Μέχρι πρότινος ένα πράγμα ερχόταν στο μυαλό μου στο άκουσμα του όρου progressive post. Οι Γερμανοί Long Distance Calling. Φυσικά post και progressive είναι όροι που συχνά πυκνά συμβαδίζουν, χάρη στην προοδευτικότητα του post ύφους. Μια προοδευτικότητα που δεν έχει να κάνει με το κλασικώς εννοούμενο prog rock, αλλά με την διαφορετικότητα και την πρωτοτυπία. Όταν όμως συνδυάζονται αυτά τα δύο τότε το αποτέλεσμα είναι μαγευτικά εκρηκτικό, όπως έχουν κάνει οι Γερμανοί με τους τέσσερεις δίσκους τους, όπως και με ελαφρώς διαφορετικό ήχο οι Άγγλοι Latitudes. Αν είστε οπαδοί των παραπάνω instrumental συγκροτημάτων χαράξτε καλά στο κούτελο το επόμενο όνομα: Barrows.
Η τετράδα από την Καλιφόρνια προχωρά στον δεύτερο δίσκο της, μετά το ντεμπούτο Imprecari Island, το οποίο δεν είχα την τύχη να πάρω χαμπάρι όταν βγήκε. Να ‘ναι καλά το internet όμως που με κάμποσο ψάξιμο, αν δεν έχεις άλλη δουλειά να κάνεις, βρίσκεις τα πάντα. Ξέρετε, εκείνα τα κινέζικα ασπρόμαυρα αρκούδια. Διαδικτυακό κλισέ χιούμορ για δεκαπεντάχρονα, το ξέρω.
Για να πω την αλήθεια, η στροφή των LDC του – επίσης καλού – τέταρτου δίσκου προς περισσότερο mainstream ήχο και η μεγαλύτερη πρωτοβουλία των φωνητικών μου ήρθε «κάπως». Είχα ενθουσιαστεί τόσο από τον προηγούμενο ομώνυμο, που περίμενα κάτι παρόμοιο. Γι’ αυτόν ίσως τον λόγο ήταν που το Red Giant έσκασε σαν μουσική βόμβα στα αυτιά μου, από το πρώτο κιόλας κομμάτι.
Η δεύτερη κυκλοφορία των Αμερικανών αποτελείται από πέντε κομμάτια, χωρίς φωνητικά, συνολικής διάρκειας σαράντα λεπτών. Μπορεί να σας φανεί αρκετά μικρότερη, μιας και ρέει με εκπληκτικό ρυθμό, νομίζοντας πως είναι λιγότερη κι από μισάωρο.
Το μυστηριώδες “Nebula” ανοίγει το Red Giant του οποίου η θεματολογία γυρνά στο αχανές διάστημα, τα αστρικά σώματα και φαινόμενα που μόνο θεωρητικά έχουμε γνωρίσει. Ένας απόκοσμος αέρας μπλέκεται με την αιθέρια μελωδία των εγχόρδων σε μια άκρως επιτυχημένη ακουστικοποίηση ενός ταξιδιού μέσα από ένα αστρικό, πολύχρωμο νεφέλωμα που, σαν ναρκωτικό χαζεύει τον ταξιδιώτη – ακροατή. Η post νοοτροπία κυριαρχεί καθ’ όλη την διάρκειά του με αργά και υπνωτικά θέματα και μόνο από τα πολύπλοκα αναπτύγματα, μετά τα μισά του διαφαίνεται αχνά μια prog αίσθηση.
Βγαίνοντας από τους αέρινους σχηματισμούς εμφανίζεται μεγαλειώδης μπροστά ο κόκκινος γίγαντας με το ομώνυμο κομμάτι. Τα θέματα εδώ αντικατοπτρίζουν το δέος και τον όγκο ενός αντικειμένου τόσο φωτεινού όσο και ασύλληπτης διάστασης. Οι καταπληκτικές μελωδίες με τον καθαρότατο ήχο της κιθάρας αναπτύσσονται υποδειγματικά σε σημείο που προκαλούν ρίγος και κάνουν κάθε ακρόαση όλο και πιο περιπετειώδη. Χωρίς metal αναφορές, καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια σύνθεση βαριά, μέσα από το ισχυρό ρυθμικό μέρος και τις κιθάρες που εναλλάσσονται μεταξύ κορυφαίων «καθαρών» ήχων και σοφά μοιρασμένης τεχνικής.
Το πιο αλλόκοτο κομμάτι έρχεται με την ανάλογα αινιγματική και σκοτεινή υπόσταση μιας μαύρης τρύπας. Το “Black Hole” δίνει βάση στο μπάσο που κυριαρχεί στην βάση του με ένα συνεχές θέμα να παρομοιάζεται με μια ανίκητη δύναμη που ρουφά τα πάντα γύρω της. Συνέχεια με ένα ακόμη πιο παράδοξο θέμα της αστροφυσικής, το “Wormhole”, ίσως το πιο άγρια όμορφο κομμάτι του δίσκου, όπου οι κιθάρες γεμίζουν τον χώρο με γρήγορες post μελωδίες (με τον τρόπο των LDC). Αν μπορούμε να μιλήσουμε για ρεφραίν – ή απλώς την κύρια μελωδία – σε ορχηστρικό κομμάτι, τότε το συγκεκριμένο παίρνει από εμένα βραβείο ευρηματικότητας για τον τρόπο που το πετάλι της κιθάρας χρησιμοποιείται και δίνει διαφορετική υπόσταση σε ένα μόνο riff, που έφεραν στο μυαλό ένα υπέρ-γρήγορο ταξίδι μέσα από διαστρικές σκουληκότρυπες, κάτι σε “jump to hyperspace” του Millennium Falcon.
Ο δίσκος κλείνει με το άγνωστο. Το “Beyond” δίνει ακουστική υπόσταση σε αυτό το «πέρα από» όσα ξέρουμε. Ένα δεκάλεπτο έπος μυστηριωδών μελωδιών και αινιγματικής ατμόσφαιρας που δεν διστάζει να εξελιχθεί σε χάος και να γυρίσει πάλι πίσω. Η ένταση ανεβαίνει, προκαλώντας ρίγος με την σύλληψη τέτοιων ιδεών που αποδίδονται με την post νοοτροπία, αλλά με progressive τεχνική και ανάπτυξη. Αλλού χαμηλώνουν να αναδείξουν την ατμόσφαιρα και όσο αυτή χτίζεται, ανεβαίνει από πίσω κάτι άλλο, μεγαλύτερο που σκάει σαν τον κόκκινο γίγαντα. Το άλμπουμ κλείνει με τον ίδιο τρόπο που ανοίγει, με τον απόκοσμο αέρα να βουίζει στα αυτιά και μια μικρή, ανεπαίσθητη μελωδία να κλείνει μυστικιστικά το σαραντάλεπτο ταξίδι.
Αν κάτι ξεχωρίζει το Red Giant από τα εξίσου καλά συγκροτήματα είναι το πόσο σοφά χρησιμοποιούν την τεχνική στην υπηρεσία της ατμόσφαιρας και της μελωδίας. Ένας δίσκος που κυλάει απερίγραπτα εύκολα γιατί έχει μελετηθεί στην εντέλεια.
ΥΓ Μπορείτε να τους τσεκάρετε στις επίσημες σελίδες τους:
http://barrowstheband.bandcamp.com/ και
https://soundcloud.com/barrows/sets/red-giant
Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης
