Τους Verbal Delirium τους είχαμε γνωρίσει πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν και πρωτοβγήκε το ντεμπούτο τους με τίτλο ‘So Close Yet So Far Away’. Τότε είχαμε κάνει λόγo για ένα σχήμα με περίσσιο ταλέντο στα πλαίσια του progressive rock. Βέβαια, οι εξελίξεις που προέκυψαν στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας και όχι μόνο στη χώρα μας, απέκλεισαν ακόμα περισσότερο τις ελπίδες του οποιουδήποτε συγκροτήματος να βρει μια δισκογραφική στέγη για να κυκλοφορήσει τις δουλειές του. Ακολουθώντας λοιπόν το παράδειγμα πολλών εγχώριων συγκροτημάτων, αυτή τη φορά οι Verbal Delirium κυκλοφορούν το ‘From The Small Hours Of Weakness’ εντελώς ανεξάρτητα, προσφέροντας την ψηφιακά με τον τρόπο του ‘name your price’, δηλαδή κοστολογώντας το από 0 έως όσα ευρώ θα ήθελε ο αγοραστής να διαθέσει, προκειμένου να το αποκτήσει.
Για αρχή θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε πως, όπως μας είχαν προαναγγείλει και σε μια συνέντευξη που μας είχαν δώσει, τα τραγούδια του νέου τους δίσκου προϋπήρχαν και όπως φαίνεται αυτό θα συνεχιστεί και στην τρίτη (μόλις αυτή προκύψει) δισκογραφική τους δουλειά. Ο Jargon έχει ακόμα στην μπάντα, μπόλικο συνθετικό υλικό για να μας προσφέρει. Ωστόσο, ακούγοντας το ‘From The Small Hours Of Weakness’, μπορεί κανείς να αντιληφθεί πως υπάρχουν διαφορές ως προς το ύφος του, συγκριτικά με το ντεμπούτο τους.
Μέσα σε αυτό το δεύτερο πόνημα, συναντάμε αυτή τη φορά 9 κομμάτια από τα οποία, τα 2 παίζουν τον ρόλο ενός intro στο ‘Erebus’ και ενός outro στην μικρή επανεκτέλεση του ‘Dance Of The Dead’. Τα δύο αυτά κομμάτια δεν υπερβαίνει το καθένα από αυτά, το ένα λεπτό. Ως διάρκεια, το όλο άλμπουμ έχει κάτι παραπάνω από 50 λεπτά.
Η αρχή γίνεται με το ’10.000 Roses’ που ξεκινάει με ένα synth percussion σε jungle ρυθμούς και αμέσως μετά ακολουθεί το πιάνο, ένα πνευστό και στο αποκορύφωμα μπαίνουν δυναμικά η κιθάρα, το μπάσο και τα τύμπανα δίνοντας την κατάλληλη συναισθηματική ένταση. Σε όλη τη διάρκεια του, η μόνη φράση που ακούμε από τον Jargon να επαναλαμβάνεται μέχρι και το τέλος είναι: “Ι’ve got 10.000 roses in my head”, με την προϋπόθεση πως αυτή διαφέρει στο ύφος, ανάλογα και με την φάση στην οποία βρίσκεται το κομμάτι την εκάστοτε στιγμή. Αμέσως μετά, σειρά παίρνει το «μελωδικό» και «ταξιδιάρικο», ‘Desire’. Προσωπικά στην αρχή μου θύμισε κάτι από τις μελωδικές στιγμές που μας έχουν συνηθίσει οι Anathema και μετά κάτι και από τους Savatage της εποχής ‘Handful Of Rain’ και του ‘Dead Winter Dead’. Ακολουθούν τα ορχηστρικά ‘Erebus’ και το ‘Dance Of The Dead’ με έντονες τις jazz αναφορές στο τελευταίο. Στη συνέχεια συναντάμε το εννιάλεπτο και « Pink Floyd-ίστικο» ‘The Losing Game’ και το «επιθετικό» ‘Disintegration’ που κατά τη γνώμη μου, μαζί με το ’10.000 Roses’ αποτελούν τα πιο συναυλιακά τραγούδια του άλμπουμ. Φτάσαμε στο τελευταίο μέρος του δίσκου και μετά τη μικρή, πιάνο επανεκτέλεση του ‘Dance Of The Dead’, σειρά παίρνει το όμορφο και ταυτόχρονα «μελαγχολικό», ‘Sudden Winter’. Για όσους θυμούνται από το ντεμπούτο τους, τραγούδια όπως είναι τα ‘Erased’, ‘Lullaby’ και ‘They’, θα καταλάβουν αμέσως τι εννοώ… Το άλμπουμ κλείνει με το «διπλό» και διάρκειας περίπου δεκατριών λεπτών ‘Aeons’. Στο πρώτο μέρος (‘Ιn The Dream Room’), οπού αφιερώνονται τα πρώτα 4 λεπτά συναντάμε μια ζωηρή πλευρά των Verbal Delirium που θύμιζε κάτι από Rush(!). Στo δεύτερο μέρος (‘Roaming In Chaos’), το συγκρότημα μας οδηγεί με έναν τρόπο αργό και ψυχεδελικό με ανατολίτικες κλίμακες, προς το κλείσιμο του ‘From The Small Hours Of Weakness’.
Ακούγοντας και το δεύτερο άλμπουμ των Verbal Delirium, μπορούμε να συμπεράνουμε, πως σίγουρα δεν είναι ο δίσκος που με τα χιτάκια του θα επιδιώξει να εισβάλει σε ραδιοφωνικές playlists. Αυτό δεν είναι κακό, αλλά ούτε πιστεύω πως ήταν και ο αυτοσκοπός του Jargon μόλις οριστικοποίησε την tracklist. Επίσης πιστεύω, πως λόγω των εφτά ουσιαστικά τραγουδιών του, πως θα μπορούσαν να έμπαιναν ανάμεσα τους, κάνα δύο τραγούδια παραπάνω, παίζοντας έναν παρόμοιο ρόλο όπως είχε το ‘Time’ στο ‘So Close Yet So Far Away’. Υψηλούς βαθμούς στην εκτίμηση μου, παίρνει λόγω της διαδοχικής ροής των κομματιών, που έκαναν το άλμπουμ να ακούγεται με πολύ ευκολία και ταξιδιάρικη διάθεση από την αρχή ως το τέλος.
Όσοι από εσάς τους γνωρίζετε από το ντεμπούτο τους, επενδύστε στο ‘From The Small Hours Of Weakness’ χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Όσοι από την άλλη, δεν τους έχετε ξανακούσει, αλλά έχετε μια ιδιαίτερη αδυναμία σε ήχους συγκροτημάτων που αναφέραμε νωρίτερα, καλωσορίσατε στο μουσικό παραλήρημα των Verbal Delirium. “Now dance (once again) ,You fools”!
Κείμενο: Πέτρος Μελίδης
