Είχαν περάσει λιγότερο από πέντε χρόνια μετά την έκδοση του “Trompe Le Monde“. Επίσης είχαν περάσει από δύο χρόνια από την εκπληκτική βόμβα του “Indy Cindy”, που αποτελούσε το τελευταίο άλμπουμ των Pixies. Ο Frank Black κυκλοφόρησε το τρίτο προσωπικό του album, “The Cult Of Ray” στις 22 Ιανουαρίου του 1996. Και κάπου εκεί, ήταν που ξεκίνησε η γκρίνια. Διότι από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν ξεκίνησαν τη δισκογραφική πορεία τους οι Pixies, μέχρι και το 1994, όταν ο Black κυκλοφόρησε το δεύτερο προσωπικό του album, όλα κυλούσαν υπέροχα.
Σε οτιδήποτε και αν συμμετείχε αυτός ο άνθρωπος, το αποτέλεσμα ήταν κάτι παραπάνω από άρτιο. Το έναυσμα για τη διχογνωμία ήρθε με την εμφάνιση του “The Cult Of Ray”. Όχι, δεν πρόκειται για κακό album. Πρόκειται όμως για μια δισκογραφική δουλειά που είχε σαφέστατα άλλο προσανατολισμό, σε σχέση με τις παλιές συνήθειες του Black και σαφέστατα λιγότερα (και λιγότερο) πιασάρικα ριφάκια σε σχέση με τις παλιές δόξες του frontman. Φυσικά, κάθε καλλιτέχνης έχει δικαίωμα σε μια αστοχία, όσο και αν μας έχει συνηθίσει στο αντίθετο. Γεγονός είναι όμως, ότι το “The Cult Of Ray” αποτέλεσε την αρχή μιας διαφορετικής περιόδου για τον Frank Black. Σε εκείνη την περίοδο, έχασε κάπως τα πατήματά του και χρειάστηκαν μερικά χρόνια για να τα ξαναβρεί και να «ξαναβουλώσει στόματα».
Επιμέλεια: Φαίδωνας Κυτρίδης
