Τα τελευταία χρόνια η ελληνική σκηνή διανύει περίοδο μεγάλης φόρμας. Συγκροτήματα ξεπετάγονται δεξιά κι αριστερά σαν τα μανιτάρια ψάχνοντας για μια θέση στον ήλιο. Αρχίζουν όμως και στερεύουν επικίνδυνα τα ξέφωτα και πλέον πρέπει να είσαι κάτι παραπάνω από καλός για να ακουστείς στο κοινό, το οποίο έχει απαιτήσεις. Το «καλός» βέβαια είναι μια υποκειμενική κουβέντα. Μπορεί να παίζεις true ’80-ίλες και να είσαι θεός ή να πλακώνεσαι στα bpm και να τα κάνεις όλα λίμπα. Αλλά αν φτιάχνεις μουσική που την έχεις μελετήσει καιρό και που προσφέρεις κάτι βαθύ τότε ναι, κάνεις ποιοτική δουλειά. Δυστυχώς κάτι τέτοιο στα γούστα μου δεν έχω βρει στα ντόπια προϊόντα. Ή καλύτερα, δεν είχα βρει. Μέχρι τώρα.
Χρόνια «ταλαιπωρώ» τα αυτάκια μου με τις παλαβομάρες των The Dillinger Escape Plan, Candiria, Ephel Duath και λοιπές mathcore-ιες που πιάνουν το τσουβάλι με τις νότες και το αναποδογυρίζουν πάνω μου. Όχι ότι δεν γουστάρω, αλλά πήρε πολύ καιρό μέχρι να βρω κάτι ηπιότερο και ίδιας νοοτροπίας. Κι αν παλιότερα ήμουν σαφώς πιο κολλημένος με ένα συγκεκριμένο ύφος, πλέον ακούω ό,τι μπορεί να πέσει στα χέρια μου. Πράγματα σχετικά μεταξύ τους όπως Πετρολούκα Χαλκιά, Ravi Shankar και Necrophagist. Τόσο πολύ. Τώρα που οι Αθηναίοι Borderline Syndrome μας χτύπησαν την πόρτα πλασάροντας «κουφές» προδιαγραφές, δεν θα μπορούσα να τους άφηνα να πάνε χαμένοι.
Το ιδιαίτερα φιλόδοξο ντεμπούτο “Stateless” παίρνει ρίσκα που λίγοι θα τολμούσαν. Όμως παρά το επικίνδυνο του εγχειρήματος καταφέρνουν να δημιουργήσουν έναν δίσκο που απευθύνεται μεν αποκλειστικά στο prog κοινό, αλλά θα εντυπωσιάσει με τον τρόπο που έχει αναμίξει διαφορετικά είδη. Πρέπει να πω βέβαια πως όταν είδα την συνοδευτική περιγραφή ξίνισαν τα μούτρα μου από το μεγαλόπνοο σχέδιο που φαινόταν να έχουν στήσει. Η πρόταση «…έχει έρθει ο καιρός να σταματήσουμε να ακούμε συγκεκριμένα είδη μουσικής και να αντιλαμβανόμαστε την μουσική ως ολότητα…» μου έφερε λίγο σε αποκαλυπτικού τύπου αποφθέγματα όπως «ο καιρός γαρ εγγύς», «μετανοείτε», «απεταξάμην τον σατανά», «πάπα γκο χοουμ» και άλλα τέτοια.
Αυτή η «ολότητα» είναι όμως που κάνει το “Stateless” τόσο ολοκληρωμένο. Γιατί οι επιρροές που ακούγονται καλύπτουν ένα φάσμα που λίγες φορές παρατηρώ σε συγκροτήματα. Από Gathering περάσματα του “I have my eyes on you” στο mathcore “Shock doctrine” και στο άκρως Tool-ικό “Cover me”, όλα κυλούν νεράκι με απίστευτη εκτελεστική δεινότητα και πάνω απ’ όλα συνθετική ευφυΐα. Ένα διαχωρισμό πρέπει να κάνουμε στον όρο mathcore, καθώς το –core δεν φαίνεται στα φωνητικά παρά μόνο στην προσέγγιση της μουσικής των DEP, δηλαδή με διάχυτο το jazz ύφος και όχι στο metal όπως κάνουν για παράδειγμα οι Converge. Ίσως φέρνουν σε μια ποικιλόμορφη fusion εκδοχή των τελευταίων Don Caballero. Καταπληκτικό το “Innocent and blue” που ξεκινά με αυτές τις στριφνές φόρμες που προανέφερα, βγάζοντας το λάδι στα όργανα για να συνεχίσουν σε μια πεντάλεπτη πονεμένη και αιθέρια soul. Στη συνέχεια είδα και post καταβολές στο “Balloons” όπου το κύριο riff μου θύμισε λιγάκι μπουζουκάκι σε συνδυασμό με Caspian ή και λιγάκι God Is An Astronaut στα μισά του. Άλλη μια έκπληξη με το “Inflated society” και το τσαμικοζεμπέκικο ροκ που λίγοι έχουν δοκιμάσει. Μέχρι και King Crimson ή Opeth του Heritage μπορείτε να δείτε εκεί μέσα. Θα λέτε «ωχ, σαλάτα θα τα έχουν κάνει» αλλά μην βιάζεστε. Το αποτέλεσμα πραγματικά τους δικαιώνει. Μέχρι και γυροβολιά στο σόλο θα ρίξετε. Όπα.
Άλλο ένα σημαντικό στοιχείο είναι η φωνή της Σοφίας Σαρρή που λειτουργεί σαν κόλλα για να δέσουν όλα τα στοιχεία μαζί. Καμία σχέση με την αντίστοιχη γκαρίδα του Puciato των Dillinger αλλά άκρως δουλεμένη και πεντακάθαρη με διακυμάνσεις που πιάνουν δυναμισμό, πόνο, αισθησιασμό και καμιά φορά λίγη παράνοια. Ακούγοντας πρώτη φορά το “Cover me”, τραγουδώντας τον στίχο “this remedy, this pain…” (αν άκουσα καλά) σκέφτηκα «ΟΚ, την παντρεύομαι είτε είναι δυο μέτρα μοντέλο ή οχτακόσια κιλά αηδία». Μου θύμισε αρκετά την Monika των Atrox αλλά και την αγαπημένη μου Danishta Rivero του πρώτου και ανεπανάληπτου δίσκου των σχεδόν Cynic, Aghora. Βέβαια στο “Inflated society” στο youtube είδα σχόλιο με το οποίο κάποιος παρατηρούσε πως δεν έχει ιδιαίτερο βάθος. Πιστεύω πιο βάθος θα γίνει υποβρύχιο η γυναίκα.
Φυσικά δεν θέλω με τα παραπάνω να βάλω σε δεύτερη μοίρα τα τέσσερα όργανα που προσφέρουν απερίγραπτη μελωδία από την αρχή μέχρι το τέλος και μιλάμε για εξήντα ένα λεπτά δίσκο. Πιο jazz από όλους ίσως ο Αλέξης Σταυρόπουλος στα τύμπανα που δεν κοπανιέται όπως κάνουν πολλοί μεταλλάδες, αλλά ξέρει πού και πώς να δώσει και να κόψει εντάσεις. Σημαντικό αυτό για drummer. Η fusion είναι δύσκολο είδος και εκτός από τεχνική απαιτεί μελωδικότητα.
Το “Stateless” λοιπόν τα καταφέρνει παραπάνω από θαυμάσια. Θα αρέσει σε ένα ευρύ φάσμα οπαδών του progressive αλλά και mathcore (χωρίς να είναι βαρύ) ή math rock. Ίσως να κουραστούν οι οπαδοί κλασικών ακουσμάτων όμως κι αυτοί ακόμα θα βρουν κάποιο ενδιαφέρον. Οι Borderline Syndrome θα πρέπει να προσπαθήσουν κάτι ακόμα. Να παίξουν ως support σε μια επερχόμενη συναυλία των The Dillinger Escape Plan γιατί το κοινό αυτό θα τους εκτιμήσει σίγουρα. Αν δεν τους έχει μάθει μέχρι τότε, που θα είναι κακό του κεφαλιού του.
Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης
