Με αφορμή αυτό το άλμπουμ να (ξανά)πω πόσο μ’αρέσει να βλέπω νέες μπάντες να διαλέγουν την metalcore σκηνή. Μια σκηνή παρεξηγημένη από τον μέσο κλασσικό μέταλ οπαδό. Δεν θα μπω στη διαδικασία να διαφωνήσω τώρα με την άποψη «το metαlcore δεν είναι μεταλ», νομίζω μπορεί γενικότερα να αναιρεθεί εύκολα μόλις ξεπεράσουμε το θέμα γούστου του καθενός. Σίγουρα πάντως πρόκειται για ένα αξιόλογο είδος, που με μια –έστω πρόχειρη- κοντινή ματιά βλέπεις ότι έχει πολλά να δώσει και να αποδείξει.
Βέβαια τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια συνεχής τάση να δημιουργούνται νέες μπάντες βασισμένες στα αμερικανικο-βρετανικά πρότυπα με αποτέλεσμα προφανώς να έχουμε και πολλούς κοινούς, χιλιοπαιγμένους ήχους. Παρόλα αυτά έχουμε και αρκετά συγκροτήματα που κατάφεραν δικαίως να ξεχωρίσουν και να κάνουν και την core σκηνή πιο αγαπητή στο ευρύ κοινό.
Στην Ελλάδα βέβαια τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Εδώ το ευρύ κοινό δεν έχει αποδεχτεί πλήρως την κλασσική μέταλ σκηνή ακόμα, πόσο μάλλον μια εναλλακτική. Γι’αυτό λέω ότι μ’αρέσει να βλέπω νέες metalcore μπάντες εδώ. Το λες και τολμηρό. Κι ακόμα πιο αξιοσημείωτο γίνεται ότι βλέπεις την εν λόγω μπάντα να έχει και καλές προοπτικές.
Και μιλώντας για καλές προοπτικές ζωντανό παράδειγμα αποτελούν οι From Zero To Hero. Ξεκινώντας τον Απρίλιο του 2010 οι Έλληνες F02H μπαίνουν δυναμικά στο προσκήνιο με έναν καθαρό metalcore ήχο. Κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP το 2011, ενώ από τον Δεκέμβριο του 2012 έχουμε και το πρώτο τους ομώνυμο στούντιο άλμπουμ.
Πέρα από τις λεπτομέρειες που μπορεί να σχολιάσει κανείς, ο «From Zero To Hero» είναι ένας δίσκος που ακούς ευχάριστα και γενικά «θα αρέσει». Αυτό που μου έμεινε κυρίως είναι που τα κομμάτια δείχνουν να έχουν μια ηχητική συνέχεια. Όχι όμως με την έννοια ότι μοιάζουν μεταξύ τους. Αντιθέτως με την έννοια ότι διαφοροποιούνται σε μελωδίες και ύφος χωρίς να σε αφήνουν να βαρεθείς.
Από την πρώτη φορά ξεχώρισα πρώτο το «Re-Conform», το οποίο έχει και τα περισσότερα breakdowns κι έναν επιτυχή συνδυασμό growl και cleαn φωνητικών. Δεύτερο βάζω σίγουρα το «Shooting Star». Εξίσου ξεχωρίζουν μετά σε παρόμοιο μοτίβο συνδυασμών τα «Lonely Road», «She Rules The Night» και «This Is My Wαy». Το τελευταίο είναι και το μοναδικό του δίσκου που βγάζει κάτι πιο «χαρούμενο» κι εναλλακτικό σε σχέση με το καθαρό 00’s metαlcore των υπόλοιπων. Βασισμένα κυρίως σε growl φωνητικά ακολουθούν τα «Walls of Misery», «Crowd Full Of Blood» και «Hero». Τη διαφορά κάνει το instrumentαl κιθαριστικό κομμάτι «Interlude» σαν ένα διάλειμμα στη μέση του δίσκου.
Ωραίες κιθάρες, καθαρές μελωδίες και ήχος που θυμίζει μεγάλες μπάντες του είδους, όπως οι All That Remains και As I Lay Dying. Όπως ανέφερα και στην αρχή είναι ένας δίσκος που μπορεί εύκολα να κερδίσει οπαδούς κι αξίζει σίγουρα μια ματιά.
Κείμενο: Άννα-Μαρία Κέκια
