The Cure: Songs Of A Lost World (Universal 2024)

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν κυκλοφόρησε το “Wish”, οι The Cure χαρίζουν στο μουσικό κόσμο νέο album κάθε τέσσερα χρόνια. Η τακτικότητα αυτής της συχνότητας έληξε το 2008 με το “4:13 Dream”, μετά το οποίο, σιώπησαν δισκογραφικά. Χρειάστηκε να φτάσει η πρώτη μέρα του Νοέμβρη του 2024 για να λάβουμε άλλη μια δουλειά του αειθαλούς group. Τιτλοφορείται “Songs Of A Lost World”. Δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένα συνώνυμο της λέξης «απολογισμός».

Το καινούριο album των The Cure διαρκεί πενήντα αργόσυρτα λεπτά. Είναι βουτηγμένο στη μελαγχολία, την ενδοσκόπηση και τη νοσταλγία. Ο Robert Smith, στα 65 του πλέον χρόνια, βρήκε μια μουσική διέξοδο. Με αυτή τη διέξοδο, διαχειρίζεται το δαιδαλώδες παρελθόν του, την αναπόφευκτη παρακμή του, την (cult) εικόνα του και την τωρινή του θέση στο σύγχρονο κόσμο. Δεδομένων των συνθηκών, θα χαρακτήριζα το αποτέλεσμα σχεδόν τέλειο.

Το ύφος και η ψυχολογία του “Songs Of A Lost World” αποκαλύπτονται από το πρώτο κιόλας τραγούδι, “Alone”.

Όταν ο πρώτος του στίχος (που είναι και πρώτος στίχος του ίδιου του album) είναι “This Is The End”, τότε τα πολλά λόγια περιττεύουν. Οι ελπίδες, τα φαντάσματα και τα όνειρα μιας παλιάς εποχής ανακατεύονται περίτεχνα σε εφτά εκπληκτικά λεπτά. Τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά. Στα ίδια μονοπάτια κινείται το όμοιας διάρκειας “And Nothing Is Forever”, με το υπέροχο γρατζούνισμα της κιθάρας στο background.

Η άψογη γραμμή μπάσου του “A Fragile Thing” έρχεται να συμπληρώσει την πρώτη τριάδα τραγουδιών. Έτσι, ήδη πείθει για την ποιότητα της νέας κατάθεσης του αγαπημένου συγκροτήματος. Κάπου εδώ ξεκινάει ένα απίστευτο δεκάλεπτο, που πραγματοποιείται μέσω των τραγουδιών “Warsong” και “Drone:NoDrone”. Το πρώτο από τα δύο είναι ένα ασύλληπτο βύθισμα σε κάποιον απέραντο μαύρο ωκεανό. Το δεύτερο, διαθέτει έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ρυθμούς που έχουν ποτέ δημιουργήσει οι  The Cure.

Το “I Can Never Say Goodbye” αναλώνεται στην αιώνια μάχη μεταξύ του αναπόφευκτου τέλους και της άρνησης συνειδητοποίησής του. Από την άλλη το “All I Ever Am”, αποτελεί άλλη μια εσωτερική αναζήτηση του Robert Smith. Μέσα από τους στίχους του διαφαίνεται πως ούτε καν ο ίδιος δεν αντιλαμβάνεται πλήρως πώς έφτασε ως εδώ. Οι αλλαγές που παρασύρουν τη ζωή, η αλαζονεία των σίγουρων επιλογών και η κενότητα που πολλές φορές αφήνει ως επίγευση το παρελθόν είναι μερικές μόνο από τις πτυχές του τραγουδιού.

Αλλά η νέα δουλειά των The Cure δεν έχει ακόμα πει την τελευταία της κουβέντα.

Ο επαναλαμβανόμενος ήχος των κρουστών του “Endsong”, ντυμένος από ένα εξαίσια μονότονο μπάσο, είναι μια δεκάλεπτη κλιμακούμενη περιπέτεια, που αποτελεί ιδανικό κλείσιμο. Ο συνδυασμός της τεταμένης κιθάρας, της φράσης “It’s All Gone” και της λέξης “Nothing”, στα τελευταία λεπτά του τραγουδιού, χτίζει τη μεστή σύνοψη αυτού του υπέροχου album.

Το δυσκολότερο πεδίο, στο οποίο καλείται να «παίξει» το καινούριο album των The Cure, είναι το πεδίο της σύγκρισης με το ίδιο το παρελθόν του group. Τα ανυπέρβλητα μακρινά αριστουργήματα (βλ. “Disintergation”, “Faith”, “Pornography” κλπ.) είναι τα μόνα εμπόδια για το “Songs Of A Lost World”. Τίποτα, μα τίποτα άλλο!

Βαθμολογία: 8,5/10

Κείμενο: Φαίδωνας Κυτρίδης