Blast From The Past: Iron Maiden – No Prayer For The Dying

Δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους album και αφού η χρυσή metal εποχή των 80s είχε τελειώσει, οι Iron Maiden κυκλοφόρησαν την όγδοη δουλειά τους, “No Prayer For The Dying“. Ήταν 1 Οκτωβρίου 1990.

Είναι διάχυτη η άποψη ότι το “No Prayer For The Dying” σημάδεψε την αρχή της παρακμής των Iron Maiden. Ως ένα βαθμό, αυτό αποδίδεται στην αποχώρηση του Adrian Smith. Φαίνεται πως η progressive κατεύθυνση των Iron Maiden στα album “Somewhere In Time” και “Seventh Son Of A Seventh Son” ήταν κάτι που έπρεπε να συνεχιστεί, κατά την άποψη του κιθαρίστα. Η πιο flat προσέγγιση του “No Prayer For The Dying” ήταν κάτι ασύμβατο με τη συμμετοχή του στο group.

Και όμως, η αλλαγή μουσικής οπτικής των Iron Maiden, στο εν λόγω album, έφερε νέο ήχο στο συγκρότημα. Μακριά από τα μακροσκελή, επικά τραγούδια, ο Bruce Dickinson είχε την ευκαιρία να τραγουδήσει πιο ωμά και επιθετικά. Την ίδια στιγμή, ρυθμοί αρκετών τραγουδιών θύμισαν τις αρχικές μέρες των Iron Maiden. Συγκεκριμένα, όταν η punk άγγιζε τον ήχο τους με την πνοή της. Άραγε, οι αρνητικές κριτικές του album λαμβάνουν υπόψη έξοχα τραγούδια, όπως το ομότιτλο ή τα “Holy Smoke”, “Run Silent Run Deep”, “Bring Your Daughter… To The Slaughter”, “Hooks In You”, “Tailgunner”, και “Public Enema Number One”; Δυστυχώς, μάλλον όχι…

Οι πολέμιοι δυσαρεστήθηκαν με τον ερχομό του Janick Gers, ωστόσο η τριακονταετής – πλέον – παραμονή του στο συγκρότημα δείχνει ότι δεν αποτελεί ασήμαντη παρουσία. Το ύφος του ταιριάζει στους Iron Maiden και η ενέργειά του ποτέ δε στέρεψε.

Το “No Prayer For The Dying” είναι ένα παρεξηγημένο album. Θα του άξιζε να ανήκει στην ομάδα των κλασικών album των Iron Maiden.

Επιμέλεια: Φαίδωνας Κυτρίδης