Deep Purple: =1 (earMUSIC 2024)

Αν έχετε καιρό να ασχοληθείτε με τους Deep Purple, μάλλον ήρθε ο καιρός να τους ξαναπιάσετε. Διότι είναι τόσο εκρηκτικό το καινούριο album “=1”, που είναι πραγματικά κρίμα να μην το ακούσετε.

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’70, οι Deep Purple είχαν καταφέρει να σχηματίσουν ορόσημα, που έμειναν στην ιστορία. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και έπειτα, το συγκρότημα – εύλογα – δεν ανέκτησε ποτέ την παλιά του μουσική δόξα. Σίγουρα, όμως, κατάφερε να δημιουργήσει πλήθος αξιοπρεπέστατων album, που άνετα κάποιος ακούει ξανά και ξανά. Για πολλούς, την πρώτη θέση αυτών κατέχει το “Perfect Strangers”, που φέτος κλείνει τα σαράντα χρόνια. Ε, λοιπόν, μετά την ακρόαση του “=1”, οι γνώμες ενδεχομένως να αλλάξουν…

Μετά το album “Rapture of the Deep”, οι Deep Purple σιώπησαν δισκογραφικά για επτάμισι ακριβώς χρόνια. Η κυκλοφορία του “Now What?!”, το 2013, αποτέλεσε μια ευχάριστη εξέλιξη. Ήταν μια πνοή ανανέωσης, που είχαμε όλοι ανάγκη. Από τότε μέχρι σήμερα, η παρέα δεν έχει σταματήσει να μας προσφέρει ωραιότατες δουλειές, με αποκορύφωμα το τωρινό “=1”.

To “=1” των Deep Purple φιλοξενεί 13 τραγούδια. Τα δέκα από αυτά έχουν άκρως πιασάρικους ρυθμούς.

Στα υπόλοιπα τρία θα αναφερθούμε στην πορεία. Το εισαγωγικό “Show Me” είναι ένας δυναμίτης, στον οποίο η τραμπάλα εναλλαγής και συνεργασίας πλήκτρων και κιθάρας μαγεύει. Μετά το ιδανικό αυτό ξεκίνημα, τα ηνία παίρνει το ανάλογου διαμετρήματος “A Bit On The Side”. Οι χορδές του Roger Glover σκοτώνουν και η διάθεση του Ian Paice βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Όσο για τα δύο επόμενα, “Sharp Shooter” και “Portable Door”, δεν θα ήταν καθόλου περίεργο αν βρίσκονταν σε κάποιο album των 70s.

Το κέφι συνεχίζεται με το γκαζωμένο “Old–Fangled Thing” και μόνο όταν έρχεται το “If I Were You” οι ρυθμοί ηρεμούν. Το υπέροχο ρεφραίν του εναρμονίζεται με τους βαθείς στίχους του και η φωνή του Ian Gillan έρχεται να επενδύσει άριστα το μουσικό τοπίο. Και παρά το γεγονός ότι τα blues στοιχεία δεν έχουν λείψει μέχρι το σημείο αυτό, κάνουν αισθητή την εμφάνισή τους στο εξαιρετικό “Pictures Of You” και ακόμα πιο αισθητή στο “I’m Saying Nothin’”. Στο ίδιο μοτίβο κινείται και το “Lazy Sod”, δημιουργώντας μια αριστουργηματική τριπλέτα στο album.

Μέχρι στιγμής, έχει περάσει περισσότερο από ένα μισάωρο μουσικής. Σε κάτι λιγότερο από τρία τέταρτα της ώρας, το ήδη ικανοποιημένο αυτί έχει απολαύσει ακόμα δύο αξιοζήλευτα τραγούδια, γεμάτα ενέργεια.

Αξιοζήλευτα, γιατί ο μέσος όρος ηλικίας τεσσάρων από τα πέντε μέλη των Deep Purple ανέρχεται στα 75 χρόνια. Παρόλα αυτά, με τη βοήθεια του κατά τριάντα χρόνια μικρότερου Simon McBride, καταφέρνουν να συνθέτουν και να εκτελούν, σα να είναι εικοσάρηδες. Ακολουθεί άλλο ένα διάλειμμα ταχύτητας, αφού στο “I’ll Catch You” o Ian Gillan γίνεται συναισθηματικός, αναφερόμενος (λογικά) στην εκλιπούσα σύζυγό του. Το “=1” ολοκληρώνεται με το “Bleeding Obvious”, του οποίου η progressive δομή απέχει ριζικά από το υπόλοιπο album.

Υπήρξε πιο ευχάριστη καλοκαιρινή μουσική έκπληξη από το “=1”; Μάλλον όχι… Θα μπορούσε το “=1” να τοποθετηθεί ανάμεσα στα δέκα καλύτερα album των Deep Purple, από το 1968 μέχρι σήμερα; Μάλλον ναι…

Βαθμολογία: 8/10

Κείμενο: Φαίδωνας Κυτρίδης