Ένας φίλος μου χε πει ότι η μαγεία του post rock συνίσταται στο γεγονός ότι ηχητικά δημιουργεί λόγο των χαρακτηριστικών του μια κινηματογραφική αίσθηση και επομένως μπορεί να συνδυαστεί άψογα με εικόνες. Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι σωστό αλλά επίσης θεωρώ ότι το post rock κρύβει μέσα του και έναν έντονο συναισθηματικό χαρακτήρα που σίγουρα τροφοδοτείται από τα ερεθίσματα τα οποία ο δημιουργός δέχεται, επεξεργάζεται και εν συνεχεία αποδίδει όσο και από τον τρόπο με τον οποίο ο ακροατής προσλαμβάνει όλο αυτή τη διεργασία. Στέκομαι δε σε αυτό το σημείο ιδιαίτερα γιατί σήμερα το Sleepwalker θα ταξιδέψει μέχρι την Ιαπωνία και θα ασχοληθεί με το καινούριο album των MONO το οποίο αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πως μερικά από τα πιο αγνά συναισθήματα μπορούν να αποδοθούν μέσω αυτής της υπέροχης μουσικής..
Οι ΜΟΝΟ δημιουργήθηκαν το 1999 στο Τόκυο. Είναι ένα συγκρότημα το οποίο έχει στο ενεργητικό του έξι άλμπουμ, EP, split αλλά και αναρίθμητα live καθώς είναι μια παρέα μουσικών που αρέσκεται να παίρνει τους δρόμους..Η μουσική τους έχει εξελιχθεί μέσα στην πάροδο των χρόνων και πια έχει φτάσει να αποκτήσει μια ιδιαίτερη συμφωνική χροιά καθώς και έναν απαράμιλλο λυρισμό. Χαρακτηριστικό γνώρισμα των κομματιών τους είναι εκτός φυσικά από τη μεγάλη διάρκεια, το σταδιακό χτίσιμο αργών κιθαριστικών μελωδιών οι οποίες επαναλαμβανόμενες και εξελισσόμενες αργά οδηγούν σε μελωδικά κιθαριστικά κρεσέντο που κορυφώνουν τα κομμάτια. Σίγουρα οι ΜΟΝΟ του 2012 είναι διαφορετικοί από τους ΜΟΝΟ της εποχής του “Under the Pipal Tree” του 2001 οι οποίοι κατά τη γνώμη ήταν τότε σαφώς επηρεασμένοι από τους Μοgwai σε ιδιαίτερο βαθμό. Μπορεί πια να είναι λιγότερο θορυβώδεις αλλά σίγουρα έχουν αποχτήσει μέσα από όλα αυτά τα χρόνια μια ιδιαίτερη μουσική ταυτότητα , η οποία θεμελιώθηκε με το αξεπέραστο “Hymn to the Immortal Wind” , χαρακτηρίστηκε από τη χρήση ορχήστρας και την επιρροή που αυτή ασκεί και εν τέλει ωρίμασε στο “For My Parents” το οποίο κυκλοφόρησε το 2012 και είναι ο δίσκος που αποτελεί την αφορμή για το σημερινό Sleepwalker.
Το συγκρότημα αναφέρεται χαρακτηριστικά για το νέο του δίσκο ως εξής:
“Μετά από χρόνια ερευνώντας, ανακαλύπτοντας τους εαυτούς μας και συνθέτοντας κομμάτια , εδώ και εκεί ,διαπιστώσαμε ότι ήμασταν περισσότερο γεμάτοι από ερωτήματα παρά από απαντήσεις. Αφού δεν μπορούσαμε να βρούμε τις απαντήσεις στον έξω κόσμο, ήμασταν υποχρεωμένοι να πάμε αντίστροφα. Έτσι καταλήξαμε να επιστρέψουμε στις ρίζες μας. Ήταν κάτι που θέλαμε να πραγματοποιήσουμε ενόσω είχαμε αυτή τη δυνατότητα. Ότι δεν μπορούσε να εξηγηθεί με λόγια προς τους γονείς μας, ελπίζαμε ότι μπορούσε να αιχμαλωτισθεί και να εκφραστεί μέσα αυτά τα κομμάτια. Ελπίζουμε ότι αυτό το άλμπουμ παίζει το ρόλο του δώρου ενός παιδιού στους γονείς του. Ενώ οτιδήποτε άλλο συνεχίζει να μεταβάλλεται, η αγάπη γι αυτούς παραμένει σταθερή διαμέσου του χρόνου.”
Δεν θα ήθελα να αναλωθώ σε διάφορα που γράφονται σχετικά με το αν αυτό το άλμπουμ έχει ένα πιο ρηχό ύφος στη μουσική τους σε σχέση με τα άλλα , αν αποτελεί άλλη μία από τα ίδια ένα ακόμα ‘Hymn to the Immortal Wind’ κτλ…Σίγουρα πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό άλμπουμ αλλά μήπως δεν είναι καλό που από την άλλη αυτή η μπάντα έχει αποκτήσει ένα ιδιαίτερο ήχο; Προφανώς και το έχουμε τονίσει μέσα από αυτή τη στήλη η εξέλιξη είναι το ζητούμενο στις μέρες μας, αλλά αυτή δεν έχει να κάνει μόνο με τη μουσική αλλά και με το θέμα που αποτελεί το περιβάλλον πάνω στο οποίο γεννιέται η εκάστοτε μουσική..Γιατί λίγες φορές υπάρχει η δυνατότητα να προσεγγίσεις κάτι τόσο δυνατό μέσα σου και μάλιστα σε μια εποχή που με όλα όσα περνάμε δεν υπάρχει στιγμή, που να μην σε απασχολούν τα εξωτερικά προβλήματα των καιρών μας. Συνοπτικά δεν ξέρω τι κατάφεραν οι ΜΟΝΟ να αιχμαλωτίσουν αλλά σίγουρα πρόσφεραν έναν δίσκο κινηματογραφικό και λυρικό που κρύβει μέσα τους όψεις που προσφέρουν μια αγαλλίαση και μια αφορμή να προβληματιστούμε και να ανατρέξουμε και οι ίδιοι στη χαμένη μας παιδικότητα. Θεωρώ σημαντικό ότι στις μέρες μας όπου κυριαρχεί στη μουσική η λογική του επιφανειακού υπάρχουν ευτυχώς και δημιουργίες οι οποίες θέτουν και πέντε ερωτήματα και έχουν ένα βάθος που διεγείρει τη σκέψη του ακροατή. Και αυτό από μόνο του αποτελεί ένα σημαντικό κίνητρο για να ακούσεις τη νέα τους δουλειά.
Η μουσική του άλμπουμ προσομοιάζει πιο πολύ σε μια λογική κινηματογραφική, περάσματος σε διάφορα καρέ σαν ένα μονοπάτι με ενδιάμεσους σταθμούς. Σε όλα τα κομμάτια κυριαρχεί το μοτίβο που έχει καθιερώσει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα των ΜΟΝΟ .Επαναλαμβανόμενα μοτίβα με πολύ ωραίες και επιληπτικές μελωδίες που είτε καταλήγουν σε ένα τελικό κιθαριστικό ξέσπασμα είτε συνεχίζονται απλά παρεμβαλλόμενες από μικρές δόσεις κιθαριστικής έντασης η οποία πάντα συνοδεύεται πιο πριν και από το κατάλληλο κλίμα που δημιουργεί η χρήση της ορχήστρας από πίσω..Πάντα βέβαια κυρίαρχο ρόλο στον ήχο έχουν οι κιθάρες, κάτι που οι ΜΟΝΟ το συνηθίζουν εν αντιθέσει με άλλα συγκροτήματα. Ο δίσκος εμφανίζει μια ομοιογένεια στο σύνολο του και το ένα τραγούδι οδηγεί στο επόμενο. Αν ξεχώριζα ένα κομμάτι αυτό θα ήταν το “Legend” διότι κρύβει μια αρμονική λυρική και νοσταλγική αισθητική που το καθιστά ένα μαγικό ταξίδι που εύκολα θα μπορούσε να επενδύσει ηχητικά μια ταινία. Ίσως αυτό να έχει να κάνει ξεκάθαρα και με τις κλασσικές επιρροές τους, που πια παίζουν πια καθοριστικό ρόλο στη μουσική τους, κάτι που φάνηκε και από το προηγούμενο τους άλμπουμ “Hymn To The Immortal Wind”.Το σίγουρο είναι ότι σε αυτό το άλμπουμ συναντά κανείς όλα αυτά τα στοιχεία που το θυμίζουν την τρυφερή του ηλικία και θεωρώ ότι αυτό είναι κατάκτηση δεδομένου και του στόχου που το συγκρότημα είχε θέσει στη δημιουργία αυτού του δίσκου.
Καλή ακρόαση…
Καθώς λοιπόν πλησιάζει και το τέλος της μουσικής μας διαδρομής καλό είναι να ανακοινώσουμε και από δω τα χαρμόσυνα νέα. Οι ΜΟΝΟ θα βρεθούν για συναυλίες στις 7ου και στις 8 Μαρτίου σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα αντίστοιχα, στα πλαίσια της πανευρωπαϊκής περιοδείας τους για την προώθηση του “For My Parents”. Τα εισιτήρια ήδη έχουν αρχίσει να προπωλούνται οπότε συναυλιακά έχουμε μια πρώτη μεγάλη αρχή για το 2013.Μακάρι να ακολουθήσουν και άλλες πολλές.. .
Κείμενο: Σπύρος Θηβαίος
Περισσότερα κείμενα της στήλης εδώ
