Σκοπός της νέας αυτής στήλης κάθε εβδομάδα, είναι να παρουσιάσει εν δυνάμει την ιστορία και κυρίαρχα τη μαγεία της post rock σκηνής. Αναμφίβολα το post rock αποτελεί ένα μουσικό είδος που ο καθένας μπορεί να βρει ένα κομμάτι των δικών του μουσικών γούστων μέσα σε αυτό, ακριβώς διότι η ίδια η ουσία αυτής της μουσικής είναι ο πειραματισμός και το πάντρεμα πολλών μουσικών ειδών. Το σίγουρο είναι οτι το post rock μπορεί να χαρίσει μαγευτικές μουσικές εμπειρίες .
Καλό ταξίδι λοιπόν….
Η πρώτη μου επαφή με το post rock έγινε με ένα κομμάτι των “Mogwai”, το “I’m Jim Morrison I’m Dead”. Ημουν στο σπίτι ενός φίλου όταν άκουσα να παίζει στο στερεοφωνικό του το συγκεκριμένο κομμάτι.
Αρχισα να ακούω ένα γλυκό πιάνο το οποίο ενάλλασε μια σειρά ακόρντων τα οποία με οδηγούσαν, μην περιμένοντας τι θα επακολουθήσει, στην προσμονή να ακούσω τα φωνητικά.
Μάταια όμως περίμενα ίσα με δύο λεπτά…Σύντομα έμεινα αποσβωλομένως να ακούω minimal τύμπανα που σταδιακά εμπλουτίζονταν και οδηγούσαν σε κάτι απροσδόκητο, αυστηρό πλην μελωδικό μπάσο, μεθυστικές κιθάρες, που βούηζαν ενώ παράλληλα δημιουργούσαν σε συνδυασμό με τα πλήκτρα την αίσθηση μιας κλιμακωτής καταιγίδας η οποία πλησίαζε απειλητικά τα αυτιά μου. Στην κορύφωση της στιγμής εκεί όπου όλα νόμιζα ότι τελίωναν ή ότι είχε έρθει το χάος το κομμάτι πέρασε σε άλλο επίπεδο πρώτα με τη γεμάτη συναίσθημα μελωδία των πλήκρων και εν συνεχεία με τη μετατροπή των ηλεκτρικών κιθάρων από μηχανές βουητών σε κρυστάλλινες οργανικές φωνές που έδιναν μια αίσθηση αφήγησης στο κομμάτι…
Ποτέ μου δεν μπορούσα να το διανοηθώ ότι όργανα που το συναντούσε κανείς σε όλες τις mainstream ροκ μπάντες, μπορούσαν να αποδώσουν και να εκφράσουν μέσω μιας εντελώς διαφορετικής παιχτικής διάστασης, μια άλλου τύπου μουσική που ξέφευγε από τα συνηθισμένα. Η ανατριχίλα που ένιωσα τη στιγμή του ξεσπάσματος του κομμάτιου ήταν μια τρομερή στιγμή. Ακούγοντας και ξανακούγοντας το, όλο και περισσότερο απωθούσα μέσα μου τη λογική των φωνητικών. Η οργανική μουσική με το λυρικό ύφος, τα ξεσπάσματα, τις εναλλαγές ρυθμών, τα βουητά ή στο ίδιο κομμάτι μελωδικά μέρη, μου είχε χαρίσει μια πολύ διαφορετική εμπειρία από ότι μπάντες με τα δυνατά στατικά τους riffs ή τα σκληρά φωνητικά που είχα ακούσει.
To post rock είναι μια πιο ευαίσθητη μουσική που θα σε περάσει από σαράντα κύματα και ή θα σε παρατήσει εκεί γεμάτο απορία να πνίγεσαι ή θα σε οδηγήσει σε λυτρωτικές και καθαρτικές μουσικοεικονικές καταστάσεις γεμάτες από συναίσθημα. Ενα συναίσθημα μελαγχολικό μα συνάμα γοητευτικό. Δεν είναι άλλη μια μουσική να αράξεις, αλλά μια μουσική να πλάσεις εικόνες, να προβληματιστείς, να χαρείς, να λυπηθείς μέσα από μια πορεία αντιθέσεων. Ενα ταξίδι λοιπόν με πριμαντόνα μόνο την οργανική μουσική…Πέρα από το καθωσπρέπει ροκ….
Ετσι λοιπόν, ο όρος post rock προήλθε όταν το μακρινό 1994 σε άρθρο του στο περιοδικό “Mojo”, ο Σάιμον Ρέυνολντς, αναφερόμενος στο δίσκο “Hex” των “Bark Psychosis” χρησιμοποίησε αυτή τη λέξη για να περιγράψει μια μουσική που χρησιμοποιούσε την συνηθισμένη ενορχήστρωση του ροκ με ένα αποτέλεσμα το οποίο δεν ήταν παραδοσιακό ροκ. Σίγουρα αναλόγως και τις ιδιαίτερες προτιμήσεις του καθένα σας, θα βρεθεί ένα κομμάτι το οποίο θα σας κάνει να το παρατηρήσετε είτε από την παγκόσμια, είτε από την εγχώρια post rock σκηνή που είναι ιδιαίτερα πλούσια.
Η σημερινή στήλη θα κλείσει με άλλο ένα τραγούδι, το “Good Morning, Captain”, των “Slint”. Κομμάτι σταθμός, από τον δίσκο εν ονόματι “Spiderland” του 1991. Αποτελεί κλασσική αξία για το είδος αφού καθιέρωσε πολλά στοιχεία της φυσιογνωμίας του post rock που με ένα βιωματικό τρόπο περιέγραψα παραπάνω. Καλή ακρόαση …
Κείμενο: Σπύρος Θηβαίος
