Κατεβαίνοντας τα σκαλάκια του An λίγο μετά τις 9 το Σάββατο τα blastbeats τάραζαν τον σχετικά άδειο χώρο και έδιναν το σύνθημα για την hardcore βραδιά που ετοίμασε η CTS. Στα τύμπανα καθόταν εκείνη τη στιγμή ο drummer των Αθηναίων Delete the Mass, κατά την ταπεινή μου γνώμη ο καλύτερος που έκατσε στο σκαμπό των τυμπάνων το συγκεκριμένο βράδυ. Το death metal/ grindcore που παρουσίασαν ήταν σφιχτοδεμένο, φρικαρισμένο (και διασκευή Nasum! ) και φουριόζικο αλλά θεωρώ ότι του έλειπε η ατμόσφαιρα καθώς η αμηχανία που υπήρχε λόγω του σχετικά άδειου An μέχρι εκείνη τη στιγμή, οδήγησε σε ένα μάλλον κακό χαβαλέ για να σπάσει ο πάγος. Με καλύτερες συνθήκες πιστεύω ότι η μπάντα θα ανεβαίνει επίπεδο.
Την σκυτάλη πήραν οι Πατρινοί I Want You Dead, οι οποίοι σε πιο “ορθόδοξους” hardcore δρόμους έδωσαν στο κοινό μια πολύ τίμια και παθιασμένη εμφάνιση. Κάποιες φορές πιο sludge και άλλες πιο straight ζέσταναν κάπως το κοινό που σιγά-σιγά άρχισε να μπαίνει επιτέλους στο club. Η φωνή κάποιες φορές μου θύμιζε Henry Rollins κάτι που μάλλον είναι υπερβολικό. Όπως και να χει, οι Πατρινοί καταχωρούνται σαφώς στα θετικά του live.
Με την έκφραση “Going Through του Metalcore” να αναζητεί τον εμπνευστή της και μια γενικά αρνητική αύρα μερίδας του κοινού απέναντι στους Eden Demise, η μπάντα είχε το δύσκολο έργο να ανταπεξέλθει πάνω στην σκηνή. Παρόλα αυτά οι Eden Demise είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, είναι καλοδουλεμένοι, προβαρισμένοι και το hatebreed-style hardcore τους το αποδίδουν άψογα. Πάντως για να λέμε την αλήθεια, hardcore με χορηγούς δεν γίνεται.
Μετά από όλα αυτά λοιπόν, ήρθε η ώρα των Kickback. Σχετικά λίγος κόσμος για το μέγεθος του συγκροτήματος, αλλά είναι και αυτή η καταραμένη κρίση…Οι Kickback παίζει να είναι και η πιο μεγάλη μπάντα στο Ευρωπαϊκό hardcore.
Ένας τέτοιος τίτλος βέβαια οφείλει να αποδεικνύεται επί σκηνής. Σιγά τα αυγά! Άλλη μια μέρα στη δουλειά για τους Kickback. Οι τύποι στο live γαμάνε! Νομίζω ότι μοναδικό live που μπορώ να βάλω σαν σύγκριση με το live των Γάλλων, είναι το live των Converge στο Underworld/Seven Sins/δεν ξέρω γω πως λέγεται, μερικά χρόνια πριν.
Οι τύποι παίζουν στα όρια. Έχοντας σχηματιστεί το 1991 τα μέλη της μπάντας έχουν και κάποια ηλικία. Η ενέργεια όμως και η παράνοια που βγάζουν, αν δεν έχει “χημική” υποστήριξη είναι ανεξήγητη. Η απόδοση τους σε κάθε δευτερόλεπτο εκπληκτική ενώ παράλληλα να ασκούνται σε χορευτικά, θεατρινισμούς, προσευχές, τραμπουκισμούς αλλά και “σφιχταγκαλιάσματα” με το κοινό. Ένα κοινό το οποίο ανταποκρίνεται και δημιουργεί τοπίο harcore συναυλίας.
Βέβαια πως θα μπορούσε το κοινό να μείνει αμέτοχο όταν στην σκηνή υπάρχει μια 5μελής ομάδα παρανοϊκών; Ειδικά ο Stephen Bessac, τραγουδιστής της μπάντας (περισσότερο μοιάζει με νταβατζή ή μπράβο για να λέμε την αλήθεια) έμοιαζε να χρήζει ψυχιατρικής βοήθειας. Θεατρικός και προκλητικός δεν σταμάτησε ούτε για ένα δευτερόλεπτο να κινείται. Η αλήθεια είναι ότι η εμμονή τού σε σεξιστικού τύπου χειρονομίες μου φάνηκε μάλλον ψιλό-γελοία, αλλά από την άλλη, δεν έδειξε να ενοχλεί κάποιον άλλο, οπότε φαίνεται γερνάω και παραξενεύω… Άξιος συμπαραστάτης στην τρέλα ο πανύψηλος κιθαρίστας που έκανε οτιδήποτε, αλλά παράλληλα εκτελούσε το ένα φονικό riff πίσω απ’ τ’ άλλο.
Το set τους ουσιαστικά μοιράστηκε στα δυο τελευταία albums της μπάντας. Στο εκπληκτικό και μάλλον κορυφαίο τους “No Surrender” του 2009 και στο περσινό “Et Le Diable Rit Avec Nous” το οποίο ίσως να έχω αδικήσει τελικά. Υπήρχαν βέβαια και παλιότερα κομμάτια από τη 90s περίοδο της μπάντας. Στα highlights σίγουρα το No Surrender όπως και τα Deathlust και Sideshow που παίχτηκε προς το τέλος. Total respect για την απόδοση. Hardcore με την απόλυτη έννοια της λέξης. Διδαχή για όσους θεωρούνται μέλη μιας τέτοιας σκηνής.
Setlist:
Sorption
Triumph and Disgust
No Surrender
Deathlust
Like the Worms
Will To Power
Aging Disgracefully
Cavalcare la tigre
If I Die Tonight
Heaven and Hell
Sideshow
Stained I
Ανταπόκριση: Βασίλης Μπέκας
