O Tricky είναι περίεργο φαινόμενο. Καταφέρνει να σε σκαλώνει με κάθε νέο του album. Χωρίς να αποτελεί το απαύγασμα της πρωτοτυπίας, νιώθεις πως κάθε καινούρια του δουλειά είναι προϊόν εξέλιξης του ήδη αξιέπαινου μουσικού του κόσμου. Δεν υπάρχει σχεδόν ούτε ένα τραγούδι στο “Adrian Thaws” που να μην είναι αξιομνημόνευτο. Το ξεκίνημα του album, που ακούει στο όνομα “Sun down”, μας ταξιδεύει στην εποχή των late 90s, θυμίζοντας την ατμόσφαιρα του “Angels with dirty faces”. Μπορεί για κάποιους αυτό να φαντάζει ως μειονέκτημα, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Διότι προετοιμάζει υπέροχα το έδαφος για τον creepy ήχο του “Lonnie listen”, που παίρνει τη σκυτάλη. Στη συνέχεια, αρχίζουν να μας μπερδεύουν οι grunge αναφορές. Το τραγούδι “Something in the way”, όμως, δεν έχει καμία σχέση με το ομότιτλο τραγούδι των Nirvana. Πρόκειται για ένα αιθέριο διάλειμμα, προτού έρθουμε αντιμέτωποι με το theme του “Heaven beside you”… Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, ο Tricky επέλεξε το συγκεκριμένο ύμνο των Alice In Chains για να πλαισιώσει το soul-προσανατολισμένο “Keep me in your shake”. Η ιδέα λειτουργεί άψογα, θυμίζοντας το ανάλογο παρελθόν του “Hell is round the corner”. Μετά από μια στάση ενός περίπου λεπτού στο “The unloved”, o Tricky μας βάζει σε κλίμα clubbing με το “Nicotine love”. Φυσικά, δεν πρόκειται για κλασικό club κομμάτι, αφού οι ψυχεδελικές ηλεκτρονικές πινελιές κάνουν την παρουσία τους κάτι παραπάνω από αισθητή. Σε περιπτώσεις σαν αυτή φαίνεται η μαγεία του Tricky. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, αποδεικνύει, όλο και περισσότερο, πόσο ικανός είναι να συνδυάζει τα ασυνδύαστα. Πράγμα που φαίνεται επίσης στο επιθετικό “Gangster chronicle”, το οποίο σε κάνει να πιστεύεις πως ακούς μια συνεργασία μεταξύ Cypress Hill και Massive Attack. Ώσπου, άξαφνα, έρχονται και τα jazz στοιχεία στο προσκήνιο. Με το ήρεμο πιάνο του και την απόμακρη τρομπέτα του, το “I had a dream” μάς δημιουργεί μια άλλη διάθεση, την οποία έρχεται να γκρεμίσει (για κάποιους) ή να συμπληρώσει (για κάποιους άλλους) το κλασικής Tricky αισθητικής “My Palestine girl”. Ένα εκπληκτικό τραγούδι, που σίγουρα θα θέλαμε να διαρκεί περισσότερο από τα τρεισήμισι λεπτά που διαρκεί. Δεν πειράζει όμως, αφού το “Why don’t you”, που ακολουθεί, μας αποζημιώνει με το παραπάνω. Είναι η στιγμή που ο Tricky αποφασίζει να χρησιμοποιήσει ήχους που παραπέμπουν στους Prodigy. Μετά από όλα αυτά τα υπέροχα τραγούδια, συγχωρείται το παραπάτημα του “Silly games”, ιδιαίτερα όταν ακολουθούν τα “Right here” και “Silver tongue”, που ολοκληρώνουν ιδανικά την τελευταία αυτή δουλειά του Tricky. Μετά το άκουσμα του “Adrian Thaws”, αποκτάς την ακλόνητη πεποίθηση ότι ακόμα κι αν ο Tricky αποφάσιζε να προσθέσει metal στοιχεία στη μουσική του, θα τα κατάφερνε και πάλι περίφημα (ή μήπως το έχει κάνει κι αυτό στο παρελθόν;).
Κείμενο: Φαίδων Κυτρίδης
