gus 77 “tramp” ακούστηκε μια χαρά για τα μεγαλωμένα με grunge αυτιά μου. Βρώμικες κιθάρες, ατμοσφαιρικά ριφς, σωστά και ταιριαστά φωνητικά. Η εικόνα που μου αποτυπώθηκε ακούγοντας τον δίσκο ήταν ενός τύπου με σκισμένα τζιν να παίζει ακουστική κιθάρα, αξύριστος, με μακριά μαλλιά κάτω από το φως ενός κεριού και έτσι ακριβώς σε κάνει να αισθάνεσαι. Μια γλυκιά μελαγχολία που βράζει και ξεχύνεται στα ξεσπάσματα της κιθάρας. Η βραχνάδα στα φωνητικά μας θύμισε μια ψυχή και επιβεβαιωθήκαμε στην επανεκτέλεση του “Rearviewmirror” από Pearl Jam, που ήταν μια αρκετά φιλότιμη προσπάθεια.
Το project είναι ένα προσωπικό ακουστικό εγχείρημα του κιθαρίστα-μπασίστα Παράσχη Κωνσταντίνου σε συνεργασία με φίλους και μουσικούς από την πόλη του την Καρδίτσα. Η μουσική ανησυχία ολοκληρώθηκε και μπήκε στα υπ όψιν για τα προσεχή live που προγραμματίζει η μπάντα. Αν θέλετε ένα μέτρο σύγκρισης ή τι μου θύμισε ο δίσκος θα έλεγα ότι αν έχετε ακούσει “Days of the new” είναι πολύ κοντά…
Θέλεις ένα λόγο για να ακούσεις το δίσκο; διάβασε τρεις…
1ον The warning Bells
2ov Nothing as it seems
3ον Just a song
Κείμενο: Christina Alossi
