Interpol: This Mirror Weighs A Ton (Partisan Records 2026)

Οι Interpol ανήκουν σε εκείνα τα τυχερά (σύμφωνα με μια οπτική) ή άτυχα (σύμφωνα με μια άλλη οπτική) συγκροτήματα, των οποίων το πρώτο δισκογραφικό βήμα έθεσε υπερβολικά ψηλά τον πήχη. Μαζί του τέθηκε η δυσκολία της υπερκέρασής του. Έτσι, κάθε κατοπινό album του group βρίσκεται στη ζόρικη θέση της αυτόματης και υποσυνείδητης σύγκρισης με το ντεμπούτο. Η σκιά του “Turn On The Bright Lights” είναι βαριά. Καλό είναι, όμως, να ξεφύγουμε απ’ αυτή την παγίδα και να αξιολογήσουμε δικαιότερα τις επόμενες δισκογραφικές δουλειές των Νεοϋορκέζων. Μία από αυτές είναι το φετινό “This Mirror Weighs A Ton”, που είναι πολύ, μα πολύ ωραίο album!

Περίμενε κανείς ριζική αλλαγή από τους Interpol; Δεν νομίζω…

Το ύφος και οι ηχητικές γραμμές που τους έκαναν διάσημους είναι και πάλι εδώ. Παράλληλα, πλανάται ένα σύνολο πολύτιμων στοιχείων, που κάνουν το “This Mirror Weighs A Ton” ιδιαίτερο. Τα στοιχεία αυτά απαντώνται στα περισσότερα από τα δώδεκα τραγούδια του album. Το ξεκίνημα συμβαίνει με το χορταστικό πεντάλεπτο του εισαγωγικού, ομώνυμου τραγουδιού. Το synth πέπλο, που απλώνεται από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο, δημιουργεί μια σκοτεινή και νωχελική ατμόσφαιρα, που δρα ως ιδανικό προοίμιο στην όγδοη δουλειά των Interpol. Δεν θα διαφωνούσα καθόλου με τη γνώμη πως πρόκειται για ένα από τα ωραιότερα τραγούδια τους, ever.

Παρατείνοντας την κουβέντα περί ατμόσφαιρας, το “Iron City” οφείλει οπωσδήποτε να αναφερθεί.

Η τέλεια αρμονία ανάμεσα σε μπάσο, drums και πιάνο θέτει τις βάσεις για μια υπέροχη ωδή στη Νέα Υόρκη. Μα κάτι ανάλογο καταφέρνει και το “Ever Τhe Actor”. Η απίστευτη γραμμή του μπάσου πλαισιώνεται από τον αιθέριο ήχο της κιθάρας, τη στιγμή που οι στίχοι επιδίδονται σε έναν ζοφερό εσωτερικό απολογισμό. Όσο για την ποίηση, που ακούει στο όνομα “So Rides Τhe Reindeer”, τα λόγια δυσκολεύονται. Άξιο απορίας και θαυμασμού το πώς η απαλή ακουστική κιθάρα και τα παιχνιδιάρικα keyboards μπορούν να συνδυαστούν τόσο άψογα. Στο “Wounded Soldier” οι Interpol εκφράζουν την κοινωνικοπολιτικά ευαισθητοποιημένη πλευρά τους, σχολιάζοντας όχι μόνο την ίδια τη βία, αλλά και την εξοικείωση της σύγχρονης κοινωνίας με τη βία. Τέλος, οι post-punk πινελιές των “Wake Up” και “Darling Thoughts” και η βασανιστική κλιμάκωση του “Bird Αnd Τhe Serpent” προσδίδουν πολυπλοκότητα σε ένα album που εύκολα κερδίζει αυτιά και μυαλό.

Είναι σφάλμα να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι τα υπόλοιπα τραγούδια του “This Mirror Weighs A Ton” είναι αδιάφορα.

Τα εντονότατα “See Out Loud” και “Wings Οn Fire” υπογραμμίζουν την αιτία που αγαπήσαμε και συνεχίζουμε να αγαπάμε τους Interpol. Από την άλλη, τα μελαγχολικά “Enemy” και “Sudden” παρέχουν λυρισμό και αίσθηση ολοκλήρωσης στη νέα μουσική κατάθεση τους.

Λίγους μήνες πριν τη συμπλήρωση τριάντα χρόνων πορείας, οι Interpol χαρίζουν το “This Mirror Weighs A Ton” και εξηγούν περίφημα την αιτία που το όνομά τους τοποθετήθηκε ανάμεσα στα μεγαλύτερα της alternative σκηνής της χιλιετίας.

Βαθμολογία: 8.5/10

Κείμενο: Φαίδωνας Κυτρίδης