Το θέμα με το Fuzz φαίνεται να μην έχει τελειωμό. Οπότε σε κάθε live που θα πραγματοποιείται στον συγκεκριμένο χώρο τα review θα ξεκινάνε κάπως έτσι..
Δεν είναι δυνατόν να λέγεσαι Fuzz, να κάνει live μια μπάντα που έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό της τον θόρυβο και να πατάει ο τίμιος ο κιθαρίστας το πεταλάκι του και να μην ακούγεται! Έχει γίνει πλέον συνήθεια. ‘Ίσως να ακούγεται γραφικό πλέον, το να διαμαρτυρόμαστε για τον ήχο του χώρου αυτού, αλλά όσο δεν γίνεται κάτι για να διορθωθεί (αν υπάρχει τελικά λύση) , θα πρέπει να αφαιρούμε προκαταβολικά κάποιο ποσοστό ευχαρίστησης των live που θα γίνονται εκεί..
Το live λοιπόν άνοιξαν οι Zebra Tracks, οι οποίοι έπρεπε να ανοίξουν ένα live μεγάλων αξιώσεων και νομίζω ότι ίδρωσαν την φανέλα με αρκετά καλά αποτελέσματα. To post-punk, shoegaze στυλάκι τους, έπειτα από αρκετά δυνατά support εμφανίζεται σφιχτοδεμένο, αν και όχι τόσο πρωτότυπο. Ταιριαστή επιλογή μάλλον για το συγκεκριμένο live.
Όσον αφορά στους A Place To Bury Strangers τα πράγματα είναι λίγο πολύ γνωστά. Οι τύποι είναι ένα από τα πιο απολαυστικά live acts των ημερών μας. Η ίδια η προσέγγιση τους στο θέμα live είναι ούτως ή άλλως επικεντρωμένη στο να δημιουργήσει μια εμπειρία για τον θεατή. Με έμφαση στην ηχητική τρομοκρατία αλλά και την “καταστροφή” του εξοπλισμού τους οι Νεοϋορκέζοι, κοπανάνε τις κιθάρες τους, κάνουν crowdsurfing, “βρωμίζουν” τα πάντα με fuzz και distortions δικής τους κατασκευής και έμπνευσης (death by audio) και γενικά όσο διαρκούν τα live εκτίθενται σε διαφόρους κινδύνους (κυρίως αυτόν της ηλεκτροπληξίας βέβαια).
Όσοι τους είχαμε ξαναδεί σε μια ή και στις 2 προηγούμενες εν Ελλάδι εμφανίσεις τους γνωρίζαμε ότι πρόκειται για εξαιρετική περίπτωση. Συγκρίνοντας λοιπόν με όσα είχα δει, θεωρώ ότι η συγκεκριμένη εμφάνιση τους ήταν αρκετά κατώτερη των προηγούμενων. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι το live δεν ήταν καλό. Οι διάφοροι αρνητικοί παράγοντες όμως αφαίρεσαν αρκετά από αυτό. Καταρχάς το setlist το οποίο αν και περιλάμβανε κομμάτια από όλη την πορεία τους μέχρι σήμερα, όπως ήταν λογικό, αφιέρωσε αρκετό χρόνο στις φετινές δουλείες τους. Tο “Worhip”, αλλά και το “Onwards to the Wall” EP που προηγήθηκε αυτού, αν και έχουν σχεδόν αποθεωθεί, νομίζω ότι δεν είναι παρά μια στροφή σε πιο μελωδικές, πιο “εύκολες” φόρμες. Επίσης νομίζω ότι και χρονικά, η εμφάνιση τους, ήταν κάπως μικρή, ενώ το θέμα του ήχου που αναφέρθηκα προηγουμένως, έπαιξε καθοριστικό ρόλο.
Βεβαίως δεν θα πρέπει να είμαστε και αχάριστοι. Όπως είπα και πιο πάνω οι A Place To Bury Strangers είναι ένα συναυλιακό must της εποχής. Έχουμε την τύχη να τους βλέπουμε για 3η φορά και μάλιστα τώρα που συμβαίνει. Όσοι τους είδαν για πρώτη φορά, πιθανόν να μην καταλαβαίνουν για το τι γράφω. Πιστεύω ότι όσοι τους είδαν πρώτη φορά θα πέρασαν καλά το περασμένο Σάββατο στο Fuzz. Η ενέργεια που έβγαλε το τρίο στην σκηνή, το πολύ ωραίο στήσιμο με τα visuals, αλλά και κομμάτια σαν το Ego Death, το So Far Away ή το I Lived My Life to Stand In the Shadow of Your Heart, και κυρίως το Ocean αποτελούν εγγύηση για ένα απολαυστικό live πριν καν ξεκινήσει. Αχ αυτό το Ocean…Νομίζω ότι αυτό το κομμάτι είναι και θα είναι το απόγειο της A Place to Bury Strangers έμπνευσης. Ωκεανός θορύβου…
Αυτό που μένει στο τέλος, είναι ένα σχετικά καλό live από μια μπάντα που προσφέρει καταπληκτικά live…
Setlist:
Ego Death
Why I Can’t Cry Anymore
Deadbeat
So Far Away
Onwards to the Wall
Keep Slipping Away
To Fix the Gash in Your Head
Drill It Up
Mind Control
I Lived My Life to Stand in the Shadow of Your Heart
Ocean
You Are the One
Ανταπόκριση: Βασίλης Μπέκας
