Bruce Dickinson: More Balls To Picasso (BMG 2025)

Τo “More Balls To Picasso” είναι ένα τεράστιο project. Είναι εκτεταμένο, πλούσιο και πραγματικά μια όμορφη δουλειά. Ο Dickinson είχε ξανακυκλοφορήσει το συγκεκριμένο album το 1994 οπότε ίσως αναρωτιόμαστε για την κίνηση του να ασχοληθεί πάλι με το συγκεκριμένο project. Μένοντας πιστός στο στυλ του, ο Bruce Dickinson μας προσφέρει ένα επικό album που έχει επανεξεταστεί, επανασχεδιαστεί και ανανεωθεί. Με αποτέλεσμα, ακούγοντας τόσο την αρχική έκδοση του album όσο και τη νέα έκδοση, οι διαφορές να είναι απίστευτα έντονες.

Με το εναρκτήριο κομμάτι, το “Cyclops” η διαφορά είναι παραπάνω από εμφανής καθώς υπάρχει πολύ περισσότερο βάθος στα τύμπανα και οι κιθάρες φαίνονται πιο γεμάτες. Το επόμενο κομμάτι, “Hell No”, η αναβάθμιση δίνει αυτό το μεγάλο, τρισδιάστατο αποτέλεσμα που απλά δεν υπάρχει στο αρχικό album. Ακούγεται πολύ πιο δυναμικό.

Το “Gods Of War” είναι ένα από τα σημαντικότερα highlights αυτού του album.

Διαθέτει έναν πολύ βαρύτερο ήχο τυμπάνων, με τον Βραζιλιάνο συνθέτη Antonio Teoli να προσθέτει τον ήχο των ιθαγενών οργάνων από τον Αμαζόνιο στην αρχή του κομματιού. Με αυτό το τραγούδι να εμφανίζεται σε μεγάλο βαθμό στο soundtrack της ταινίας “Scream For Me Sarajevo”, ήταν σημαντικό ότι αυτό επαναπροσδιορίστηκε με συμπαθητικό τρόπο, δεδομένης της ευλάβειας που έχει σε σχέση με το θέμα της ταινίας. Αυτή η προσέγγιση εφαρμόστηκε με επιτυχία στα άλλα δύο κομμάτια, τα οποία εμφανίστηκαν στην παραγωγή της ταινίας. Η ζωντανή έκδοση του στούντιο, η οποία βρίσκεται επίσης στο album, έχει διαφορετικό τόνο, αλλά εξακολουθεί να είναι μια εξαιρετική ερμηνεία του κομματιού.

Το “1000 Points Of Light” επωφελείται από τον νέο εκτεταμένο ήχο. Το μπάσο είναι πολύ πιο εμφανές και έντονο. Αυτό ήταν κάτι που δυστυχώς έλειπε από το πρωτότυπο. Είναι σαν να έχει καλυφθεί ένα μεγάλο κενό που υπήρχε. Ακολουθεί ένα κομμάτι πολύ αγαπημένο για το κοινό, το “Laughing In The Hiding Bush”. Και πάλι, το rhythm section είναι τόσο καλά ανεπτυγμένο, που μπορείς να ξεχωρίσεις κάθε νότα και κάθε χτύπημα των τυμπάνων. Και πάλι παρατηρούμε πόσο μεγάλο βάθος υπάρχει στον ήχο.

Το δεύτερο τραγούδι από την ταινία “Scream For Me Sarajevo”, “Change Of Heart” είναι επίσης πολύ βελτιωμένο και αυτό οφείλεται στην αναβάθμιση που έχει επιμεληθεί ο βραβευμένος με Grammy παραγωγός Brendan Duffey ο οποίος έχει αναλάβει την παραγωγή και μίξη του album.

“Shoot All the Clowns” ακολουθεί και η βελτίωσή του είναι εμφανής.

Ήχοι από κόρνες από το Berklee College Of Music έχουν προστεθεί στο κομμάτι και είναι ιδιαίτερα εμφανείς στο outro. Η κιθαριστική δουλειά ακούγεται επίσης καταπληκτική, καθαρότερη και πιο δυνατή. Η ζωντανή στούντιο έκδοση αυτού του κομματιού είναι επίσης στο album. Το τραγούδι, αν και γυμνό, μοιάζει πολύ διαφορετικό κι έχει μια πιο slinkier, bluesy αίσθηση. Στιχουργικά διαφέρει επίσης καθώς ο Bruce Dickinson απαλλάσσεται από το ραπ που εισήχθη πριν από το δεύτερο σόλο και αυτό λειτουργεί υπέρ του τραγουδιού.

Το όγδοο κομμάτι, “Fire”, χρειαζόταν κάτι για να ξεχωρίσει. Στο αρχικό album, ήταν ένα κάπως πεζό κομμάτι. Ενώ ο ρυθμός δεν έχει αυξηθεί, ο καθολικός ήχος είναι πλουσιότερος και πιο ολοκληρωμένος. Το μπάσο ακούγεται σε έναν βαθύ, ελαφρώς απειλητικό τόνο. Το “Sacred Cowboys” είναι το επόμενο κομμάτι, με τις κιθάρες του και τους ξεχωριστούς του στίχους έχει σίγουρα επωφεληθεί από μια σαφέστερη, πιο ενισχυμένη μίξη. Ακούγεται πιο φρέσκο και έχει φέρει αυτό το κλασικό Metal της δεκαετίας του ’90 στον 21ο αιώνα.

Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι το “Tears Of The Dragon” είναι το καλύτερο κομμάτι που έχει κυκλοφορήσει ο Bruce Dickinson κατά τη διάρκεια της μακράς σόλο καριέρας του.

Με αρκετές διαφορετικές εκδόσεις ήδη διαθέσιμες και στο soundtrack του “Scream For Me Sarajevo”, ήταν αμφίβολο αν μια άλλη έκδοση του τραγουδιού θα μείωνε ελαφρώς την αξία του. Και όμως με ένα μεγαλύτερο διαχωρισμό των επιπέδων ήχου και εκπληκτική ευκρίνεια, ακούγεται πανέμορφο. Οι κιθάρες είναι πολύ πιο έντονες, δίνοντας μια πιο ενεργητική και επεκτατική αίσθηση στο κομμάτι.

Συνολικά, αυτό είναι ένα πολύ διαφορετικό album από το πρωτότυπο.

Είναι πολύ πιο δυναμικό. Τα φωνητικά και οι αρμονίες είναι πιο έντονα, οι κιθάρες είναι άγριες και βαριές, το μπάσο έχει πολύ περισσότερη σαφήνεια και τα τύμπανα ακούγονται πολύ πιο ζωηρά. Αυτό το album είναι πραγματικά μεγαλειώδες. Ο Brendan Duffey και ο Bruce Dickinson έχουν κάνει φανταστική δουλειά αναδημιουργώντας το.

Εάν διαθέτετε το πρωτότυπο, τότε σίγουρα θα θέλετε και αυτό. Εάν δεν το έχετε, τότε χρειάζεστε σίγουρα το “More Balls To Picasso” στη συλλογή σας.

Βαθμολογία: 9/10

Κείμενο: Ματιλένα Μαντζιώρου