Σίγουρα, κάθε νέα προσπάθεια στο χώρο της μουσικής αντιμετωπίζεται με θετική διάθεση. Ειδικά, στους αντίξοους καιρούς που βιώνουμε, οι μπάντες που δημιουργούνται από παρέες νέων ανθρώπων, όπως τα Ματωμένα Ρόδα, σου δημιουργούν αισιοδοξία για το μέλλον της μουσικής στην Ελλάδα. Αυτό που αναμένεις είναι ένα φρέσκο, δημιουργικό, με αναφορές στο παρελθόν, αλλά προσηλωμένο στο παρόν ηχητικό αποτέλεσμα.
Δυστυχώς, μερικές φορές, αυτό που φτάνει στα χέρια σου διαψεύδει τις προσδοκίες σου. Το debut album τους, το οποίο είναι D.I.Y. παραγωγή και διανέμεται δωρεάν στο Διαδίκτυο, περιλαμβάνει δέκα τραγούδια, στο σύνολο των οποίων είναι εμφανείς οι επιρροές τους. Το πρόβλημα, όμως είναι ότι το συνολικό αποτέλεσμα δε σου προκαλεί καμία εντύπωση. Πάντα, η πρώτη δισκογραφική δουλειά ενός συγκροτήματος δίνει το στίγμα της μουσικής του ταυτότητας. Εν προκειμένω, η ακρόαση του «Οι καρδιές μας ηχούν διψασμένα» σε μεταφέρει αυτόματα στα σχολικά σου χρόνια. Για την ακρίβεια, όλος ο δίσκος αποπνέει μια «λυκειακή ατμόσφαιρα». Κάτι που δε θα ήταν απαραίτητα κακό, αν υπήρχε ένας διαφορετικός τρόπος προσέγγισης. Αν το συγκρότημα μας έδινε κάτι καινούριο, αν ακολουθούσε τα ίδια μονοπάτια, αλλά ιδωμένα από μία διαφορετική οπτική γωνία. Αν μπορούσαμε να διακρίνουμε πειραματισμό και διάθεση για ρίσκο. Αλλιώς, μπορείς να επιλέξεις να ακούσεις τα ίδια τα αγαπημένα συγκροτήματα που αποτελούν και τις επιρροές τους. Στο σύνολο, η ακρόαση του «Οι καρδιές μας ηχούν διψασμένα» δεν προκαλεί κάποιο ενθουσιασμό. Τα δέκα κομμάτια, κατά κύριο λόγο μελωδικές μπαλάντες, χαρακτηρίζονται από ανέμπνευστους στίχους , με μόνη εξαίρεση κάποιες ευχάριστες μελωδίες.
Ας ελπίσουμε, ότι το επόμενο βήμα του συγκροτήματος θα έχει να μας δώσει περισσότερα.
Κείμενο: Ανθή Χρήστου
