Οι Virus πάντα αποτελούσαν μια ιδιόμορφη μορφή μουσικής μπάντας. Οι περισσότεροι την χαρακτηρίζουν ως avant-garde rock λόγω της θεατρικότητας της φωνής του Czral Michael και του απόκοσμου κλίματος που αποπνέει η κάθε έκφρασή τους. Η αλήθεια σε αυτές τις περιπτώσεις βρίσκεται κάπου μεταξύ υποκειμενικών απόψεων και ρεαλιστικών προσεγγίσεων. Η προσωπική μου λοιπόν οπτική για τους Νορβηγούς είναι πως πρόκειται για ένα avant-garde progressive rock με έναν δικό τους ξεχωριστό ήχο που αιφνιδιάζει τον κάθε ακροατή, θετικά ή αρνητικά.
Τρίτη δουλειά για ένα ντουέτο που συνεχίζει την παράδοση των επίσης παρανοϊκών και ολίγον progressive, Ved Buens Ende, αλλά που έχει δουλέψει και με μεγάλα ονόματα του black metal, όπως οι Dodheimsgard. O Czral σε φωνή και κιθάρα μαζί με τον Einar Sjurso στα drums και πολλούς καλεσμένους δείχνουν πώς ένας δίσκος μπορεί να εμφανιστεί ξαφνικά σε όλα τα δισκοπωλεία χωρίς να απολαμβάνει τις ανέσεις μιας μεγάλης εταιρίας management. Για την ακρίβεια δεν υπάρχει καμία από πίσω τους, αφού η Virulent είναι ουσιαστικά η δική τους, με την οποία και κατάφεραν να προωθήσουν το “The Agent…” σχεδόν παντού. Παρόλο το εξειδικευμένο ύφος τους ο κόσμος δείχνει να τους αποδέχεται, κάτι που αποδεικνύεται και από την συμμετοχή τους στο φετινό Sonisphere, έστω και στις 2 το μεσημέρι.
Στο προκείμενο τώρα, οι Virus απλά δεν μπορούν να απογοητεύσουν τους οπαδούς τους. Όσοι είχαν ακούσει τα προηγούμενα άλμπουμ τους, “Carheart” και “The Black Flux ”, εύκολα θα πιάσουν το νόημα του “The Agent That Shapes The Desert”. Η εισαγωγή με το ομώνυμο κομμάτι διαθέτει μια χροιά άκρως ελκυστική και πρωτόγνωρη με τις κιθάρες σε ένα μακρόσυρτο και γρήγορο riff που μου θύμισε την προσέγγιση των Opeth ως δομή, χωρίς όμως distortion και το μπάσο σε πρώτο ρόλο δίνοντας ένα αποτέλεσμα τόσο παράξενο που μόνο τα φωνητικά καταφέρνουν να το ξεπεράσουν σε ιδιαιτερότητα. Θεατρικότητα και στομφώδης ερμηνεία συμπληρώνουν ένα σύνολο παρανοϊκού progressive, όχι τόσο ως προς την τεχνική και την πολυπλοκότητα, αλλά ως προς την διάθεση και το κλίμα. Οι αλλαγές, αν και λίγες, συνήθως πιο μελωδικές από τα κυρίως θέματα, “ξεκουράζουν” ελαφρώς το αυτί από τα παράδοξα riff, όπως στο τελείωμα του “Continental Drift”. Το πιο αλλόκοτο από όλα ίσως να είναι το “Chromium Sun” με τα τύμπανα να μου φέρνουν στο μυαλό κάτι από ska ή και disco, παράλληλα με ένα καταπληκτικό ρεφρέν, στο οποίο τραγουδά ανάλογα και ο Czral. Από την άλλη το “Red Desert Sand” ήταν γεμάτο από country στοιχεία, όμως μην νομίζετε πως θα ακούσετε κάτι αμερικάνικο. Δεν υπάρχουν συμβατικές μορφές έκφρασης για τους Νορβηγούς, που σημαίνει πως η οποιαδήποτε επιρροή μετατρέπεται σε προσωπικό τους στίγμα μόλις το αναπαράγουν.
Ο δίσκος κόβεται στη μέση από το μικρής διάρκειας “Furnace Creek” που προσωπικά βρήκα αρκετά post punk, λόγω του έντονου μπάσου και γενικότερα του ρυθμικού μέρους. Το πιο ψυχεδελικό “Dead Cities of Syria” θα δοκιμάσει τις αντοχές όσων πίστευαν ότι οι Virus έχουν φτάσει στα όριά τους. Θα πάρει τον ακροατή από το χέρι και θα τον περάσει μέσα από μελωδίες που προσομοιάζουν την καυτή άμμο της ερήμου, τον ίλιγγο της δίψας, μέχρι τον παροξυσμό των αισθήσεων λίγο πριν βρεθεί η ηρεμία του καταπραϋντικού και συνάμα καταπληκτικού τέλους του. Επίσης έντονη ήταν και η ομοιότητα της φωνής με αυτήν του Messiah Marcolin των Candlemass τόσο στον τρόπο όσο και στην χροιά. Πιο τελετουργικοί στο “Where the Flame Resides”, δοκιμάζουν να ρίξουν τους τόνους με μια ωδή ουσιαστικά στην φωτιά και ό,τι τέλος πάντων φαίνεται να τους εμπνέει. Λίγο πριν το τέλος κρατούν ένα πιο συμβατικό progressive μοτίβο, σε σχέση με τα υπόλοιπα, με το “Parched Rapids” ενώ κλείνουν με το φαινομενικά “κανονικό” “Call of the Tuskers” το οποίο διαθέτει ίσως το πιο ιδιόμορφο ρεφρέν που έχω ακούσει τελευταία.
Όλη η παράνοια και το αλλόκοτο της υπόθεσης προέρχεται ουσιαστικά από τις κιθάρες και τα φωνητικά, ενώ το μπάσο του guest Bjeima και τα τύμπανα του Sjurso αποτελούν το progressive υπόβαθρο στο οποίο πατάνε οι συνθέσεις. Ένα ρυθμικό μέρος που χρωματίζει υποδειγματικά με ποικίλους τρόπους, είτε αυτοί λέγονται πολύπλευρη μουσική παιδεία, είτε μελετημένη μελωδία.
Αυτή είναι λοιπόν η υποκειμενική μου άποψη για έναν δίσκο μοναδικού ύφους που σίγουρα δεν ακολουθεί κάποιο ρεύμα. Πάει ανάποδα σε ολόκληρο ποτάμι και φτάνει στην όχθη χωρίς να έχει καν βραχεί.
Κείμενο : Βασίλης Μπακογιάννης
