Θα μπορούσε άνετα να ισχυριστεί κάποιος ότι αυτό είναι το τελευταίο στούντιο album των Alice In Chains. Ιδαίτερα, χωρίς να ανησυχεί αν θα χαρακτηριστεί κολλημένος. Είναι η δισκογραφική δουλειά στην οποία ακούγεται για τελευταία φορά η φωνή του αναντικατάστατου Layne Staley. Κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου του 1995. Το grunge είχε ήδη αρχίσει να παίρνει την κάτω βόλτα, το ίδιο και η ζωή του Staley. Δεν είναι λίγα τα τραγούδια στα οποία φαίνεται η απύθμενα απαισιόδοξη πλευρά του, τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά.
Τα Black Sabbath στοιχεία των τραγουδιών είναι περισσότερο εμφανή από ποτέ και η κιθάρα του αμφιλεγόμενου Jerry Cantrell περισσότερο βρώμικη από ποτέ. Το ομώνυμο album των Alice In Chains συνδυάζει τα ασυνδύαστα. Καταφέρνει, όσο λίγα album, να μυρίζει ταυτόχρονα ηρωίνη και ωριμότητα από την κορυφή ως τα νύχια. Η παραγωγή είναι και αυτή υποδειγματική. H metal προσέγγιση να αναδεικνύει τις αρετές της τότε σύνθεσης του group. Συνοπτικά, αν και πρόκειται για κατάθεση όλων των μελών του συγκροτήματος, δεν παύει ταυτόχρονα να αποτελεί και ένα μνημειώδες αντίο ενός από τους πιο αξιόλογους ροκ τραγουδιστές των 90s.
Διαβάστε επίσης: Blast From The Past – Alice In Chains: Dirt
Επιμέλεια: Φαίδωνας Κυτρίδης
