Χωράνε σε ένα άλμπουμ οι Tool μαζί με τους King Crimson; Φυσικά, γιατί όχι; Αν μαζί έμπαινε η Diana Krall; Λίγο στριμωξίδι θα το είχαμε αλλά με θέληση όλοι οι καλοί χωράνε. Οι The Dillinger Escape Plan να ταίριαζαν άραγε; Πού να μπουν κι αυτοί; Και στα καπάκια λίγο Τσιτσάνη! Μα πού θα χωρέσουν όλα αυτά; Τελικά το να βάζεις τόσα στοιχεία μαζί σε ένα τσουβάλι είναι σαν Tetris. Πρέπει να είσαι καλός παίχτης για να τα ταιριάξεις και ακόμα καλύτερος για να το κάνεις κτήμα σου κι όχι ως απλό ξεπατίκωμα. Η πεντάδα των Borderline Syndrome από την Αθήνα έχει αναδείξει τρομερές ικανότητες σε αυτό το παιχνίδι. Ένα – ένα τα μουσικά τουβλάκια ταιριάζουν στο πάτωμα και εξαφανίζουν τις σειρές. Θα πιάσουν high score σε λίγο.
Με αφορμή τις εξαιρετικές επιδόσεις του συγκροτήματος είπαμε να ρωτήσουμε τα παιδιά πέντε – δέκα πράγματα ώστε να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα το πρώτο τους full – length (σκέφτηκα να το μεταφράσω, αλλά το «τίγκα μακρύ» δεν συνάδει με τους λεπτεπίλεπτους τρόπους μου) με τίτλο “stateless”. Το συμπέρασμα ήταν πως ακόμη κι εγώ που το άκουσα σε εξευτελιστικό βαθμό δεν είχα καταλάβει ούτε τα μισά από το concept. Και κοίτα επιμονή να μην θέλουν με τίποτα να τους καρφώσω μια ταμπελίτσα. Μια τόσο δα μικρή ταμπελίτσα να λέει “progressive κάτι”. Έλα όμως που έχουν δίκιο και δεν μπαίνει. Δε βαριέσαι, καλύτερα έτσι. Τα καλούπια δεν κάνουν καλό, εκτός κι αν είσαι μπετό. Οι απαντήσεις τους έδωσαν τις κατατοπιστικές οδηγίες ώστε να μην χρειαζόμαστε τις τετριμμένες περιγραφές και να απελευθερώσουμε το μυαλό και τα αυτιά μας μπροστά σε ένα από τα καλύτερα ελληνικά (και όχι μόνο) προοδευτικά σχήματα των τελευταίων ετών.
Ψάχνοντας την ερμηνεία του όρου “Borderline Syndrome” έπεσα πάνω στην ψυχιατρική εκδοχή του, κατά την οποία ο ασθενής διαθέτει μια ασυνήθιστα μεγάλη γκάμα έντονων συναισθημάτων σε προβληματικό και ασταθή βαθμό. Σκέφτηκα ότι κάτι τέτοιο θα χαρακτήριζε εύστοχα την μουσική σας, αφού δεν παίζετε κάτι το συνηθισμένο και το εύρος των ήχων είναι το ίδιο… τρελό. Αν και αυτή είναι μια προσωπική εκτίμηση πιστεύετε ότι ισχύει; Ποιος είναι ο δικός σας ορισμός του ονόματος;
Το όνομα προέκυψε χωρίς να γνωρίζουμε ότι χαρακτηρίζει μια συγκεκριμένη ψυχική πάθηση, και προέκυψε γιατί εξέφραζε πολύ καλά το πώς βλέπουμε τη διαδικασία ακρόασης και δημιουργίας μουσικής – δηλαδή χωρίς διαχωριστικά και χωρίς την ανάγκη να βάζεις την μουσική σε “κουτάκια”. Βέβαια, ενώ φτιάχναμε τη μουσική μας διαπιστώσαμε ότι μας αρέσει όταν κυμαίνεται ακριβώς ανάμεσα σε 2 ή περισσότερα “είδη” αλλά τελικά δεν ανήκει σε κανένα. Όσον αφορά το ψυχιατρικό του θέματος, ίσως να βασανιζόμασταν από τη συγκεκριμένη πάθηση αν δε γράφαμε μουσική, γιατί ως μουσικό αποτέλεσμα δεν θέλουμε να ακούγεται ούτε προβληματικό ούτε ασταθές αλλά οργανικό και ειλικρινές, χωρίς τη σκοπιμότητα να συμπεριλάβει ντε και καλά όλες τις επιρροές μας.
Ποιος ο ορισμός της μουσικής σας πέρα από το γενικό “experimental progressive”; Με όσες λέξεις χρειάζεται…
Ορισμό δεν μπορούμε να βρούμε, όσες λέξεις και να βάλουμε. Μια περιγραφή της μουσικής μας νοοτροπίας (όχι της μουσικής μας) θα μπορούσε να ήταν κάπως έτσι :
Έχοντας βρει πολύ όμορφες μουσικές, σχεδόν σε όλο το φάσμα της μουσικής, αποκλείεται να απορρίψουμε κάποια μελωδία ή κάποια ιδέα που μπορεί να έχουμε, απλά επειδή δεν ταιριάζει στον “ήχο μας”. Προσπαθούμε να μας οδηγεί η ίδια η μουσική στο πού “θέλει” να πάει. Αυτό γίνεται χωρίς κάποια εμμονή να βάλουμε τα πάντα παντού… Δηλ, αν κάποια ιδέα νιώσουμε ότι θέλει 52 συγχορδίες με τέρμα distortion στις κιθάρες και “περίεργα” ρυθμικά, θα το κάνουμε. Αν, από την άλλη, λειτουργεί με δυο ακόρντα στο πιάνο χωρίς κιθάρα καθόλου… πάλι θα το κάνουμε…
Άντε να το χρησιμοποιήσω εγώ αυτό σε κριτική… Όλα τα mathrock – mathcore συγκροτήματα χαρακτηρίζονται από μια παλαβομάρα. Στα όρια του αυτοσαρκασμού έχετε κάτι το «προβληματικό», όπως λέει και η εισαγωγή του “Shock Doctrine”;
Είναι γνωστό ότι το 99% όσων ασχολούνται με κάτι δημιουργικό χαρακτηρίζονται από μια παλαβομάρα σε μικρό ή μεγάλο βαθμό… εμείς γιατί να διαφέρουμε; Πέρα απ’ αυτό, το shock doctrine, που είχε ως αφετηρία το ομώνυμο ντοκιμαντέρ, δεν είχε στόχο να εκφράσει τη δικιά μας παλαβομάρα, αλλά αυτή του οικονομικού, πολιτικού και media-κου κατεστημένου το οποίο μας βομβαρδίζει με σοκαριστικές και απειλητικές εικόνες και καταστάσεις στοχεύοντας στην πλήρη αναισθητοποίηση μας.
Δεν υπάρχουν πολλοί που να σας μοιάζουν αλλά σαν φιλοσοφία με ποια συγκροτήματα θα σας παρομοίαζε κάποιος;
Ο ιδανικός συνδυασμός θα ήταν η πλήρης αδιαφορία για ένταξη σε συγκεκριμένο μουσικό είδος των Mr. Bungle, η ομαδικότητα των Tool και η προοδευτικότητα των King Crimson.
Στο “Stateless” είδα πολλές επιρροές. Τόσες που δεν πίστευα ότι μπορούν να χωρέσουν σε έναν δίσκο. Αυτό με έκανε να πιστεύω πως για την σύνθεση των κομματιών είστε όλα τα μέλη υπεύθυνα. Συμμετέχετε όλοι σε αυτόν τον τομέα;
Ναι, έχουμε συμμετάσχει όλοι, ίσως σε διαφορετικό ποσοστό ο καθένας. Ούτως ή άλλως η απόσταση ανάμεσα στην αρχική σύνθεση και το τελικό αποτέλεσμα που βγαίνει από τη μπάντα απέχει αρκετά και συνήθως απαιτεί πολλή προσπάθεια από όλους μας.
Παρακολουθώντας κάποτε μια συνέντευξη των Cult of Luna στο διαδίκτυο ειπώθηκε πως η σύνθεση ενός δίσκου μπορεί να απαιτεί ή και να βοηθιέται από σχεδόν όλα τα μέλη αλλά η διαδικασία δεν είναι με τίποτα ομόφωνη ή έστω δημοκρατική. Θυμίζει λίγο δικτατορία στο τέλος. Γίνεται έτσι και σε εσάς;
Όχι, προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να το αποφεύγουμε, τουλάχιστον καλλιτεχνικά… Στην πράξη, βέβαια, υπάρχουν τόσες αποφάσεις να παρθούν που δεν γίνεται να είναι όλες ομόφωνες, αλλά έχουμε καταφέρει να είναι δημοκρατικές!
Δημοκρατικές διαδικασίες τώρα και καλά… μας τα είπε και ο Βενιζέλος αυτά. Μήπως τον γουστάρετε; Το προσπερνάω. Το να κάνεις μια DIY παραγωγή σε τι βοηθάει το συγκρότημα; Να ξεφύγει από την βιομηχανοποίηση της τέχνης με τίμημα μια μικρότερης τάξεως προώθηση προς τον ακροατή; Θα το ξανακάνετε ή είναι κάτι που σας τρομάζει πλέον;
Δεν κατάλαβα το χιούμορ για τον Βενιζέλο. Σε λίγο και αυτός DIY παραγωγές θα κάνει… (οκ… χιούμορ δημοτικού…) αλλά…
Η DIY παραγωγή είναι ουσιαστικά αυτονόητη πλέον. Ούτως ή άλλως και εταιρεία να υπάρχει από πίσω, πρακτικά η παραγωγή είναι δική σου και αφού είναι έτοιμος ο δίσκος το πολύ-πολύ να σε βοηθήσουν στην προώθηση. Ούτε μας τρομάζει η DIY διαδικασία, ούτε την έχουμε σαν αυτοσκοπό, οπότε το μέλλον θα δείξει. Βέβαια, για να συνεργαστούμε με μια εταιρία, θα έπρεπε πρώτα να διασφαλίσουμε κάποιους όρους που θεωρούμε minimum προαπαιτούμενα, όπως απόλυτο έλεγχο πάνω στην δουλειά μας…
Καταλαβαίνω πως ο καθένας σας έχει και από ένα διαφορετικό μουσικό υπόβαθρο. Από mathcore μέχρι δημοτική μουσική. Ποιοι είναι οι πιο ακραίοι; Ποιος ο μεταλλάς και ποιος ο λαϊκός; Αν και πιο λαϊκός συνήθως είναι ο πληκτράς μήπως είναι ο Αλέξης Χατζηιωάννου; Λογικά κάνω λάθος αλλά το λέω ακούγοντας το σόλο στο “Inflated Society”. Πολύ ζεμπεκιά. Οι άλλοι τρεις παίζουν το ρόλο του συνδετικού κρίκου;
Όχι, δεν υπάρχει κάποιος «λαϊκός» στην μπάντα. Όλοι προερχόμαστε από metal background, αλλά εδώ και αρκετό καιρό έχουμε εμπλουτίσει τα ακούσματά μας με διάφορα πράγματα. Γενικά ακούμε οτιδήποτε μας φαίνεται οκ, άσχετα από είδη και ταμπέλες. Αυτή, νομίζουμε είναι και η γοητεία της μουσικής κατάστασης της εποχής μας. Πάντως ο Αλέξης Χατζηιωάννου είναι μάλλον ο πιο «μεταλλάς» με ακούσματα από black metal τύπου dodheimsgard, thorns, mayhem κτλ.
Mayhem; Χμ, θα ενδιαφερθεί ο εξορκιστής – παπάς από την ενορία μου… Αυτό το “Sebastian Marc” είναι αληθινό ή καλλιτεχνικό; Αν είναι αληθινό καλώς έγινε μουσικός γιατί παραπέμπει σε Bach. Αν είναι καλλιτεχνικό μήπως την έχει «δει» λιγάκι…;
(γέλια) Όχι είναι περισσότερο καλλιτεχνικό. Πρέπει να πω, όμως, ότι η άποψη που διατυπώθηκε είναι τόσο αστεία και εικονοκλαστική, όσο και η σχέση της μαμάς του Bach με το αυγό του Κολόμβου. Παρότι έχει πλάκα, από πολλές πλευρές, απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα, η οποία είναι ότι το όνομα υπάρχει χρονικά πριν τη συνειδητοποίηση της καλλιτεχνικής ταυτότητας του κατόχου του και σχετίζεται με την πόλη Σεβάστεια στην περιοχή της Κεντρικής Ανατολίας.
Υποθέτω πως ο πιο λαϊκός (τι λαϊκός τώρα… αυτοί είναι μέταλλα του εξαποδώ) είχε την ιδέα για το “Inflated Society”. Πρέπει να πω πως εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο που αναμίξατε μουσικές. Και για να πω την αλήθεια δεν κατάλαβα αν πρόκειται για τσάμικο ή ζεϊμπέκικο… Μια διαφώτιση για αυτό το κομμάτι θα ήταν ευπρόσδεκτη ως προς την σύλληψή του.
(γέλια) Όχι το έγραψε ο Αλέξης Χατζηιωάννου και δεν τον λες και ιδιαίτερα “λαϊκό”!!! Το κομμάτι είναι ζεϊμπέκικο (ρυθμολογικά) και είναι μέρος της τριλογίας “home of the lost balloons”. Τα τρία αυτά κομμάτια (balloons, inflated society και descending) γράφτηκαν σε μία ακουστική κιθάρα κουρδισμένη λίγο περίεργα (όλες οι χορδές σε ΡΕ) πράγμα που οδήγησε κάπως ηχητικά σε πιο «ελληνικότροπες» μελωδίες. Από ‘κει και πέρα… το ξανάπαμε… καλό να είναι και δεν πα να ‘ναι και τσιφτετέλι (που λέει ο λόγος)…
Βλέπω μια ειρωνεία στον όρο τσιφτετέλι, αλλά θα το προσπεράσω κι αυτό… Η δικιά μου ερμηνεία είναι πως μιλάει για μια παραφουσκωμένη κοινωνία που προστάζει άχρηστα πρότυπα και συνειδήσεις ώστε να επιβιώσει το ίδιο και που θα ήταν καλό να ξεφουσκώσει λιγάκι. Ποιο το θέμα των στίχων;
Ωραία ερμηνεία!!! Όμως, η αλήθεια είναι λίγο διαφορετική. Όπως είπαμε και παραπάνω το συγκεκριμένο κομμάτι είναι μέρος της τριλογίας που κλείνει τον δίσκο. Στιχουργικά πραγματεύεται τις στιγμές που τα παιδιά που έχουν αγοράσει μπαλόνια σε τσίρκο ή πανηγύρια ή σε γιορτές γενικά (συμβολίζοντας, βέβαια, την χαρά των παιδιών και την ελπίδα), τα χάνουν από τα χέρια τους και αυτό τα κάνει ιδιαίτερα λυπημένα … (balloons)
Η αισιόδοξη πλευρά όμως αποκαλύπτεται στο επόμενο κομμάτι (inflated society) που περιγράφει το γεγονός ότι όλα αυτά τα μπαλόνια συναντιούνται κάπου στον ουρανό και σχηματίζουν μια δική τους κοινωνία, στην οποία αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, ωριμάζουν, γνωρίζουν τις “αλήθειες” των άλλων μπαλονιών και εν τέλει γίνονται σοφότερα.
Το τελευταίο κομμάτι της τριλογίας, αλλά και του δίσκου (descending), μας λέει ότι η διαδικασία ωρίμανσης και κοινωνικοποίησης απαιτεί κάποιο χρόνο στον οποίο τα μπαλόνια έχουν μια φυσική φθορά και χάνουν αέρα, ξεφουσκώνοντας. Έτσι, γυρνάν σιγά-σιγά πάλι στην γη, αυτή την φορά όχι μόνο σαν φορείς της ελπίδας, αλλά και γνώσης και ωρίμανσης πράγμα που τα καταστεί εν δυνάμει και πιο «επικίνδυνα».
Προφανώς είναι συμβολικοί οι στίχοι και την ερμηνεία την αφήνουμε πάλι καλύτερα σε εσένα και στους αναγνώστες σου…
Ε, ναι εμείς ξέρουμε καλύτερα τώρα… Άσχετα αν δεν είχα καταλάβει τίποτα τελικά. Γιατί ονομάσατε το δεύτερο κομμάτι του δίσκου “Cover Me” ενώ στην ουσία ο στίχος λέει “don’t cover me”; Θέλετε να παίζετε ή και να πειράζετε τον ακροατή ή είναι μια τάση αυτοαναίρεσης;
Η αλήθεια είναι ότι το “don’t cover me” είναι το νόημα του κομματιού, αλλά θα σου δώσω ένα hint… βάλε το “don’t” του στίχου στο “let me see” και ξαναάκου τον στίχο με την μουσική…
Πιστεύετε πως θα χωρούσαν κι άλλα στοιχεία σε ένα δεύτερο άλμπουμ σας; Αν και θεωρητικά φαντάζει δύσκολο, στην πράξη φαίνεται πως τα συνδυάζετε με ευκολία. Κι επειδή τα όρια της μουσικής είναι άπειρα τι θα θέλατε να βάλετε σε ένα νέο τραγούδι σας;
Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτήν την ερώτηση… σοβαρά… δεν έχουμε στόχο να βάλουμε κάτι, αν μας βγει κάτι αβίαστα και το θεωρήσουμε ωραίο (π.χ. electronica) θα μπει. Από την άλλη μπορεί ο επόμενος δίσκος να είναι από την αρχή ως το τέλος mathcore – δεν έχουμε ιδέα… πραγματικά.
Η πρόκληση είναι τα στοιχεία που υπάρχουν ήδη ως επιρροές να λειτουργούν υπό ένα νέο πρίσμα σε κάθε καινούργια σύνθεση. Πέρα απ’ αυτό, επειδή οι συνθέσεις μας βασίζονται πολύ στο ρυθμό, θέλουμε να πειραματιστούμε με μεγαλύτερους ρυθμικούς κύκλους. Επίσης. μας προκαλεί η σύνθεση ενός μεγάλου σε διάρκεια κομματιού.
Ένα εικοσάλεπτο thash blues τσιφτετέλι ας πούμε; Αυτό το χιούμορ μου πια… Οι Clutch στο τελευταίο τους άλμπουμ “Earth Rocker” έχουν για σήμα το σύμβολο της γείωσης. Εσείς αν βάζετε κάποιο ποιο θα προτιμούσατε και γιατί;
Κάποιο συγκεκριμένο σύμβολο δεν μας έρχεται τώρα στο μυαλό, αλλά σίγουρα θα χρησιμοποιούσαμε κάτι που να έδειχνε το σπάσιμο των συνόρων. Τώρα που το σκέφτομαι αν χρησιμοποιούσαμε κάτι επιστημονικό θα μπορούσε να είναι κάτι που να έχει σχέση με την ώσμωση.
Αρκετοί από εσάς έχετε παράλληλα κι άλλα project να τρέχουν. Πρόσφατα είδα τον Αλέξη Σταυρόπουλο στο Κ44 με τους Barbara’s Straight Son ενώ και η Σοφία Σαρρή ασχολείται με διάφορα συγκροτήματα και καλλιτέχνες. Είναι όλα τα project σας πάντα «περίεργα»; Οι υπόλοιποι έχετε κάτι παράλληλα; Ελπίζω οι Borderline Syndrome να αποτελούν την βασική μουσική ενασχόληση όλων σας.
Ο Αλέξης Σταυρόπουλος, εκτός από τους Barbara’s Straight Son, ασχολείται επιπλέον με τους Open Circle που κινούνται γενικά στο χώρο της μοντέρνας jazz και η Σοφία Σαρρή με τον 1ο προσωπικό της δίσκο. Τώρα, για το κατά πόσο είναι περίεργα καλύτερα να ακούσεις, πάντως πολύ νορμάλ δύσκολα θα τα έλεγες.
Ε, κι εσείς δεν κάνετε και κάτι πολύ νορμάλ! Βάλτε να ακούσετε λίγο Κιάμο να πάρετε ιδέες. Τι ακούτε τώρα τελευταία και σε ποιες συναυλίες σκοπεύετε να πάτε; Καταλαβαίνω πως ο κάθε ένας από εσάς θα έχει και διαφορετική δισκοθήκη.
Ακούμε όλα τα παραπάνω… και ό,τι άλλο πέφτει στα χέρια μας κατά καιρούς. Τώρα τελευταία, ειδικότερα, ακούμε αρκετά Vijay Iyer, Susanne Sundfor, Ινδική μουσική, Rober Glasper, Krzysztof Penderecki, Mono, Lux Occulta. Συναυλίες που θα πάμε είναι σίγουρα οι Swans και οι Residents και το καλοκαίρι… βλέπουμε, θα είναι αρκετές…
Θα σας δούμε στο κοντινό μέλλον για κάποιο live; Κάποια παρουσίαση του δίσκου ίσως;
Ναι, τώρα προγραμματίζουμε τα live μας που θα ξεκινήσουνε τον Μάιο. Σίγουρα μέχρι στιγμής είναι η παρουσίαση του δίσκου που θα γίνει στις 19 Μαΐου στο 6 d.o.g.s και στις 2 Ιουνίου στο Zero στα πλαίσια του φεστιβάλ Χίμαιρες.
Θα μπορούσαμε να αναλύσουμε ένα – ένα τα κομμάτια του “Stateless” αλλά δεν θα μας διαβάσει κανένας μετά. Ας κλείσουμε τώρα πριν να είναι αργά. Ο επίλογος δικός σας. Πείτε ό,τι θέλετε. Για τον καιρό, την πολιτική, προβλήματα με τις γυναίκες, τους άντρες, τα ζώα, οτιδήποτε.
Πραγματικά ψήνομαι σε αυτό το σημείο να πω “STAY HEAVY”… (γέλια)
Ή όπως λένε και οι λαϊκοί μεταλλάδες «Heavy Metal ρε μο#νι@!!!»
Υ.Γ. Επειδή μετά από μια κριτική και μια συνέντευξη, το μόνο μέλος των Borderline Syndrome που δεν έχω αναφέρει είναι ο Σίμος Παγιαβλάς θα επανορθώσω αμέσως:
Σίμος Παγιαβλάς! Παίζει μπάσο και είναι πολύ καλός! Η κομματάρα “cover me” είναι δικιά του ιδέα.
Νομίζω επανόρθωσα… όχι ε;
Επιμέλεια: Βασίλης Μπακογιάννης
