Blast From The Past: Dio – The Last In Line

Ξέρω ανθρώπους που πιστεύουν πως το “The Last In Line” είναι το καλύτερο album της προσωπικής καριέρας του Dio. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι η κοινά αποδεκτή γνώμη κλίνει έντονα προς το “Holy Diver” του 1983. Τι να πω και εγώ, που θεωρώ πως η καλύτερη δουλειά του ήρθε το 1990 με το “Lock Up The wolves”… Απλά, το βουλώνω. Αυτή η διαμάχη μεταξύ των δύο πρώτων album του Dio είναι αρκετά δυνατή αιτία για να με κάνει να θέλω να γράψω για αυτό. Και ενώ τείνω και εγώ να προτιμάω το “Holy Diver” μεταξύ των δύο. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει πως και το “The Last In Line” δεν έχει τα ωραία του.

Ξεκινώντας με το δυναμίτη “We Rock”, σε βάζει κατευθείαν στο mood ενός γνήσιου metal album παλιάς αισθητικής. Γιατί έτσι μας αρέσει! Σε ανάλογα μονοπάτια κινείται και το μικρότερο σε διάρκεια τραγούδι του album “I speed At Night”. Κλασικούς ήχους της συγκεκριμένης μουσικής σκηνής συναντάμε στα “Breathless”, “Evil eyes” και “Mystery”.

Για να λέμε την αλήθεια, το “The Last In Line”, έχει τόσο προβλέψιμα και κλισέ μεταλλικά μοτίβα, που μπορούν άνετα να καταντήσουν ανιαρά. Όπως και σχεδόν όλα τα album του Dio… Τώρα, γιατί εμείς γουστάρουμε να κουβεντιάζουμε ακόμα για αυτά, είναι άλλο ζήτημα, που μάλλον σχετίζεται με την ψυχοπαθολογία μας. Δε βαριέσαι, «ό,τι έχεις, καλό είναι», λένε μερικοί. Δεν λείπουν βέβαια και οι απαιτούμενες επικούρες. Όπως για παράδειγμα το επτάλεπτο “Egypt” που κλείνει το album κάπως προβληματικά, αλλά και το ομώνυμο τραγούδι, που κατά τη γνώμη μου είναι και η πιο δυνατή στιγμή του.

Επιμέλεια: Φαίδωνας Κυτρίδης