Moonspell: Far From God (Napalm Records 2026)

Υπάρχουν συγκροτήματα που όσο και περνούν τα χρόνια δεν χάνουν ποτέ την ταυτότητά τους. Οι Moonspell ανήκουν ξεκάθαρα σε αυτή την κατηγορία. Με περισσότερα από τριάντα χρόνια στην πλάτη τους, αποτελούν έναν από τους βασικούς πυλώνες του ευρωπαϊκού gothic (κατά τη γνώμη μου) metal. Έχουν καταφέρει να επιβιώσουν από αλλαγές τάσεων και εποχών χωρίς να απαρνηθούν τον ήχο που τους καθιέρωσε στην παγκόσμια σκηνή. Πέντε χρόνια μετά το ιδιαίτερα εσωστρεφές “Hermitage”, επιστρέφουν με το “Far From God”. Ένας δίσκος που δεν επιχειρεί να ανοίξει νέους δρόμους. Υπενθυμίζει ωστόσο, γιατί οι Moonspell παραμένουν σημείο αναφοράς για το ιδίωμα.

Από το πρώτο κιόλας κομμάτι γίνεται σαφές ότι η ατμόσφαιρα βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο.

Το “Cross Your Heart” ανοίγει ιδανικά τον δίσκο, χτίζοντας υπομονετικά ένα σκοτεινό σκηνικό μέσα από χαρακτηριστικά πλήκτρα, μελωδικές κιθάρες και μια σχεδόν κινηματογραφική αίσθηση εξέλιξης. Οι αναφορές στις κλασσικές φόρμες του gothic rock είναι υπαρκτές. Όμως ενσωματώνονται οργανικά στη σύγχρονη ταυτότητα των Moonspell, χωρίς να ακούγονται σαν αναμάσημα του παρελθόντος.

Ο Fernando Ribeiro εξακολουθεί να αποτελεί το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της μπάντας. Η χαρακτηριστική βαθιά χροιά του αποπνέει σιγουριά και θεατρικότητα. Από την άλλη, η εναλλαγή καθαρών φωνητικών, αφηγηματικών περασμάτων και επιλεκτικών growls δίνει στις συνθέσεις το απαραίτητο δραματουργικό βάθος. Το σημαντικό είναι ότι τα ακραία φωνητικά χρησιμοποιούνται ως εργαλείο έκφρασης και όχι γιατί απλά πρέπει αν υπάρχουν. Αυτό, επιτρέπει στα τραγούδια να «αναπνέουν» και να διατηρούν τη μελωδικότητά τους.

Συνθετικά, το “Far From God” στηρίζεται περισσότερο στην ατμόσφαιρα παρά στην τεχνική επίδειξη.

Οι κιθάρες του Ricardo Amorim παραμένουν άμεσες και ιδιαίτερα αποτελεσματικές, προσφέροντας riffs που δύσκολα φεύγουν από το μυαλό. Επίσης, ο Pedro Paixão γεμίζει διακριτικά κάθε σύνθεση με πλήκτρα που προσθέτουν βάθος χωρίς να μονοπωλούν την προσοχή. Η παραγωγή του Jaime Gomez Arellano είναι υποδειγματική. Ο ήχος είναι πλούσιος και σύγχρονος, αλλά δεν χάνει τη φυσικότητα και τη ζεστασιά που απαιτεί ένας δίσκος αυτού του χαρακτήρα.

Το ομώνυμο “Far From God” αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του album, συνδυάζοντας δραματικές μελωδίες, δυναμικές εναλλαγές και έναν έντονα ρομαντικό χαρακτήρα. Αντίστοιχα, το “The Great Wolf In The Sky” εξελίσσεται σε ένα από τα πιο συναισθηματικά τραγούδια του δίσκου. Οι έγχορδες παρεμβάσεις, ενισχύουν την επική του διάσταση, ενώ το “Our Freedom To Fall” διαθέτει ίσως το πιο άμεσο και κολλητικό refrain του album. Γενικότερα, οι Moonspell δείχνουν να γνωρίζουν ακριβώς πότε πρέπει να ανεβάσουν την ένταση και πότε να αφήσουν τη μελαγχολία να κυριαρχήσει.

Θεματικά, το συγκρότημα παραμένει πιστό στον κόσμο που έχτισε όλα αυτά τα χρόνια.

Θρησκευτικοί συμβολισμοί, υπαρξιακές αναζητήσεις, απώλεια, έρωτας και μεταφυσικές εικόνες συνυπάρχουν χωρίς να καταλήγουν σε εύκολα gothic κλισέ. Αντίθετα, λειτουργούν ως προέκταση της μουσικής, ενισχύοντας τη συνολική αίσθηση ενός δίσκου που ενδιαφέρεται περισσότερο να δημιουργήσει συναίσθημα παρά να εντυπωσιάσει.

Αν υπάρχει ένα σημείο που αφήνει μια μικρή αίσθηση ότι κάτι πήγε στραβά, αυτό αφορά το τελευταίο τρίτο του album. Εκεί ορισμένες ιδέες επαναλαμβάνονται περισσότερο από όσο χρειάζεται. Επίσης η μεγαλύτερη διάρκεια κάποιων συνθέσεων δεν συνοδεύεται πάντα από ανάλογη ανάπτυξη. Δεν πρόκειται όμως για αδυναμίες που αλλοιώνουν τη συνολική εικόνα, όσο για λεπτομέρειες σε έναν δίσκο που βασίζεται κυρίως στη συνοχή του.

Το “Far From God” δεν φιλοδοξεί να επαναπροσδιορίσει το gothic metal ούτε να κυνηγήσει τις σύγχρονες τάσεις.

Είναι ένας δίσκος που ακούγεται αυθεντικά Moonspell από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα. Ίσως να μην αποτελεί το νέο “Irreligious” ή το “The Butterfly Effect”, όμως συγκαταλέγεται χωρίς δυσκολία στις καλύτερες δουλειές της πρόσφατης περιόδου τους. Και αυτό, για μια μπάντα με τόσο βαριά δισκογραφική παρακαταθήκη, δεν είναι και μικρό πράγμα.

Βαθμολογία: 8.5/10

Κείμενο: Γιώργος Παρδάλης