Αναμφίβολα ζούμε σε σκοτεινές εποχές όπου είναι δύσκολο για τους συνανθρώπους στη χώρα μας να αντιμετωπίσουν το άγχος της καθημερινότητας και να έχουν μια φυσιολογική ζωή με αρκετό ελεύθερο χρόνο ώστε να μπορούν να αναπτύξουν πλέρια όλες τις δραστηριότητες τους. Συχνά οι καβγάδες μεταξύ φίλων και τα σκληρά λόγια δημιουργούν εντάσεις που εντείνονται από τη ζοφερή πραγματικότητα χωρίς πραγματικό λόγο ρήξης. Σε ένα τέτοιο σκηνικό το να ακούσεις τη μουσική των Sigur Ros αποτελεί μια νότα αισιοδοξίας, έναν ονειρεμένο τρόπο να αλλάξεις ρότα. Ήταν στο Sleepwalker #12 όταν ο Βασίλης αναφερόταν σε αυτούς για όσους θέλουν να ξαναθυμηθούν. Έχουμε πει πως το Sleepwalker είναι εδώ για να προσπαθήσει να επαναπροσδιορίσει τον όρο post rock και να σας φέρει σε επαφή με ωραίες μουσικές. Επιστροφή λοιπόν για ένα ταξίδι στην Ισλανδία και Sigur Ros!
Οι Sigur Ros δεν είναι μια καινούρια μπάντα. Σίγουρα έχουν πολλά χρόνια να ταρακουνήσουν πολύ με κάποια κυκλοφορία τους. Εντούτοις είναι δεδομένο ότι πρόκειται για ένα υπερηχητικό συγκρότημα με συγκεκριμένη ταυτότητα στον ήχο του το οποίο τολμώ να πω ότι έφθασε και σε επίπεδα αναγνωσιμότητας αντίστοιχα ή και μεγαλύτερα των Radiohead. Όπως και να χει όμως επειδή κάποιες φορές οι συγκρίσεις είναι ανούσιες και αποπροσανατολιστικές ως προς το τι θέλει να γράψει κάποιος οι Sigur Ros είναι ένα συγκρότημα που κινούμενο σε ambient και post rock λογικές επηρέασε με τη σειρά του μια σειρά λοιπών συγκροτημάτων. Κανείς όμως δεν μπόρεσε να αγγίξει το μεγαλείο της μουσικής του. Είναι ξεχωριστή, όπως παραδείγματος χάριν ξεχωριστή είναι και αυτή των Explosions In The Sky. Δυστυχώς ο μιμητισμός βρίσκει πάντα συμμάχους αλλά εν τέλει το αποτέλεσμα είναι αυτό που δικαιώνει τους πραγματικά αυθεντικούς.
Η μουσική πρόταση των Sigur Ros ήταν αυθεντική. Για να μπορέσει κάποιος να τους εντάξει στο post rock πρέπει να κάνει την παραδοχή ότι αυτός ο όρος εκφράζει τον πειραματισμό, την εξέλιξη και τη μετά-ροκ εποχή. Το σπάσιμο με τις ως τότε ροκ νόρμες στη δομή και τη σύνθεση. Την αποστροφή της κυριαρχίας των τετράλεπτων μουσικών κομματιών. Την ρήξη με τον εκνευριστικά δεδομένο ήχο ο οποίος είχε συγκεκριμένο χρωματισμό.
Σίγουρα λοιπόν αναφερόμαστε ιδιαίτερα ξανά και όχι από φετίχ στην πρώτη περίοδο του post rock Εκείνα τα αγνά χρόνια, που οι Μοgwai ακόμα τίμιοι έβγαζαν πραγματικό θόρυβο παντού, οι Godspeed You! Black Emperor μεγαλουργούσαν και γέμιζαν τις ψυχές μας λυρισμό οδηγώντας μας σε κάθαρση, οι Τortoise μας έστελναν αδιάβαστους με τους πειραματισμούς τους, τότε λοιπόν οι νεαροί Ισλανδοί κυκλοφόρησαν το δεύτερο τους άλμπουμ το οποίο ήταν αυτό που τους καθιέρωσε και τους οδήγησε στα ουράνια. Δεν ξέρω αν είναι εντελώς βάσιμος ο ισχυρισμός του Βασίλη στο Sleepwalker #12 ότι οι Sigur Ros πάτησαν στο έδαφος που οι παραπάνω μπάντες είχαν δημιουργήσει. Σίγουρα πάντως το γενικότερο περιβάλλον μέσα στο οποίο δημιουργείς και οι εκάστοτε συνθήκες της εποχής σε επηρεάζουν και αυτό το αναγνωρίζω σαφώς σαν επιχείρημα.
Το «Ágætis byrjun» κυκλοφόρησε το 1999 και απλά μάγεψε. Είχε συνθέσεις με μεγάλη διάρκεια και ποικιλία σε μελωδίες και ambient ήχους, μια φωνή που ανάθεμα και αν κατάλαβε ποτέ κανείς τι τραγουδούσε αλλά που έδενε σαν ένα μουσικό όργανο (όπως πολύ σωστά είχε παρατηρήσει και ο Βασίλης σχολιάζοντας έναν πιο μεταγενέστερο δίσκο τους του 2002 ) με τους υπόλοιπους, κλασσικές μελωδίες και στοιχεία και φυσικά φανταστική ατμόσφαιρα. Κατά τη γνώμη μου μουσική εντελώς κινηματογραφική και ονειρική.
Καταρχάς έχεις ένα intro που σε γεμίζει φως και προσμονή για να κλείσει με μια χτυπητή αντίθεση αγωνίας που γεννά ένας θόρυβος, o οποίος σε οδηγεί και στο επόμενο θρυλικό κομμάτι το “Svefn-G-Englar”.Οτι και να πω γι αυτό το έπος είναι λίγο. Φοβερή η χρήση του εκκλησιαστικού οργάνου, φοβερές κιθάρες με ήχο που απλώνεται, φανταστικά πλήκτρα και ένα ονειρικό σημείο ανάμεσα στο πέμπτο και έκτο λεπτό το οποίο σε οδηγεί σε μια ένταση μέσω μιας μικρής αλλαγής που όμως γρήγορα εκτονώνεται και μένεις εκεί περιτριγυρισμένος από ένα φανταστικό αίσθημα ηρεμίας μέχρι το τέλος. Απολαύστε το:
http://www.youtube.com/watch?v=Xow2gnVTUjs
Συνοπτικά ξεχώρισα ακόμα τις κλασσικές επιρροές στο “Starálfur” και στο “Olsen Olsen”, τη τρομπέτα στο τέλος του “Ný batterí ” , ολόκληρο το “ Hjartað hamast (bamm bamm bamm)” με την ξεκάθαρα μπλουζ εισαγωγή του και το χαρακτήρα του που όμως αποκτά μια σύγχρονη διαφορετική χροιά από την ενορχήστρωση της μουσικής των Sigur Ros. Επίσης πολύ θετικό το ζεστό δέσιμο της φωνής του Jónsi με τα πλήκτρα στο ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ το οποίο σηματοδότησε για μένα ένα φανταστικό φινάλε σε όλο το ταξίδι του δίσκου. Τελευταίο κομμάτι όμως του άλμπουμ ήταν το “Avalon” το οποίο αφήνει μια σκεπτικότητα να πλανιέται σχετικά με το τι έρχεται.
Όπως και όταν το πρωτοάκουσα έτσι και τώρα γεμίζω ερωτήματα σχετικά με το τι θα είναι σαν βήμα ο καινούριος δίσκος , εν ονόματι « Kveikur» που το συγκρότημα ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσει στις 17/18 Ιουνίου το 2013.Οι εποχές μας απαιτούν πραγματικά ταρακουνήματα για να ξεφύγουμε από τη στασιμότητα. Απαιτούν εξέλιξη …Άραγε όπως και τότε το μακρινό 1999 έτσι και τώρα οι Sigur Ros θα ταράξουν τα νερά ; Εν αναμονή λοιπόν μέχρι να δούμε…
Κείμενο: Σπύρος Θηβαίος
Περισσότερα κείμενα της στήλης εδώ
