Hypnotic Nausea: «Το concept του “The Age Of Nothing” γεννήθηκε μέσα από μια μακρά περίοδο εσωτερικής αναζήτησης αλλά και παρατήρησης του κόσμου γύρω μας».

Οι Hypnotic Nausea κυκλοφόρησαν φέτος, μια πραγματικά ενδιαφέρουσα κυκλοφορία. Όχι μόνο μουσικά αλλά και σε θεματολογία. Σε μια εποχή τεράτων υπάρχουν άνθρωποι και μπάντες που προβληματίζονται και δεν πετούν σε mainstream συννεφάκια. Ας τους γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από τις απαντήσεις τους!

Παιδιά συγχαρητήρια για τον πρόσφατο νέο δίσκο σας “The Age Of Nothing’”… Έχουμε φθάσει ήδη σε αυτή την εποχή ή μάλλον υπάρχει ακόμα ελπίδα;

Ευχαριστούμε πολύ Σπύρο για τα καλά σου λόγια, πραγματικά το εκτιμάμε.

Ο τίτλος “The Age Of Nothing” δεν είναι απαραίτητα μια δήλωση, όσο είναι μια ερώτηση, μια σκέψη που μας ταλαιπωρούσε καιρό. Νιώθουμε πως ζούμε σε μια εποχή που πολλά πράγματα χάνουν το νόημά τους ή την ουσία τους… Όλα γίνονται γρήγορα, επιφανειακά, κι έχεις αυτή την αίσθηση του «τίποτα» να πλανάται.

Δεν λέμε ότι έχει τελειώσει το παιχνίδι ή ότι όλα είναι μαύρα, κάθε άλλο. Αν πιστεύαμε πως δεν υπάρχει ελπίδα, δεν θα γράφαμε καν μουσική. Το να εκφράζεσαι, να συνδέεσαι με άλλους ανθρώπους μέσα από την τέχνη, είναι από μόνο του μια μορφή αντίστασης και ελπίδας.

Οπότε ναι, ίσως έχουμε μπει σε αυτή την «εποχή του τίποτα» σε κάποιο βαθμό, αλλά πάντα υπάρχει περιθώριο για κάτι αληθινό. Το ψάχνουμε, το κυνηγάμε, κι αυτό από μόνο του έχει κάποια αξία.

Το concept του “The Age Of Nothing” γεννήθηκε μέσα από μια μακρά περίοδο εσωτερικής αναζήτησης αλλά και παρατήρησης του κόσμου γύρω μας.

Ποια τα γεγονότα ή αιτίες που σας οδήγησαν στο εντυπωσιακό concept του τελευταίου σας δίσκου;

Το concept του “The Age Of Nothing” γεννήθηκε μέσα από μια μακρά περίοδο εσωτερικής αναζήτησης αλλά και παρατήρησης του κόσμου γύρω μας. Δεν ήταν κάτι που σχεδιάστηκε εξαρχής με λεπτομέρεια, αλλά περισσότερο προέκυψε φυσικά, μέσα από προσωπικά βιώματα, κοινωνικές ανησυχίες και γενικά τη διάθεση που επικρατεί τα τελευταία χρόνια.

Ζούμε σε εποχές που όλα αλλάζουν με ακραίους ρυθμούς: άνθρωποι χάνουν τον προσανατολισμό τους, οι αξίες γίνονται πιο ρευστές, η τεχνολογία ενώ υποτίθεται ότι μας ενώνει, συχνά μας απομονώνει. Είχαμε και συνεχίζουμε να έχουμε την αίσθηση πως κάπου μέσα σε όλο αυτό χάνεται το «νόημα». Κι εκεί γεννήθηκε η ιδέα της «Εποχής Του Τίποτα».

Μας απασχολούν βαθιά θέματα όπως η απώλεια ταυτότητας, η ματαιότητα, η εσωτερική πάλη του ανθρώπου να βρει σκοπό. Αλλά δεν τα βλέπουμε μόνο σκοτεινά — προσπαθούμε μέσα από το σκοτάδι να δούμε και τη σπίθα, έστω και μικρή, που μπορεί να οδηγήσει κάπου αλλού.

Η μουσική, οι στίχοι, η ιστορία αλλά και το artwork, όλα δουλεύτηκαν με βάση αυτό το συναίσθημα. Δεν ψάχναμε να πούμε κάτι «έξυπνο». Θέλαμε απλώς να είμαστε ειλικρινείς με αυτό που κουβαλούσαμε εκείνη την περίοδο και να το αποτυπώσουμε όσο πιο αληθινά γίνεται.

Στο δίσκο σας αποτυπώνεται το soundtrack της δυστοπίας σε συνδυασμό με αρκετά φιλοσοφημένα samples και φωνητικά. Πέραν της διασκέδασης, η μουσική για εσάς είναι και ένα μέσο επικοινωνίας και προβληματισμού;

Ξεκάθαρα! Μην παρεξηγηθούμε όμως,η διασκέδαση είναι εξίσου σημαντική. Παρόλα αυτά, θέλουμε να πούμε την ιστορία μας με διαφορετικούς τρόπους και να δώσουμε στον ακροατή περισσότερα εργαλεία για να μπει στον κόσμο του album.

«Δεν προσπαθούμε να μιμηθούμε κάποιο συγκεκριμένο ιδίωμα. Αντίθετα, παίρνουμε ό,τι μας αγγίζει από κάθε είδος και το ενώνουμε με τον δικό μας τρόπο.»

Το γράψαμε και στο review αλλά ο δίσκος σας βρυχάται επιρροών από stoner, post-metal, heavy rock, progressive. Ποιες είναι οι βασικές επιρροές σας;

Πολλές και διάφορες. Κάθε μέλος της μπάντας έρχεται με διαφορετικές μουσικές αφετηρίες. Κάποιους μας έχει σημαδέψει το classic rock, άλλοι αγαπάνε το πιο heavy, ενώ κάποιοι άλλοι φέρνουν μέσα τους πιο ηλεκτρονικές φόρμες ή cinematic στοιχεία.

Αυτή η ποικιλία ακουσμάτων δημιουργεί τελικά ένα μείγμα που μας φαίνεται αυθεντικό και ειλικρινές, γιατί δεν προσπαθούμε να μιμηθούμε κάποιο συγκεκριμένο ιδίωμα. Αντίθετα, παίρνουμε ό,τι μας αγγίζει από κάθε είδος και το ενώνουμε με τον δικό μας τρόπο.

Από το “Ηypnosis” που διαπραγματευόταν την κοινωνική απομόνωση των σύγχρονων κοινωνιών στο καταπληκτικό “‘The Death Of All Religions” της κριτικής στις κακές συνέπειες του φονταμενταλισμού και της θρησκευτικής σκλαβιάς. Είναι τυχαίο ότι όλα τα έως τώρα album σας είναι concept ή αυτός είναι ο τρόπος που σας αρέσει να δημιουργείτε τη μουσική σας;

Δεν είναι τυχαίο, είναι απλώς ο τρόπος που μας βγαίνει να γράφουμε μουσική. Μας αρέσει να υπάρχει μια ενιαία ιδέα πίσω από κάθε δίσκο, κάτι που να δένει τα κομμάτια μεταξύ τους και να έχει λόγο ύπαρξης από την αρχή μέχρι το τέλος.

Δεν ξεκινάμε με το σκεπτικό «πάμε να κάνουμε concept album», αλλά από τη στιγμή που μας απασχολεί ένα θέμα, αρχίζουμε να το δουλεύουμε μουσικά, εικαστικά, συναισθηματικά, και έτσι προκύπτει όλο αυτό το ενιαίο αποτέλεσμα.

Μας βοηθάει να εμβαθύνουμε σε ό,τι γράφουμε και, τελικά, να το νιώσουμε πιο ουσιαστικά και εμείς οι ίδιοι.

«Δεν έχουμε «κανόνες» στο πώς πρέπει να εκφραστούμε. Aπλώς ακολουθούμε αυτό που μας βγαίνει κάθε φορά».

Τελικά με βάση τα παραπάνω μας δημιουργείται η αίσθηση ότι υπάρχει ένας βαθιά
ανθρώπινος και απελευθερωτικός χαρακτήρας στα τραγούδια σας. Θεωρείτε ότι τα samples, οι μεγάλες διάρκειας συνθέσεις, τα post-metal κατά μία έννοια χαρακτηριστικά
που εμφανίζονται στον ήχο σας βοηθάνε σε αυτή την κατεύθυνση; Ή μήπως θα επιδιώκατε μια πιο άμεση μουσική έκφραση όπως στο punk και το hip hop μελλοντικά;

Μας αρέσει που το βλέπετε έτσι, γιατί όντως αυτό προσπαθούμε να πετύχουμε. Να βγει κάτι ανθρώπινο και ειλικρινές, χωρίς φίλτρα. Οι μεγάλες διάρκειες, τα samples, τα post-metal στοιχεία μάς δίνουν τον χώρο να αναπνεύσουμε, να χτίσουμε ατμόσφαιρα και να αφήσουμε το κομμάτι να πάει όπου θέλει.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείουμε κάτι πιο άμεσο στο μέλλον. Μας ελκύει πολύ η ενέργεια και η αμεσότητα του punk ή του hip hop — ειδικά όταν κουβαλούν και αυτά έναν απελευθερωτικό χαρακτήρα.

Αν βγει κάτι τέτοιο φυσικά, χωρίς να το πιέσουμε, θα το ακολουθήσουμε. Δεν έχουμε «κανόνες» στο πώς πρέπει να εκφραστούμε. Aπλώς ακολουθούμε αυτό που μας βγαίνει κάθε φορά.

Το ίδιο ισχύει και στα live: μας αρέσει να χτίζουμε σταδιακά την ένταση και την ατμόσφαιρα, να δίνουμε χώρο στη μουσική να «μιλήσει» από μόνη της, χωρίς βιασύνη, αλλά πάντα είμαστε ανοιχτοί και σε πιο ωμή, άμεση ενέργεια, αν το ζητήσει η στιγμή.

Ποια είναι τα επερχόμενα σχέδια σας μετά την κυκλοφορία του “‘The Age Of Nothing”; Έχετε στα σκαριά μια περιοδεία μήπως εντός ή εκτός Ελλάδας;

Αυτή την περίοδο εστιάζουμε στο να παρουσιάσουμε το “The Age Of Nothing” όσο το δυνατόν περισσότερο ζωντανά. Μας ενδιαφέρει πολύ να φέρουμε αυτό που φτιάξαμε στο στούντιο πάνω στη σκηνή, με την ενέργεια και την ατμόσφαιρα που του αξίζει.

Υπάρχουν ήδη κάποιες σκέψεις για live τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, τίποτα σίγουρο ακόμα, αλλά το δουλεύουμε. Θέλουμε να το πάμε βήμα-βήμα, χωρίς άγχος, αλλά με όρεξη.

Παράλληλα, συνεχίζουμε να γράφουμε ιδέες και να κρατάμε τη δημιουργική διαδικασία ζωντανή. Δεν μας αρέσει να μένουμε στάσιμοι.

Είστε ένα όνομα αρκετά γνωστό στην εγχώρια σκηνή με συνεπή παρουσία σε διάφορα live; Ποια είναι η πιο όμορφη στιγμή ή συναίσθημα που θα μοιραζόσασταν από τις εμπειρίες σας;

Είχαμε την τύχη να ζήσουμε πολύ όμορφες και ξεχωριστές στιγμές όλα αυτά τα χρόνια, με διαφορετικό κόσμο και σε διαφορετικές συνθήκες. Αν έπρεπε να διαλέξουμε ένα συναίσθημα, θα λέγαμε εκείνη τη σιωπή λίγο πριν τελειώσει ένα κομμάτι, όταν ο κόσμος δεν χειροκροτεί ακόμα, αλλά νιώθεις ότι είναι εκεί, μαζί σου, και απλώς ακούει.

Αν πρέπει να ξεχωρίσουμε μια συγκεκριμένη στιγμή, θυμόμαστε έντονα ένα live όπου υπήρχε videowall και την ώρα που κουρδίζαμε πριν ξεκινήσουμε, έχοντας το πλάτη μας, είδαμε τους φωτισμούς να αλλάζουν και να γεμίζουν τη σκηνή με τα χρώματα από το εξώφυλλο του “Hypnosis”. Ήταν απίστευτη η συγκίνηση, γυρνώντας, να βλέπουμε το artwork του πρώτου μας άλμπουμ φωτισμένο σε τέτοια κλίμακα, πριν καν παίξουμε νότα. Μας έδωσε απίστευτη δύναμη για όλο το live.

«Μας αρέσει πολύ το φυσικό μέσο, όχι από νοσταλγία, αλλά γιατί πιστεύουμε πως η μουσική είναι και εμπειρία».

Στην εποχή της τεχνολογίας και των ψηφιακών εκδόσεων είστε από τις μπάντες που
προτιμάνε τα φυσικά μέσα για την διάδοση της μουσικής σας; Είναι τελικά για εσάς εξίσου σημαντική με τη μουσική και η εμπειρία να διαβάζεις ένα booklet ή να παρατηρείς το artwork σε ένα βινύλιο;

Ναι, μας αρέσει πολύ το φυσικό μέσο, όχι από νοσταλγία, αλλά γιατί πιστεύουμε πως η μουσική είναι και εμπειρία, όχι μόνο ήχος. Το να κρατάς ένα βινύλιο ή ένα έντυπο στα χέρια σου, να διαβάζεις το booklet, να χαζεύεις το artwork… όλα αυτά σε βάζουν πιο βαθιά στον κόσμο του album.

Ειδικά όταν έχεις δουλέψει και το οπτικό κομμάτι με τόση προσοχή, είναι ωραίο να δίνεται η ευκαιρία στον ακροατή να το ζήσει ολοκληρωμένα. Δεν είμαστε αντίθετοι με το digital, ίσα-ίσα, είναι βασικό εργαλείο σήμερα, αλλά όταν μπορείς να προσφέρεις και κάτι χειροπιαστό, αποκτά άλλη βαρύτητα.

Οι συνθέσεις σας είναι πολύ-επίπεδες και σε βάθος και είδος ήχων. Ποιος είναι ο τρόπος με τον οποίο γράφετε τη μουσική σας; Προτιμάτε τη κολεκτιβιστική συνέργεια του
τζαμαρίσματος στις πρόβες στο στούντιο ή η σύνθεση είναι για εσάς πρώτα ατομική
υπόθεση του καθενός;

Συνήθως ξεκινάει από έναν βασικό πυρήνα, μπορεί να είναι μια ιδέα, ένα riff, μια ατμόσφαιρα ή ακόμα και ένα sample. Από εκεί και πέρα, το χτίζουμε όλοι μαζί. Μας αρέσει πολύ η διαδικασία του να πειραματιζόμαστε στο στούντιο, να δοκιμάζουμε ιδέες ανοιχτά.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε έναν «κανόνα». Άλλες φορές κάτι ξεκινάει πιο ατομικά και εξελίσσεται συλλογικά, άλλες φορές όλα γεννιούνται μέσα από τζαμάρισμα. Αυτό που μετράει για εμάς είναι να ακούμε ο ένας τον άλλο και να αφήνουμε χώρο για το κομμάτι να μας δείξει πού θέλει να πάει.

Και όσο πιο βαθιά μπαίνουμε στη διαδικασία, τόσο πιο φυσικά κουμπώνουν τα πολλά επίπεδα ήχου που αναφέρεις.

«Θέλουμε ο ακροατής να μπορεί να μπει στον κόσμο του δίσκου όχι μόνο μέσα από τους ήχους, αλλά και μέσα από τα χρώματα, τα σύμβολα, την ατμόσφαιρα».

O ήχος σας παρουσιάζει ένα βαθύ αναλογικό βάθος και αισθητική. Προτιμάτε πεταλιέρες
και λαμπάτους ενισχυτές ή πλέον στη ζωή σας όλα είναι plugins και amp-emulators;

Ναι, είμαστε με το αναλογικό. Όσο κι αν έχουν προχωρήσει τα plugins, υπάρχει κάτι στο να βλέπεις ένα λαμπάτο ενισχυτή να ζεσταίνεται που απλώς δεν μεταφέρεται στην οθόνη.

Και, εντάξει… όταν έχεις πετάλια και ενισχυτές που πάνε στο 11, δεν τους βάζεις στην άκρη για ένα plugin που «σώζει χώρο». Στο θέμα ήχου/εξοπλισμού είμαστε (ακόμη) της σχολής Nigel Tufnel!

Ποιος επιμελείται το καταπληκτικό artwork που ντύνει τον κάθε δίσκο σας. Μου θύμισε μια μίξη από τα πιο progressive album των Pink Floyd σε συνδυασμό με τον έντονο χρωματισμό που συναντά κανείς και σε μπάντες όπως οι Ozric Tentacles. Φανταστική δουλειά!

Σε ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σου λόγια! Το artwork είναι καθαρά εσωτερική υπόθεση. Tο επιμελείται ο Gmonkey, ο μπασίστας μας, που είναι και εικαστικός. Από την αρχή για εμάς, η εικόνα εξελίσσεται παράλληλα με τη μουσική, σχεδόν σαν να μιλάνε μεταξύ τους.

Θέλουμε ο ακροατής να μπορεί να μπει στον κόσμο του δίσκου όχι μόνο μέσα από τους ήχους, αλλά και μέσα από τα χρώματα, τα σύμβολα, την ατμόσφαιρα. Είναι μια εμπειρία που δουλεύεται ολιστικά.

Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θα θέλατε να δώσετε στους ακροατές σας; Από τη πλευρά μας ήταν μεγάλη ευχαρίστηση να μιλήσουμε μαζί σας και σας ευχόμαστε τα καλύτερα για το μέλλον σας.

Σας ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο, το ενδιαφέρον και την στήριξή σας! Ήταν πραγματική χαρά μας αυτή η κουβέντα. Ευχαριστούμε από καρδιάς όλους τους φίλους που στηρίζουν τόσα χρόνια και ακολουθούν την μουσική μας!

Επιμέλεια Ερωτήσεων: Σπύρος Θηβαίος