Trivium: What The Dead Men Say (Roadrunner Records 2020)

Trivium - What the dead men say

Οι Trivium επέστρεψαν για ακόμη μια φορά με έναν νέο δίσκο με τίτλο ‘What the Dead Men Say’. Αυτός έρχεται τρία χρόνια μετά από το ‘The Sin and the Sentence’, τον δίσκο που κατά την γνώμη μου αναζωπύρωσε την καριέρα τους. Μια καριέρα που σχεδόν σκοτώσανε με απόπειρα δολοφονίας δευτέρου βαθμού, με την κυκλοφορία των ‘Vengeance Falls’ (2013) και ‘Silence in the Snow’ (2015). Δύο άλμπουμ που ίσως να ήταν επιτυχίες εμπορικά, αλλά από καλλιτεχνική άποψη είχαν μηδαμινή αξία.

Το «What the Dead Men Say» λοιπόν, ακολουθεί τα βήματα του ‘The Sin and the Sentence’ και συνεχίζει την ανοδική πορεία των Trivium.

Το άλμπουμ ξεκινάει με το ‘IX’, μια δίλεπτη εισαγωγή πανέμορφης sombre μελωδίας (που μου ακούγεται σαν κάτι που θα μπορούσαν να έχουν γράψει οι ‘The Human Abstract’ για το τελευταίο άλμπουμ τους) προτού μπει στο πρώτο κομμάτι το οποίο μπορεί να περιγραφτεί μόνο με έναν τρόπο: Thrash riff after thrash riff after thrash riff. Μαζί με το πιο catchy ρεφρέν σε όλο το άλμπουμ και το άψογο drumming του Alex Bent που χρωματίζει όλο το άλμπουμ. Ένα κομμάτι που μου ξεχωρίζει είναι το ‘Among the Shadows & the Stones‘. Ίσως το πιο brutal και technical metalcore κομμάτι σε όλο το άλμπουμ, χωρίς να λείπει άλλο ένα catchy ρεφρέν από αυτό φυσικά. Τέλος, κομμάτια όπως το ‘The Defiant’ και ‘Catastrophist’ & ‘Sickness Unto You’ περιέχουν στιγμές επηρεασμένες από παλαιότερα άλμπουμ τους, το ‘Ascendacy’ και ‘Shogun’ αντίστοιχα, δίνοντας στο άλμπουμ ποικιλία.

Συνοψίζοντας, το ‘What the Dead Men Say’ δεν είναι κάποιο καινοτόμο άλμπουμ. Ωστόσο είναι σίγουρα ένα άλμπουμ που επιδεικνύει όλα τα δυνατά σημεία των Trivium. Σημεία που τους έχουν κάνει ένα από τα μεγαλύτερα metal συγκροτήματα της μοντέρνας εποχής, προσφέροντας όχι μόνο φλεγόμενη οργή αλλά και στιγμές όμορφης μελαγχολίας.

Κείμενο: Δημήτρης Αναγνωστόπουλος

Κατηγορία
TAGS
Κοινοποίηση

COMMENTS

X