Shora: Malval (2005)
Πριν δύο εβδομάδες, είχαμε ασχοληθεί με τους Yndi Halda. Είχαμε αναφερθεί επίσης στο live που είχαν δώσει στην Αθήνα. Μαζί τους σε εκείνο το live στο Gagarin ήταν και μια άλλη μπάντα που για πολλούς τότε έκλεψε την παράσταση. Η μπάντα αυτή, ήταν οι Ελβετοί Shora. Σήμερα λοιπόν θα ταξιδέψουμε στην μαγεία της μουσικής των Shora!
Εδώ στο sleepwalker το χουμε ξαναπεί και θα το λέμε. .Tο post rock είναι μια διεθνοποιημένη μουσική σκηνή, που δεν έχει ένα συγκεκριμένο κέντρο σαν έδρα. Χρωματίζεται από πλήθος ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και είναι γεμάτη με μπάντες που μπορούν είναι ικανές να παρουσιάζουν πολύ αξιόλογες δημιουργίες σε πάρα πολλές διαφορετικές χώρες. Αυτό είναι κάτι που δεν βοηθά και τόσο στην ανάπτυξη του είδους. Πολλά συγκροτήματα δεν προσπαθούν να εξελιχθούν μουσικά και έχουν κολλήσει σε ένα post-rock που ακολουθεί επακριβώς τις μανιέρες των πρωτοπόρων Explosions in the Sky. Στοιχεία όπως ο πειραματισμός, βασικό χαρακτηριστικό για τις μπάντες που πρωτοχαρακτηρίστηκαν post-rock δυστυχώς έχει περιοριστεί και κυριαρχεί ένας μιμητισμός. Το θέμα όμως είναι να δημιουργείς και να προσφέρεις κάτι νέο. Ελπίδα όμως φυσικά και υπάρχει, το 2005 την έφεραν οι Shora από την Ελβετία, μια χώρα που πρέπει να πάψει να είναι γνώστη μόνο για τα ρολόγια, τις τράπεζες και τα τυριά της (καθώς έχουν βγει εξαιρετικές μπάντες από εκεί)… Οι εκ Γενεύης λοιπόν ορμώμενοι Shora αποτελούν μια ξεχωριστή περίπτωση.
Δημιουργήθηκαν το 1998 από τέσσερις μουσικούς και αρχικά, το 2001 κυκλοφόρησαν το πρώτο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ, με τίτλο “Shaping the Random”. Τον επόμενο χρόνο έκαναν ένα split EP με τον Ιάπωνα θορυβοποιό Merzbow, για να ακολουθήσει το δεύτερο τους album, το εξαιρετικό “Malval”(2005), το οποίο αποδείχτηκε σταθμός στην εξέλιξη της μπάντας αφού σηματοδότησε την αλλαγή της μουσικής κατεύθυνσης τον Shora προς μια μάλλον post-rock κατεύθυνση. Αυτή η δισκάρα έχει τα πάντα… Ανατολίτικες κλίμακες, περίεργα ελάσσονα ακόρντα, κιθάρες αέρινες αλλά συνάμα και σκοτεινές! Κιθάρες που μουγκρίζουν και που συνδιαλέγονται όμορφα μεταξύ τους, θόρυβο, πανέμορφα εφέ και φοβερά πλήκτρα, τα οποία δημιουργούν μια υπέροχη σκοτεινή αίσθηση στον ακροατή. Θα ρωτήσει κάποιος, τι γίνεται με τα ρυθμικά τους μέρη; Ε λοιπόν εκεί και αν δεν παίζονται οι τύποι. Ακούς μπασάρα και τύμπανα που σε στροβιλίζουν. Επιτέλους μια μπάντα η οποία δεν φοβάται να τονίσει το δυνατό μπάσο. Στα τύμπανα, μιλάμε για απίστευτα τεχνικό παίξιμο που δεν χάνει σε καμιά περίπτωση την ουσία, ενώ δένει υπέροχα με τα κιθαριστικά μέρη και το μπάσο, οδηγώντας τα κομμάτια εκεί που οι Shora θέλουν να πάνε..
Το “Malval” δεν είναι κατά τη γνώμη μου ένας δίσκος τον οποίο τον ακούς αποσπασματικά. Κάθε κομμάτι σε οδηγεί στο επόμενο και στα τέσσερα κομμάτια του ταξιδεύεις. Αν πάντως μου έλεγε κάποιος να ξεχωρίσω ένα, τότε θα ήταν σίγουρα το “Parhelion”. Εκπληκτική ατμόσφαιρα. Κιθάρες που στην αρχή μου φέρνουν στο νου Swans (ξανά και ξανά), μελωδίες σε όλα τα όργανα που κλέβουν λίγο στην συνοχή τους από ISIS χωρίς όμως να μιμούνται. ‘Όχι δεν είναι οι Isis ή οι Pelican είναι οι Shora και παίζουν ένα υπόκωφο σκοτεινό post-rock. Το κομμάτι κλιμακώνεται σταδιακά και μέσα από ένα κλίμα αγωνίας και έντονων εναλλαγών για να οδηγηθεί στο τέλος στην κάθαρση που προσωπικά μου χαρίζει πραγματικά έντονα συναισθήματα.
Κείμενο: Σπύρος Θηβαίος
Περισσότερα κείμενα της στήλης εδώ
