Το καλοκαίρι τέλειωσε, τουλάχιστον ημερολογιακά. Επιστροφή λοιπόν και για το Sleepwalker. Σήμερα η στήλη είναι αφιερωμένη σε ένα από τα σημαντικότερα album των 00s, ένα album που ουσιαστικά άνοιξε τον κύκλο για μια νέα σκηνή, παράλληλη με το post-rock (αρχικά τουλάχιστον, καθώς με τον καιρό τα σύνορα των δυο σκηνών έγιναν σχετικά δυσδιάκριτα) και με ένα μάλλον ανόητο όνομα. Post-Metal. Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα παλιότερο κείμενο μου και διαβάζοντας το ίσως συμφωνήσετε ότι το “Panopticon” των Isis, είναι ένα album που έχει γραφτεί ακριβώς γι’ αυτήν ακριβώς την εποχή. Μια εποχή απόλυτης αστυνόμευσης και καταπάτησης των δικαιωμάτων των πολιτών. Μια εποχή όπου ακόμα και αυτός ο “ενάρετος” Δυτικός πολιτισμός, της δήθεν ελευθερίας και του κοινωνικού κράτους επιστρέφει σε προ των παγκοσμίων πολέμων κοινωνίες.
Επίσης, το Sleepwalker από σήμερα γίνεται ακόμα πιο δυνατό, καθώς προσθέτει στο roster του, τον Θωμά Παπά, ο οποίος θα βοηθήσει στην προσπάθεια μας να χαρτογραφήσουμε τον χώρο του post-rock. Μας παρουσιάζει τους Ισπανούς Tοundra και το φετινό, 3ο τους album να περιδιαβαίνουν σε παρόμοιους με τους Isis δρόμους.
Isis – Panopticon (2004)
[Ipecac]
“Το Πανοπτικό είναι ένας τύπος κτιρίου-φυλακής που σχεδιάστηκε από τον Άγγλο φιλόσοφο και κοινωνιολόγο Τζέρεμι Μπένθαμ το 1785. Η ιδέα του σχεδιασμού επιτρέπει την συνεχή επίβλεψη (-opticon) όλων ( pan-) των κρατουμένων.”.. “Ο κρατούμενος σε ένα κτήριο με αυτόν τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό είναι πάντα αντικείμενο μιας πληροφόρησης αλλά ποτέ υποκείμενο μιας επικοινωνίας”(*wikipedia). Το Panopticon πέρα από ένα εκπληκτικό έργο τέχνης, έναν δίσκο ορόσημο για τον σκληρό(και όχι μόνο) ήχο , είναι η απόλυτη έκφραση της δεκαετίας για μένα προσωπικά. Μια δεκαετία που οι ήχοι ανακατεύτηκαν με πρωτόγνωρο τρόπο και τα ιδιώματα άλλαξαν συσχετισμούς. Οι Isis έφτιαξαν ένα album, μεστό, παθιασμένο και πάνω από όλα σημερινό. Απόλυτο εκφραστή του σύγχρονου αστικού τοπίου, του καθημερινού βομβαρδισμού και εκφοβισμού των πολιτών. Της απουσίας της αλήθειας, της καταδυνάστευσης των ελευθεριών και της απόλυτης αγοραπωλησίας των προσωπικών δεδομένων. Οι Isis δεν βλέπουν αποστασιοποιημένα αυτήν την πραγματικότητα, δεν πλάθουν ιστορίες με συνωμοσίες ούτε ονοματίζουν τις πλευρές. Κοιτούν από μέσα , αλλά ο κρατούμενος δεν βλέπει ποτέ τον δεσμοφύλακα – επιτηρητή στο Panopticon. Η ποίηση του Aaron Turner είναι λιτή, αλλά κάθε λέξη είναι τόσο σημαντική, μεστή και ταυτόχρονα γεννά οικίες εικόνες και μνήμες. Ακούγεται βαρύ, αλλά στη συνείδησή μου το Panopticon για τα 00s, είναι αντίστοιχο, του τι ήταν το Closer για τα 80s. Η μουσική των Isis είναι μελαγχολική, θυμωμένη, παθιασμένη, απεγνωσμένη, αλλά ταυτόχρονα και παράξενα φωτεινή. Ήδη από το προηγούμενο τους album, το εξίσου δυνατό “Oceanic” οι Isis κατάφεραν να ενώσουν δυο εντελώς ξένους κόσμους. Αγγίζουν την λάσπη και την δυσοίωνη ατμόσφαιρα των Neurosis και των Godflesh , αποδομούν τον σύγχρονο ήχο των Τool με τον πιο minimal τρόπο, αποτιμούν την post-hardcore κληρονομιά των 90s ενώ απλώνουν ένα post-rock -σχεδόν ambient κάποιες φορές- χαλί στις 7 συνθέσεις του album. Εκρήξεις γεμάτες ένταση ακολουθούνται από λυρικά ηχοτοπία. και τούμπαλιν ενώ η φωνή παρεμβαίνει μόνο γιατί έχει κάτι πολύ σημαντικό να πει και μετά επιστρέφει στην dream/shoegaze εσωστρέφεια. Κάθε δευτερόλεπτο του Panopticon είναι ανεπανάληπτο και ανεκτίμητο για όσους βρέθηκαν εγκλωβισμένοι στον κόσμο του. Ένα κόσμο που δεν βλέπει ακριβώς το φως, αλλά ξέρει ότι υπάρχει…ει…
Κείμενο: Βασίλης Μπέκας
Toundra – III (2012)
[Aloud]
Οι Toundra είναι μια post- metal μπάντα από τη Μαδρίτη και σχηματίστηκαν το 2007 από παλιά μέλη των Nacen De Las Cenizas, που είχαν αφήσει καλές εντυπώσεις στη σύντομη πορεία τους. Αποφάσισαν να αφαιρέσουν τα φωνητικά στο νέο τους εγχείρημα και να αποδώσουν ένα καθαρά ορχηστρικό ήχο με τις κιθάρες, μπάσο και drums να κυριαρχούν.
Η τωρινή τους σύνθεση είναι με τον Alberto στο μπάσο, τον Álex στα drums, τον Esteban και το Víctor στις κιθάρες. Θυμίζουν γενικά post- metal μπάντες όπως οι Isis, Neurosis ή οι Pelican αλλά και πιο post- rock όπως οι Mogwai ή πιο progressive όπως οι Tool.
Μετά από μια σειρά από demos, ακολούθησε και το πρώτο ομώνυμο τους άλμπουμ με τον Peter in the Betou στην παραγωγή (Arch Enemy, Opeth). Το Νοεμβριο του 2009 προσχώρησαν στην Aloud Music Ltd και κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους “ΙΙ” το Μάιο του 2010 με συνεχείς παρουσίες στο Primavera Sound και καθολική αποδοχή από το
post-metal κοινό στη συνέχεια.
Το “III” ηχογραφήθηκε το Μάιο του 2012 και θα κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο του 2012. Στο “Ara Caeli” που ανοίγει το άλμπουμ, η εισαγωγή σε προϊδεάζει για τα νέα στοιχεία που έχουν προσθέσει σε αυτό το άλμπουμ όπως για παράδειγμα η χρήση του βιολιού. Στο “Cielo Negro (Black Sky)” ο ουρανός νοιώθεις πραγματικά να σκοτεινιάζει από τα καταιγιστικά riffs ενώ το “Requiem” δικαιολογεί τον τίτλο του με ένα σχεδόν πένθιμο βιολί πάνω στο οποίο προσαρμόζονται και τα υπόλοιπα όργανα. Το ” Marte (Mars)” είναι ένα κλασσικό δημιούργημα τους που μας θυμίζει το λατρεμένο “Zanzibar” με τη μελωδικότητα και τα ανεβοκατεβάσματα στο ρυθμό. Στην ίδια φιλοσοφία κινείται και το “Lilim” ενώ το “Espírita” κρύβει μέσα σε ένα 7λεπτο όλες τις εκφάνσεις της ορχηστρικής post-rock.
Για τους Toundra, δεν μπορώ να έχω και την πιο αντικειμενική των απόψεων μιας και μου αρέσουν πάρα πολύ, αλλά σε αυτό το άλμπουμ πλέον ωριμάζουν και μιλούν σε μια μουσική γλώσσα πανέμορφη, πνευματώδη και γεμάτη συναίσθημα. Βάζουν σοβαρή υποψηφιότητα για ένα από τα καλύτερα post- rock/ metal άλμπουμς της χρονιάς και πλέον τους περιμένουμε να τους απολαύσουμε κάποτε και ζωντανά στη χώρα μας…
http://www.last.fm/music/Toundra
Κείμενο: Θωμάς Παπάς
