Black Sabbath: 13 (Vertigo 2013)

Sabbath θρησκεία με τίτλο 13…. Για κάποιους, αριθμός συνδυασμένος με προλήψεις και δεισιδαιμονίες. Για κάποιους άλλους, συνυφασμένος με τις μεγαλύτερες αξίες και αγάπες στον μάταιο αυτό κόσμο.. Και μπορεί η 10η Ιουνίου, ημερομηνία κυκλοφορίας του πολυπόθητου νέου album να μην είχε τίποτα από την βροχερή ατμόσφαιρα της 13 Φλεβάρη 1970 όπου Εγέννετο το…φως , αλλά και από το φυσικό κρύο της χειμωνιάτικης εκείνης περιόδου, ωστόσο η αναμονή και η αγωνία για το τι θα ακούσουμε τελικά, παρέπεμπε σε χρόνια που ανακαλύπταμε τους μεγαλύτερους δίσκους της μουσικής μας. Όπως φυσικά είναι και ο ομώνυμος των Γεννητόρων του Heavy Metal.

Με τα 3/4 του original line up καθώς προστριβές και τυχόν συμφέροντα άφησαν εν τέλει εκτός μπάντας τον συμπαθέστατο και τεράστιο drummer Bill Ward.

Περισσότερο session μουσικός παρά αντικαταστάτης του ο Brad Wilk(Rage Against The Machine, Audioslave). Ο υπέρτατος Rick Rubin στην καρέκλα του παραγωγού, ο οποίος, όντας οπαδός των Sabbath, τους πήρε από το χεράκι(κρύο το αστείο με την μαγκούρα που σκέφτηκες αυστηρέ αναγνώστη, πάρτο αλλιώς!!!) και καθοδήγησε τον ήχο όπως αυτός πίστευε ότι πρέπει να υφίσταται εν έτη(μα πόσο κλισέ έχει γίνει αυτή η φράση;) 2013.

Η διαδικασία δημιουργίας…the same old story.

Τζαμάρισμα πάνω στα riff του Ιommi που πάντα αποτελούν τη ραχοκοκαλιά των συνθέσεων, φωνητικές γραμμές του Ozzy πάνω στις υπάρχουσες μελωδίες και ντύσιμο των παραπάνω με ανάλογους στίχους από τον Butler.

Ο δίσκος περιέχει 8 κομμάτια, όσα πρέπει δηλαδή, εκ των οποίων τα περισσότερα παρουσιάζουν μεγάλη διάρκεια. Σύνολο 53 λεπτά. Δεν έχει υπάρξει κάποιο κουτσούρεμα σε αυτά προς χάριν ενός radio hit και έτσι δεν θα βρούμε ούτε ένα filler.

Το “13” δεν αρχίζει από εκεί που τελείωσε το “Never Say Die”, τελευταίο πόνημα με Ozzy, αλλά συνεχίζει αυτό που ξεκίνησε το “The Devil You Know”(μην τους ξαναπείς Heaven and Hell..) με περισσότερο doom στοιχεία σαφώς, καθώς η καπαρντίνα των 4-5 πρώτων album καλύπτει σχεδόν τα πάντα.

Οι πατέρες του δόγματος «το metal δεν χρειάζεται να είναι γρήγορο για να είναι βαρύ», αποδεικνύουν και αυτή τη φορά τον λόγω του αληθές με αργόσυρτο, επιβλητικό ρυθμό, είτε βλοσυρό και πένθιμο(“End of Beginning”, “God is Dead”) είτε πιο επικό και αναζωογονητικό( “The Loner”, “Age of Reason”). Υπάρχουν και τα stoner-ο-doom-o-blues “Live Forever”, “Damaged Soul”, “Dear Father” ενώ στο planet caravan-ικό “Zeitgeist” ταξιδεύεις για άλλη μία φορά με την μελαγχολική ψυχεδελικό-bluesy κατάσταση.

Αυτό που μου προκαλεί μεγαλύτερη εντύπωση είναι η φρεσκάδα που μεταδίδουν παρότι ακούγονται όπως ακούγονταν πάντα. Δεν προσπάθησαν να αναμασήσουν αλλά να δημιουργήσουν κι ας έχουν και οι τρεις τους την ηλικία δύο Μητσοτάκηδων.

Δεν είχαν να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν.

Τα διαπιστευτήριά τους άλλωστε τα έχουν δώσει πολλάκις στην ιστορία καθώς είναι αυτοί που πρώτοι ανακάλυψαν τον τροχό του metal. Με το album τούτο καταφέρνουν να δώσουν ένα τεράστιο παρών, στην ενθύμηση του οποίου μετά από χρόνια θα νιώθουμε περήφανοι που ήμασταν κι εμείς εκεί. Τουλάχιστον οι νεότεροι σε ηλικία. Να είναι υγιής ο Μουστάκιας πάνω απ ‘όλα για να τους απολαύσουμε ξανά και ζωντανά.

Κείμενο: Κώστας Λύρος