Nightfall: Children Of Eve (Season Of Mist 2025)

Οι Nightfall επιστρέφουν με το “Children Of Eve”, τον ενδέκατο στούντιο δίσκο τους. Με αυτόν, αποδεικνύουν ότι η δεύτερη νιότη τους δεν είναι απλώς αναλαμπή αλλά ολόκληρο φως. Μετά το κατά τη γνώμη μου πολύ καλό “At Night We Prey” (2021), η μπάντα χτίζει πάνω σε αυτό που δημιούργησε. Όντας σε εξαιρετική φόρμα, προσθέτει περισσότερη θεατρικότητα, goth αισθητική και έναν ήχο που παραμένει brutal (με έντονες επιρροές από μπάντες όπως Behemoth, Amon Amarth, Paradise Lost). Ωστόσο, ο ήχος αυτός είναι πλέον καλλιτεχνικά ώριμος.

To album ξεκινά με το ιδιαίτερα ενδιαφέρον “I Hate”.

Η εισαγωγική «αφήγηση» δημιουργεί μια αίσθηση κλειστοφοβίας. Μοιάζει σαν την αρχή ενός concept, πρωτού σκάσουν τα riffs και τα επιβλητικά brutal φωνητικά του Ευθύμη Καραδήμα. Η ατμόσφαιρα βγάζει μια γκοθίλα, και σαν ακροατής έχεις ήδη αρχίσει να ψιλιάζεσαι ότι κάτι καλό παίζει εδώ πέρα. Το “The Cannibal” σκάει επιθετικά, με δυνατά riffs και blast beats, και με ένα ρεφραίν που θες δε θες θα σου κολλήσει.

Το “Lurking” βγάζει μια πιο black ‘n’ roll αισθητική. Στιβαρός ήχος, σε μια σύνθεση που δε δείχνει να θέλει να αναλωθεί σε περιττά τεχνικά στοιχεία. Καλό, αλλά όχι εντυπωσιακό. Το “Inside My Head” μου άρεσε αρκετά. Ατμοσφαιρικό, σκοτεινό και μελωδικό, με πολύ όμορφα goth rock περάσματα. Και φτάνουμε στο “Seeking Revenge”. Προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς ήθελαν να πετύχουν οι Nightfall με αυτό, αλλά δε σας κρύβω ότι δυσκολεύομαι. Δεν είναι ότι είναι ένα κακό κομμάτι. Απλά το υβρίδιο industrial, pop, black που άκουσα δεν κάθισα τόσο καλά, στα δικά μου τουλάχιστον αφτιά.

Ευτυχώς ακολουθεί το “For The Expelled Ones” και τα πάντα επανέρχονται σε ισορροπία. Ένα πραγματικά δυνατό κομμάτι, που σε κάποιους ίσως ηχήσει μονότονο, αλλά κατά τη γνώμη μου πετυχαίνει μια εξαιρετική ισορροπία μεταξύ μελωδίας και πιο brutal στοιχείων.

Το “The Traders Of Anathema” είναι ένα τραγούδι που συμπάθησα αρκετά στην ακρόαση αυτού του album. Ναι έχει πολλά γνώριμα στοιχεία της Ελληνικής ακραίας σκηνής, ναι δεν είναι ότι πιο πρωτότυπο έχει ακούσει κάποιος, αλλά είναι τόσο δυναμικό όσο χρειάζεται για να γουστάρεις. Το “With Outlandish Desire To Disobey” που ακολουθεί είναι πιο κοντά στον ήχο των Paradise Lost, διατηρώντας όμως και πολλά από τα γνώριμα στοιχεία του ήχου των Nightfall.

Το απόλυτο highlight του δίσκου έρχεται όμως στο “The Makhaira Of The Deceiver”.

Αργό (για τα δεδομένα του ήχου), επικό και απόλυτα τελετουργικό. Δεν αφήνει καμία απολύτως αμφιβολία ότι είναι ένα από τα τραγούδια στα οποία κάποιος θα αναφερθεί όταν θα απαριθμεί τις κορυφαίες στιγμές της μπάντας. Το album κλείνει ιδανικά με το “Christian Svengali”. Εξίσου επικό, βαρύ, ίσως και λίγο πομπώδες, που σε αφήνει να κοπανηθείς στο τέμπο του και να κλείσεις ικανοποιημένος την ακρόαση σου.

Στα τεχνικά κομμάτια του album, η παραγωγή από την τριάδα Benardo–Krikos–Hansen είναι απλά ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ. Τα δε γυναικεία φωνητικά που υπάρχουν διάσπαρτα έχουν ενισχυτικό ρόλο στην όλη ατμόσφαιρα.

Σε τελική ανάλυση, το “Children Οf Eve” δεν είναι απλά ένα καλό album. Είναι ίσως το πιο ώριμο και καλοδουλεμένο album που έχουν κυκλοφορήσει οι Nightfall. Όπως όλες οι δουλειές, έχει κάποιες μικρές παραφωνίες, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι τίμιο και γεμάτο συναίσθημα. Αν είσαι παλιός fan των Nightfall, θα το αγκαλιάσεις. Αν είναι η πρώτη σου επαφή (μάλλον είσαι πιο πιτσιρικάς), μάλλον θα σε κάνει να γυρίσεις πίσω και να ανακαλύψεις τις υπόλοιπες δουλειές τους.

Βαθμολογία: 8/10

Κείμενο: Γιώργος Παρδάλης