Κάπου εδώ φτάνει στο τέλος της μια μεγάλη πορεία. Τι και αν οι Ministry έχουν ανακοινώσει και άλλες φορές στο παρελθόν τη διάλυσή τους; Να δείτε που αυτή τη φορά θα το τηρήσουν. For the good or for the bad…
Από τα μέσα των 80s, οι Ministry μας προσφέρουν αγνή industrial μουσική. Στο τελευταίο album τους, δεν υπήρχε περίπτωση να μη μείνουν ευλαβικά πιστοί στο είδος.
Η διάρκεια του “Hate To Go” ξεπερνάει για λίγο τα τρία τέταρτα της ώρας. Σε ανάλογες διάρκειες μάς έχουν συνηθίσει οι Ministry στο παρελθόν. Το ύφος της νέας δουλειάς κινείται στην industrial metal αισθητική που αγαπάμε. Αφήνει σε δεύτερο ρόλο τα synth στοιχεία που επίσης αγαπάμε και που ήταν παραπάνω από αισθητά στα πρώτα βήματα του group.
“You have the right to remain silent, but we have the right to remain violent”.
Σας θυμίζει κάτι αυτό; Ήδη από το εισαγωγικό “Crickets”, ο Al Jourgensen ξεκινάει ένα ανελέητο κράξιμο στην κυβερνητική ασυδοσία. Ανάλογο σκηνικό στήνεται και στο “Voices Of Hate. Πριν το λυσσαλέο σόλο της κιθάρας, χολή εξαπολύεται εναντίον των φασιστοειδών, που δυστυχώς κατακτούν όλο και περισσότερες θέσεις εξουσίας παγκόσμια. Ας αναρωτηθούμε πώς και γιατί.
Στο “Clown Car” ενσωματώνονται thrash στοιχεία, γεγονός που αυξάνει τις ταχύτητες και προσθέτει γλυκιά παράνοια στην κιθάρα. Το μοτίβο αλλάζει στο τελευταίο λεπτό του τραγουδιού, αλλά η παράνοια συνεχίζεται με τον τρόπο της. Ομοίως, συνεχίζεται το μίσος στο “We Hate”, στο οποίο οι στίχοι δε χαρίζονται στον πρόεδρο των ΗΠΑ. Το riff είναι αδιάκοπα κοφτερό και οι γερμανικοί στίχοι δημιουργούν σαφείς παραπομπές…
Το ιδιότυπο “Delete” φέρνει στο νου θρυλικές στιγμές του παρελθόντος (βλ. “The Mind Is A Terrible Thing To Taste”) και υπενθυμίζει πως ποτέ δεν πρέπει να υποτιμούμε τη δύναμη μεγάλων ομάδων ηλίθιων ανθρώπων. Αυτό, βέβαια, ο καθείς το ερμηνεύει όπως θέλει, αλλά ο νοών νοείτω. Ταυτόχρονα, τα χώνει στα social media, κατά την ίδια λογική που τα χώνει στην τεχνητή νοημοσύνη το απίστευτο “Singularity”, αργότερα.
Ο αργός και αρκετά ατμοσφαιρικός ρυθμός του “Grifter” αποτελεί ένα από τα καλύτερα σημεία του “Hate To Go”.
Στο στόχαστρο του εν λόγω τραγουδιού τίθεται η απληστία των πλούσιων, που ουκ ολίγες φορές κατέχουν υψηλές θέσεις. Ακολουθεί το καυστικό “The White Man Lied”, που αν κάποια ή κάποιος το χαρακτήριζε industrial rock ‘n’ roll, δε θα απείχε πολύ από την πραγματικότητα. Η αλαζονεία και το αποικιοκρατικά σατανικό μυαλό του λευκού ανθρώπου μονάχα κακό έχει προκαλέσει στην ανθρωπότητα. Όπως και σε αρκετά προηγούμενα τραγούδια, φωνές που καταγγέλλουν τα κακώς κείμενα ακούγονται ανάμεσα στα couplet και τα refrain.
Δέκα λεπτά πριν το τέλος του album, το “Burned Out” κάνει την εμφάνισή του.
Πρόκειται για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα τραγούδια του “Hate To Go”. Ίσως έτσι να ακούγονταν οι Depeche Mode αν έπαιζαν industrial μουσική. Σαν ένα άλλο “People Are People”, το “Burned Out” εκδηλώνει τον αντιπολεμικό χαρακτήρα του, απορώντας πώς τα εκατομμύρια των Αμερικανών ανέχονται τον πολεμικό χαρακτήρα των κυβερνώντων τους.
Το κλείσιμο του album ανήκει στο θηριώδες “We‘re Still Here”, αλλά μη σας μπαίνουν ιδέες λόγω του τίτλου του. Στην τελική, οι Ministry θα είναι όντως πάντα εδώ, στην καρδιά μας. Αξιοσημείωτη σε αυτό είναι η συμμετοχή του Paul Barker, που αποτέλεσε αναπόσπαστο και ακρογωνιαίο μέλος των Ministry, από το “The Land Of Rape And Honey” του 1988 ως το “Animositisomina” του 2003.
Αυτά. Το “Hate To Go – Take Out Or Delivery” κόβει κώλους. Ναι, θα μπορούσε άνετα να είναι άλλο ένα album των Ministry. Ταυτόχρονα, όμως, είναι ένα άξιο τέλος για ένα group που άφησε εποχή.
Βαθμολογία: 8/10
Κείμενο: Φαίδωνας Κυτρίδης
