Accept: Humanoid (Napalm Records 2024)

Accept - Humanoid

Δισκογραφική δουλειά νούμερο δέκα-επτά για μια θρυλική μπάντα και δισκογραφική δουλειά νούμερο έξι στην εποχή του Mark Tornillo (ο οποίος κατάφερε να φέρει σε πέρας μια άκρως δύσκολη αποστολή διαδεχόμενος αυτόν που διαδέχτηκε). Περιμένουμε κάποια πρωτοτυπία από τους Accept που θα αλλάξει το ρου της μουσικής ιστορίας; ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΟΧΙ!!!! Μας αρέσει που οι Accept εξακολουθούν να μας προσφέρουν τον ίδιο γνώριμο ήχο; ‘Εναν ήχο στιβαρό του θανατά και ικανό να διαλύσει ηχεία; Μα φυσικά ναι!

Αυτή η απλή παραδοχή, κάνει την ακρόαση του “Humanoid” μια άκρως απλή και ευχάριστη διαδικασία.

Ξεκίνημα με τις ανατολίτικες κλίμακες του “Diving Into Sin” που σύντομα δίνουν τη θέση του στο κλασσικό στακάτο της μουσικής των Accept. Κρέας με πατάτες που λένε και στο χωριό μου και ήδη πάνω κάτω σαν ακροατής ψιλιάζεσαι τι θα ακούσεις. Ακολουθεί το ομώνυμο “Humanoid”, το οποίο ομολογώ πως δε με χάλασε, αλλά ούτε ενθουσίασε όμως. Ανατολίτικες κλίμακες και πάλι παρούσες, αλλά και το χαρακτηριστικό κιθαριστικό του Hoffman να μη σε αφήνει να ξεχνάς ποιους ακούς. Και φτάνουμε στο “Frankestein” που είναι τόσο Accept όσο δεν παίρνει. Μια βουτιά στο παρελθόν και επιτέλους ένα τραγούδι που στα περισσότερα σημεία του θα σε κάνει ασυναίσθητα να κάνει ένα ελαφρύ headbanging. Στο ίδιο στυλ και το “Man Up” που ακολουθεί. Σαφέστατα λιγάκι πιο low tempo αλλά ηχητικά τόσο «βρώμικο» και αλήτικο όσο χρειάζεται για να σου αρέσει.

Αν κάτι έκανε τους Accept πασίγνωστους και αγαπητούς στο metal κοινό είναι αυτό το κιθαριστικό τείχος που συναντάμε συχνά στα τραγούδια τους. Αυτό ακριβώς κάνει την εμφάνισή του στο “The Reckoning” και εσύ φίλε μου σαν ακροατής, τρίβεις τα χέρια σου από την ικανοποίηση. Το “Nobody Gets Out Alive” που ακολουθεί όμως, αν και σε κρατάει στην τσίτα, σου αφήνει και μια αίσθηση ότι θα χρειαζόταν λίγο παραπάνω ηχητικό όγκο για να σε απογειώσει. Βέβαια αυτό μπορεί να έχει μια κάποια λογική. Ιδιαίτερα, αν αναλογιστεί πως το “Ravages of Time” που έρχεται αμέσως μετά είναι τόσο μπαλαντοειδής και τόσο Scorpion-ικο που προσωπικά εμένα με άφησε με την απορία. Πως βρέθηκε στο σημείο που βρέθηκε, μιας και καταστρέφει εντελώς το groove που είχε δημιουργηθεί από τα προηγούμενα τραγούδια; Εγώ όμως είμαι γνωστός γκρινιάρης σε αυτά, επομένως πάμε παρακάτω.

Η τάξη κάπως επανέρχεται κάπως στο “Unbreakable”, μιας και επιστρέφουμε σε ήχο γνώριμο και σε τονωτικό μουσικό groove.

Aυτή τη φορά συνεχίζει ανεπηρέαστο μέχρι τέλους. Το “Mind Games” ηχεί σαν μια επιστροφή στις επικές στιγμές του παρελθόντος των Accept και αυτό από μόνο του αρκεί για να σε φτιάξει. Αφού σε φτιάξει, αμέσως σε παραδίδει στην αγκαλιά ενός ακόμη τραγουδιού-υπενθύμισης της παλιάς δόξας. Το “Straight Up Jack” είναι ΤΟΣΟ απλό και συνάμα ΤΟΣΟ ΓΑΜΑΤΟ. Χωρίς περιττά μέρη, χωρίς αχρείαστες φανφάρες, χωρίς τίποτα το έξτρα. Απλό και ευθύ όπως ένα πραγματικό highlight πρέπει να είναι. Το album κλείνει με το “Southside Of Hell”. Mετά από καιρό πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται «επιτέλους ένα άλμπουμ κλείνει χωρίς να προσπαθεί να μας χαλαρώσει». Αυτό στα δικά μου αφτιά φαντάζει σαν μια συνειδητή και άκρως επιτυχημένη κίνηση από την παραγωγή. Αυτό συμβαίνει, καθώς αυτόματα σε βάζει στο mood να ξαναπαίξεις όλο το άλμπουμ από την αρχή. Αν όχι το καλύτερο τραγούδι σε όλο το δίσκο σίγουρα ανάμεσα στα τρία καλύτερα αυτού.

Εν έτη 2024 οι Accept μοιάζουν ακόμη καυλωμένοι, και αυτό μας αρέσει, ειδικότερα όταν συμβαίνει σε μπάντες που έχουν δεκαετίες στην πιάτσα. Όπως είπα και στο ξεκίνημα, το “Humanoid” δεν προσφέρει τίποτα νέο. Δεν σου δίνει όμως ξαναζεσταμένο φαγητό. Είναι δείγμα δεμένης μπάντας που ακόμη έχει τα κότσια και τη διάθεση να προσφέρει. Αν είσαι οπαδός των Accept περιμένεις ακριβώς αυτό. Αν είσαι πιτσιρικάς και τους μαθαίνεις τώρα, είναι ένα μάθημα στο πως αποδίδει μια μπάντα που σέβεται τον εαυτό της.

Βαθμολογία: 7.5/10 (και το αξίζει απόλυτα)

Κείμενο: Γιώργος Παρδάλης

Κατηγορία
TAGS
Κοινοποίηση
X