Οι Yakuza δεν έχουν σχέση με το οργανωμένο έγκλημα, ούτε καν με την Ιαπωνία. Είναι ένα συγκρότημα από το Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών και δραστηριοποιείται εδώ και σχεδόν δεκαπέντε χρόνια. Απήχηση δυστυχώς στην Ευρώπη και ακόμη περισσότερο στην Ελλάδα δεν είχαν ποτέ. Τουλάχιστον όση θα έπρεπε. Είμαστε αρκετά συντηρητικοί ακροατές και άλλωστε σαν έθνος δεν χαρακτηριζόμαστε από καμιά ιδιαίτερη πρωτοπορία τα τελευταία δυο χιλιάδες χρόνια.
Οι Αμερικανοί έχουν χαρακτηριστεί ως μια από τις σημαντικότερες avant garde μπάντες καθώς αναμιγνύουν metal με jazz, progressive, psychedelic rock και ό,τι άλλο τους κατέβει κατά την περίοδο των ηχογραφήσεων. Για να μην μπερδευτεί κανείς, avant garde δεν είναι ένα είδος μουσικής αλλά μια τάση που μπορεί να αφορά όλες τις μορφές τέχνης. Πειραματισμός, πρωτότυπα και πρωτοποριακά στοιχεία που συνθέτουν ένα σύνολο διαφορετικό από την πλειοψηφία των υπολοίπων. Εκεί είναι που οι Yakuza δίνουν το στίγμα της μουσικής τους στην οποία υποκλίνονται όσοι ψάχνουν το κάτι διαφορετικό και «μοντέρνο».
Έκτος δίσκος για τους Αμερικανούς που συνεχίζουν να επεκτείνουν τα όρια της σύγχρονης «σκληρής» μουσικής, βαδίζοντας στα χνάρια των προηγούμενων δουλειών τους. Οι τάσεις που έδωσαν αυτή την προοδευτική ορμή από τα “Transmutations” και “Of Seismic Consequence” έρχονται να ολοκληρωθούν στο “Beyul” και να δώσουν ένα αποτέλεσμα που θα δικαιώσει όσους ψάχνουν το «περίεργο» και έξυπνο άκουσμα.
Το χαρακτηριστικό της μουσικής νοοτροπίας των Yakuza είναι πως μπορούν να ακουστούν κλασικοί και πρωτοπόροι την ίδια στιγμή. Δεν χρησιμοποιούν ένα κάρο συγχορδίες ή παλαβούς ρυθμούς, αλλά ό,τι πιστεύουν πως χρειάζεται την κάθε φορά και θα το συνδυάσουν με σαξόφωνο, τσέλο ή οποιοδήποτε άλλο όργανο ταιριάζει. Τα πρώτα δευτερόλεπτα του “Oil and Water” μιλούν από μόνα τους με ένα δυνατό μπάσιμο αρκετού distortion και το σαξόφωνο να συμβαδίζει ενώ στην κυρίως δομή οι εναλλαγές κινούνται σε αριστουργηματικό επίπεδο, χωρίς να γίνονται παρανοϊκές, με εκπληκτική ροή και συνδυασμούς μελωδιών και των έξοχων φωνητικών του Bruce Lamont. Δεν θα δείτε απότομα κοψίματα παρά μόνο σε σημεία που «φωνάζουν» για ένταση ή αντίθετα για παύσεις. Επικά σημεία όπως το βασικό riff του “On The Last Day” δίνει έναυσμα για χτύπημα με τεχνικό παίξιμο στα τύμπανα (που πάντα βοηθά στο κοπάνημα) ενώ τα sing along σημεία πραγματικά το απογειώνουν. Θα βρείτε μεθυστικές μελωδίες όπως στα “Man Is Machine” και “Fire Temple and Beyond” που μπλέκουν την ατμόσφαιρα των Neurosis αλλά μόνο όσο αφορά την προσέγγιση της έννοιας της ψυχεδέλειας με πολύ αργές ταχύτητες, ανάλογα φωνητικά και περίεργα πνευστά ενώ η δύναμη του ρεφραίν δίνει άλλα ρέστα από εκεί. Έχουν προσέξει ιδιαίτερα την ροή και την δύναμη του κάθε τραγουδιού στον δίσκο και φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο έχουν στήσει το ένα μετά το άλλο. Ενώ τα προηγούμενα διαθέτουν το ψυχεδελικό στοιχείο κλείνουν έντονα και συνεχίζουν έντονα χωρίς εναλλαγές στο “Mouth Of The Lion”, το οποίο κινείται σε πιο κλασικές (όσο γίνεται αυτό για τους Yakuza) δομές. Δεν προσπαθούν να ξεγελάσουν ή να απαρνηθούν το παρελθόν τους όπου το hardcore στοιχείο ήταν πιο εμφανές και το παρουσιάζουν δυναμικά στο “Species” όπου καταλαβαίνετε πως γίνεται το έλα να δεις. Ούτε ενάμιση λεπτό δεν κρατάει και αφήνει πίσω του ένα χάος και συντρίμμια. Το “Lotus Array” κλείνει το Beyul κρατώντας την γενική γεύση που αφήνει το άλμπουμ. Πνευστά και κρουστά σε πλήρη εναρμόνιση με χαλαρούς jazz ήχους και δύναμη μόνο όπου κρίνουν πως βοηθά το κλίμα.
Ο όρος avant garde όπως καταλαβαίνετε είναι γαλλικός και στρατιωτικός και σήμαινε εμπροσθοφυλακή πριν μεταμορφωθεί στην προοδευτική έννοια των τεχνών. Εγώ βέβαια παλιότερα νόμιζα πως πρόκειται για κάτι άρρωστα καμπαρέ του Παρισιού όπου οι κοπέλες ντύνονταν με κοστούμι πέρδικας αφήνοντας μόνο τα επίμαχα σε κοινή θέα. Γι’ αυτό θα προτιμήσω την στρατιωτική εξήγηση (που είναι και η σωστή). Οι Yakuza είναι μια από τις εμπροσθοφυλακές της rock και metal μουσικής. Μπαίνουν μπροστά και αυτός είναι ο λόγος που μένουν σε μια σχετική αφάνεια. Αυτοί είναι που χάνονται πρώτοι για το καλό των υπολοίπων. Η αξία τους αναγνωρίζεται χρόνια μετά.
Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης
