Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως οι Muse είναι σίγουρα, ένα από τα κορυφαία και από τα σημαντικότερα συγκροτήματα που γνωρίσαμε, από το ξεκίνημα του 21ου αιώνα. Στο ντεμπούτο τους με τίτλο ‘Showbiz’, το τρίο από το Devon μας έδωσε να καταλάβουμε πως ήρθε για να μείνει και να στερεωθεί για τα καλά στη παγκόσμια μουσική σκηνή. Η δισκογραφική τους πορεία και εξέλιξη στη συνέχεια, είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους σας, οπότε αυτή τη φορά δεν θα μακρηγορήσω αναφέροντας την και θα έρθω κατευθείαν στο ψητό, δηλαδή στο νέο δίσκο που μόλις κυκλοφόρησαν.
Μετά από δώδεκα χρόνια από τότε που τους πρωτογνωρίσαμε, οι Muse επανέρχονται με το έκτο κατά σειρά και ταυτόχρονα πολυαναμενόμενο νέο άλμπουμ, το ‘The 2nd Law’. Οι φήμες και οι εικασίες γύρω από αυτό, ήταν με αποκορύφωμα το καλοκαίρι που μας πέρασε, πολλές και ηχηρές. Έβαλαν βεβαίως και οι ίδιοι το χεράκι τους, καθώς με το trailer που είχαν δώσει στη δημοσιότητα, δεν ακούσαμε τίποτα άλλο από ένα συνονθύλευμα από έγχορδα και κάτι από dubstep. Αποτελούνταν από το ‘Unsustainable’, όπως έγινε γνωστό λίγο καιρό αργότερα. Με το που βγήκε στη δημοσιότητα και το single το οποίο αποτελούσε το τραγούδι της φετινής Ολυμπιάδας του Λονδίνου με τίτλο ‘Survival’, πολλοί μαζί με εμένα, δεν μπορούσαν ακόμα να συμπεράνουμε το τι θα ακούσουμε τελικώς από το συγκρότημα. Η αναμονή και η περιέργεια μας, έλαβε τέλος από τη στιγμή που όλος ο δίσκος έγινε διαθέσιμος προς ακρόαση μας.
Συνολικά, αυτή η δουλειά αποτελείται από 13 κομμάτια συνολικής διάρκειας, κάτι παραπάνω από 53 λεπτά. Πατώντας το play για να ξεκινήσει με το ‘Supremacy’ που έχει την αισθητική ενός James Bond theme song, μέχρι να φτάσουμε στο τελικό κομμάτι ‘The Second Law: Isolated System’, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια ποικιλόμορφη ομάδα τραγουδιών.
Από τα κομμάτια που μου έμειναν αξιοσημείωτα, μπορώ να διακρίνω την πρώτη ομάδα του δίσκου, με τα ‘Supremacy’ που αναφερθήκαμε λίγο νωρίτερα, το ηλεκτρονικό ‘Madness’ με την Queen αισθητική του (μου θύμισε αρκετά το ‘I Want To Break Free’), το funkοειδές ‘Panic Station’, το «επικό» ‘Survival’ μέχρι και το γρήγορο ηλεκτρονικό ‘Follow Me’ όπου κάπου στη μέση εκείνου του κομματιού, οι Muse βάζουν μια μικρή ιδέα από dubstep. Αμέσως μετά, ο δίσκος ίσως και κάνει μια κοιλιά, με τα ‘Animals’, ‘Explorers’ και ‘Big Freeze’ που είναι μάλλον οι πιο αδύναμες στιγμές του. Στο προτελευταίο μέρος, ακούμε για πρώτη φορά τις φωνητικές αρετές του μπασίστα, Chris Wolstenholme στο όμορφο ‘Save Me’ και το δυναμικό ‘Liquid State΄. Το άλμπουμ κλείνει με το κομμάτι που έμελε να προκαλέσει την μεγαλύτερη φασαρία, περισσότερη από όλα τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου. Μιλάμε βεβαίως για το ‘The 2nd Law: Unsustainable’. Το συγκεκριμένο τραγούδι, ξεκινάει με έγχορδα να παίζουν σε ένα έντονο ρυθμό συνοδευόμενα από σπικάζ, μάλλον από τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων για να ακολουθήσει στη συνέχεια ένα dubstep μέρος, παιγμένο από την κιθάρα, το μπάσο και τα τύμπανα των μουσικών. Στον επίλογο, έχουμε το ορχηστρικό ‘The 2nd Law: Isolated System’, βασισμένο σε πιο «παραδοσιακούς» dance ήχους και με πρωταγωνιστικό μουσικό όργανο, το πιάνο.
Τα τραγούδια κατά γενική ομολογία, είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Αν και αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα πρόβλημα ως προς την συνοχή του δίσκου, τελικά δεν φαίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Για να εξηγήσω, στην αρχή μπορεί να παραξενέψει τον οποιοδήποτε ακροατή, όμως μετά από λίγες ακροάσεις το ‘The 2nd Law’ , συνηθίζεται σχετικά εύκολα. Μπορεί για πολλούς, αυτός ο δίσκος να μην καταφέρει στο τέλος να φτάσει στις απαιτήσεις και τις προσδοκίες που είχαν δικαίως δημιουργήσει, άλμπουμ όπως είναι τα ‘Origin Of Symmetry’, ‘Absolution’ και ‘Black Holes And Revelations’. Όμως πιστεύω πως έχει αρκετά σημεία αναφοράς, ώστε να μείνει τελικά στη μνήμη μας σαν μια ακόμα αξιόλογη δουλειά του θαυματουργού βρετανικού τρίο.
Κείμενο: Πέτρος Μελίδης
