Θα ξεκινήσω αυτό το κείμενο κάνοντας πρώτα μια απαραίτητη διευκρίνιση. Ελληνική ροκ σκηνή υπήρχε πάντοτε και εξακολουθεί να υπάρχει. Βέβαια ως επί το πλείστον, αποτελείται πλέον από συγκροτήματα με αγγλικό στίχο. Τι γίνεται όμως, όταν έχουμε να κάνουμε με την ελληνόφωνη ροκ σκηνή; Μέχρι και πριν λίγο καιρό, είχα την εντύπωση πως αυτή, αν δεν είναι σε κώμα, τότε σίγουρα την τελευταία δεκαετία, περνά από μια φάση παρακμής. Ειδικότερα μετά και την διάλυση συγκροτημάτων όπως οι Τρύπες, τα Ξύλινα Σπαθιά και τα Διάφανα Κρίνα, όπου πλέον οι front men και των τριών συγκροτημάτων, συνεχίζουν σε σόλο καριέρα. Ομολογώ πως όταν ήρθε στα χέρια μου, αυτή η νέα δουλειά των Έμμονο Γκρίζο, η οποία είναι η τρίτη τους ολοκληρωμένη κατά σειρά, δεν ήμουν καθόλου σίγουρος στο τι πρόκειται να με περιμένει βάζοντας το CD να παίξει για πρώτη φορά.
Η ‘Βραδύτητα’ αποτελείται συνολικά από 11 κομμάτια. O ήχος τους αποτελείται από ένα κράμα από την grunge και alternative σκηνή των δύο τελευταίων δεκαετιών (90’s και 00’s) μαζί με τις υπόλοιπες μουσικές επιρροές της μπάντας, που φαίνεται να είναι από την πάλαι ποτέ ελληνόφωνη ροκ εποχή, όπου μεσουρανούσαν οι Τρύπες και τα Ξύλινα Σπαθιά, καθώς και ξένες μπάντες όπως για παράδειγμα οι Pearl Jam, Nirvana, Red Hot Chili Peppers, Helmet, Staind, Creed κ.α.
Από το πρώτο κομμάτι με τον τίτλο ‘Μια κάποια Αλίκη’, φαίνεται το πως αυτά τα στοιχεία αναμιγνύονται μεταξύ τους ομοιόμορφα. Το ‘Ίσως Ποτέ’ που ακολουθεί, θυμίζει έντονα στην αισθητική του, τις Τρύπες στην εποχή που είχαν κυκλοφορήσει το ‘Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι’ και το τελευταίο άλμπουμ ‘Μέσα στη Νύχτα Των Άλλων’. Αμέσως μετά παίρνει σειρά ‘H Δίψα’, όπου σύμφωνα με αυτά που αναφέρει το δελτίο τύπου το οποίο συνόδευσε το CD, θα είναι και το πρώτο βίντεο κλιπ που θα βγει για το άλμπουμ αυτό. Το συγκεκριμένο τραγούδι, μου θύμισε έντονα τον ήχο των Staind στην εποχή του ‘Break The Cycle’. Θα μπορούσε αυτό να κάλλιστα να βρίσκεται και σε εκείνη την track list, αν είχε βεβαίως, αγγλικούς στίχους αντί για ελληνικούς. Αμέσως μετά παίρνουν σειρά το όμορφο και μελωδικό ‘Άστρο’, το ‘Τι Κι αν Αλλάξω’, που είναι ένα από τα πιο quick tempo κομμάτια του δίσκου και η ‘Λάβα’ όπου ο ρυθμός χαμηλώνει ξανά σε πιο mid tempo ρυθμούς. Συνέχεια στο δίσκο με την ‘Ίριδα’, ένα κομμάτι που θα μπορούσε άνετα να πάρει μια θέση στο σημερινό airplay των ελληνικών ραδιοφωνικών σταθμών. Η ‘Μεσκαλίνη’ που ακολουθεί είναι το πιο αργό και μπαλαντοειδές τραγούδι δίσκου και έχει ως ρόλο, να ξεκινήσει το τελευταίο μέρος. O δίσκος τελειώνει με τα ‘Ένα Ταξίδι Με Ένα Βλέμμα’, ‘Ηρωικό Τίποτα’ και το ομώνυμο ‘Βραδύτητα’, σε mid-tempo ταχύτητες.
Εν κατακλείδι, σε αυτό το άλμπουμ, συναντάμε μια αξιόλογη εντεκάδα από προσεγμένα τραγούδια, βασισμένα σε πιο μοντέρνες και σύγχρονες ροκ φόρμες. Κάτι που μάλλον, έλειπε όλο αυτό τον καιρό από την συγκεκριμένη σκηνή με αποτέλεσμα να πάρει την κατιούσα. Η επιλογή της μπάντας να έχει ελληνικό στίχο την στιγμή που θα μπορούσε με αυτά τα τραγούδια να έχει μια εξίσου ανάλογη επιτυχία στα αγγλικά, αποτελεί άλλο ένα από τα αξιοσημείωτα της δουλειάς αυτής. Αν παρομοιάσουμε την ‘Βραδύτητα’ ως το χέρι της ελληνόφωνης ροκ σκηνής, που έχει βγει στην επιφάνεια και αναζητά κάποιον να την τραβήξει έξω, πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να επενδύσετε σε αυτή τη δουλειά των Έμμονο Γκρίζο και να την αγκαλιάσετε. Πλέον το μόνο που μένει να δούμε, είναι και άλλες αξιόλογες προσπάθειες και από άλλες μπάντες, ώστε να μην αποδειχθεί πως αυτός ο δίσκος αποτελεί απλά μια εξαίρεση.
Κείμενο: Πέτρος Μελίδης
