Blast From The Past: Iron Maiden – Fear Of The Dark

Την 11η Μαΐου του 1992 οι Iron Maiden κυκλοφορούν το “Fear Of The Dark”.

Το γενικότερο μουσικό τοπίο είναι αλλαγμένο, οι σχέσεις του Bruce Dickinson με το υπόλοιπο συγκρότημα είναι τεταμμένες. Ο Adrian Smith είναι ήδη παρελθόν και η μετάβαση από τα 80s στα 90s κάθε άλλο παρά αδιατάρακτη είναι… Τα παγκόσμια δρώμενα, με την κατάρρευση μιας κραταιάς ιδεολογίας, τη μετατροπή ενός πολέμου στη Μέση Ανατολή σε τηλεοπτικό θέαμα, τη ραγδαία εξάπλωση μιας θανατηφόρας ασθένειας, τον ερχομό του διαδικτύου και έναν φρικτό εμφύλιο να λαμβάνει χώρα εντός Ευρώπης, δημιουργούν ένα σκηνικό ανασφάλειας και ερωτηματικών.

Ακόμα και το «ανώδυνο» ερωτηματικό, του κατά πόσο όλες αυτές οι συνθήκες επηρεάζουν τη μουσική, αναμένει πεισματικά την απάντησή του. Μάλλον όλοι την ξέρουμε…

Και μπορεί η κουβέντα αυτή να γίνεται με αφορμή ένα album των Iron Maiden, ωστόσο θα μπορούσε να γίνει με αφορμή πολλά άλλα άλμπουμ, πλήθους συγκροτημάτων.

Η παραπλανητική «σταθερότητα» των 80s είχε περάσει οριστικά. Ο κόσμος έχανε σταδιακά το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Οι εξελίξεις έτρεχαν. Και η αδυναμία του κόσμου να προλάβει να τις επεξεργαστεί αποτυπώθηκε με έξοχο τρόπο, έστω και ακούσια, σε πολλές μουσικές δουλειές της εποχής. Μία από αυτές ήταν το “Fear Of The Dark”.

Το “Fear Of The Dark” αποτέλεσε τη μακροσκελέστερη δουλειά των Iron Maiden, μέχρι τη νέα εκείνη εποχή.

Νέα εποχή, όχι μόνο για τον κόσμο ολόκληρο, αλλά και για τους ίδιους τους Iron Maiden. Η δεκαετία αποθέωσης τους είχε παρέλθει. Συγκεκριμένα σφραγίστηκε με το (κατά τη γνώμη μου παρεξηγημένο) προηγούμενο album, “No Prayer For The Dying”, του 1990. Οι Βρετανοί έπρεπε να εκδώσουν κάτι πιο φιλικό προς το κοινό τους, κάτι που θα ανέτρεπε το αρνητικό κλίμα. Και η αλήθεια είναι πως μάλλον δεν το κατάφεραν πλήρως…

Το “Fear Of The Dark” εξακολουθεί να μην κατέχει ηγετικές θέσεις στις προτιμήσεις των οπαδών. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Βέβαια, το τελευταίο (με τα δεδομένα των 90s) album με τον Bruce Dickinson στα φωνητικά βρίθει ενδιαφέροντων τραγουδιών. Απλώς, ποτέ δεν κατάφερε να συμπεριληφθεί στα «κλασικά» album του group, ούτε να εισβάλει «ανίατα» στις καρδιές των περισσότερων μεταλλάδων.

Μερικά παραδείγματα τέτοιων τραγουδιών αποτελούν το ενεργητικότατο “From Here To Eternity”, το εισαγωγικό “Be Quick Or Be Dead” με το thrash riff του και το καυστικό “Weekend Warrior” που τα χώνει στην αθλητική βία. Επίσης, το “Wasting Love” με το εκπληκτικό σόλο του Janick Gers, το ανατριχιαστικά αντιπολεμικό “Afraid To Shoot Strangers” και το αγαπημένο ομότιτλο, το μοναδικό «ανθεκτικό στο χρόνο», που κοσμεί ακόμα και τριάντα χρόνια μετά, τις setlists των γερόλυκων.

Τελικά, το ένατο album των Iron Maiden μπορεί να μην κατόρθωσε να πετύχει σθεναρά το στόχο του, ωστόσο είναι ένας αξιοπρεπέστατος επίλογος, πριν τη βαρύτονη πενταετία του διάσημου συγκροτήματος.

Επιμέλεια: Φαίδωνας Κυτρίδης